ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        “รุ่นน้องเจียง?”

        ซินซวงมองดูเจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงที่ถือหอกพุ่งตรงมายังตนด้วยความงุนงงจนเผลออุทานออกมา

        “ข้างหลังเธอ!”

        เจียงจืออวี๋แผดเสียงเตือนพร้อมกับวาดหอกยาวในมือออกไปสุดแรง เจตจำนงอันคมกล้าสีทองจางๆ เคลือบอยู่บนปลายหอกหอกนี้พุ่งทะยานออกไปหมายจะเอาชีวิตอีกฝ่ายให้ดับสูญในคราเดียว!

        ข้างหลังงั้นเหรอ?

        เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงจืออวี๋พูดหัวใจของซินซวงก็กระตุกวูบเธอรีบกระชับมีดสั้นในมือแล้วตวัดฟันไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว

        “เคร้ง!”

        เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นพร้อมประกายไฟที่กระเด็นออกมา

        ท่ามกลางแสงสว่างเพียงชั่ววูบนั้นสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าที่ดูคล้ายกับหุ่นเชิดมนุษย์

        เมื่อการลอบโจมตีครั้งแรกถูกสกัดไว้ได้มันก็รัวหมัดเข้าใส่หน้าท้องของซินซวงทันที

        ทว่าคราวนี้การโจมตีของเจียงจืออวี๋พุ่งมาถึงแล้ว

        หอกโลหะผสมที่แฝงไว้ด้วยเจตจำนงหอกอันแหลมคมขีดสุดพุ่งเฉียดคอของซินซวงออกไปหากเป็นคนปกติเมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่รุนแรงผิดปกติเช่นนี้ต่อให้ไม่หลบก็ต้องเลือกที่จะป้องกัน

        แต่เจ้านั่นกลับทำราวกับมองไม่เห็นการโจมตีของเจียงจืออวี๋มันไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น และยังคงเดินหน้าทำตามการกระทำเดิมต่อไป

        นี่มันกะจะแลกชีวิตเพื่อสังหารซินซวงให้ได้เลยงั้นเหรอ?

        เมื่อเห็นวิธีการสู้แบบไม่คิดชีวิตเช่นนี้แม้แต่เจียงจืออวี๋เองก็ยังรู้สึกใจหาย

        แต่ถึงอย่างนั้นมือของเธอก็ไม่ได้หยุดชะงัก เพียงแต่ปรับทิศทางของปลายหอกจากที่เล็งศีรษะเปลี่ยนไปเป็นข้อต่อหัวไหล่แทน

        “แกร๊ก!”

        ปลายหอกแทงทะลวงเข้าที่ข้อต่อเจตจำนงหอกทะลวงทองอันคมกล้าเสียดสีจนเกิดประกายไฟประหลาดก่อนจะพุ่งทะลวงลึกเข้าไปและสะบั้นแขนขวาของอีกฝ่ายจนหลุดกระเด็น!

        หมัดที่รวบรวมพลังไว้เต็มเปี่ยมในตอนแรกพลันอ่อนแรงลงทันทีหลังจากที่หัวไหล่ถูกทำลายจากนั้นจางสิงที่ตามมาสมทบก็ตวัดดาบฟันเข้าที่กลางอกส่งร่างของมันกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

        วิกฤตคลี่คลายลงชั่วคราวและด้วยการล็อกเป้าหมายด้วยสัมผัสเทวะตำแหน่งของอีกฝ่ายจึงถูกเปิดเผยต่อสายตาของเจียงจืออวี๋อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องเสียเวลาไล่ตาม

        “ฟู่ว...”

        เจียงจืออวี๋ถอนหายใจยาวพลางยืนถือหอกนิ่ง

        จางสิงและซินซวงยืนเคียงข้างกันสายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่ร่างนั้นเพิ่งกระเด็นไปอย่างระแวดระวัง

        ไป๋ฉางเซิงเลื้อยเข้ามาสมทบข้างกายทั้งสามคนโดยที่ไม่ได้บุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปข้างหน้า

        ท่ามกลางแสงไฟที่ลุกไหม้รำไรอยู่รอบด้านพอจะมองเห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ในระยะสิบกว่าเมตร

        “คุณคะ แขนก็พังไปข้างหนึ่ง แถมยังถูกสัมผัสเทวะของฉันล็อคเป้าไว้แล้วตอนนี้คุณไม่มีเงามืดคอยคุ้มครองอีกต่อไป ลอบโจมตีพวกเราไม่ได้แล้วล่ะ”

        “ยังจะสู้ต่ออีกเหรอ?”

        เจียงจืออวี๋ขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถามเสียงเรียบขณะจ้องมองเงาร่างนั้น

        อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงระดับแม่ทัพยุทธ์ แถมค่าพลังเลือดยังดูไม่ธรรมดา

        แม้จะเสียแขนไปข้างหนึ่งจากการต่อสู้แบบแลกชีวิตแต่ความแข็งแกร่งโดยรวมก็ยังประมาทไม่ได้

        ถ้าหากสามารถยุติศึกได้ตรงนี้ย่อมเป็นตอนจบที่ดีที่สุด

        ทว่าคนผู้นั้นดูเหมือนจะฟังคำพูดของเจียงจืออวี๋ไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อยในปากยังคงพึมพำอะไรบางอย่างซ้ำไปซ้ำมา

        “แมลงร้าย... กำจัด... แมลงร้าย... กำจัด...”

        ท่าทางที่ผิดปกติเช่นนี้ทำให้ทั้งสามคนหันมาสบตากันด้วยความไม่เข้าใจ

        “เดี๋ยวก่อน ดูนี่สิ!”

        จางสิงใช้ดาบยาวในมือชี้ลงที่พื้นเมื่อทุกคนมองตามทิศทางนั้นไปก็พบว่าแขนที่ขาดตกอยู่บนพื้นกลับไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

        ไม่ใช่สินี่มันไม่ใช่แขนของมนุษย์ด้วยซ้ำ!

        ถึงแสงไฟรอบๆจะค่อนข้างสลัว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขามองเห็นชัดๆ ว่าเจ้านี่คืออะไร

        แม้จะมีรูปร่างเหมือนมือคนแต่กลับไม่มีส่วนประกอบของเนื้อหนังมังสาเลย

        “ไม้เหรอ?”

        ไป๋ฉางเซิงโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจพลางหันไปมองเจียงจืออวี๋แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็น่าจะเพิ่งเคยเห็นเจ้าสิ่งนี้เป็นครั้งแรกเช่นกันแววตาจึงเต็มไปด้วยความฉงน

        เจียงจืออวี๋เอื้อมมือไปหยิบ‘ชิ้นส่วนที่ขาด’ นั้นขึ้นมาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

        “ไม่ใช่แขนมนุษย์ และไม่ใช่เนื้อหนังด้วย แต่มันคือไม้เหล็กนิลเนื้อไม้ของมันแข็งแกร่งกว่าโลหะผสมทั่วไปเสียอีก”

        “มิน่าล่ะ หอกทะลวงทองของฉันเมื่อกี้ถึงทำได้แค่แขนขาดไม่ได้ทำให้ร่างมันแตกกระจายไปเลย”

        เจียงจืออวี๋พึมพำเบาๆพร้อมกับเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างได้

        “เจ้านี่น่าจะเป็นหุ่นเชิดมนุษย์ที่เจ้าของแดนเร้นลับคนเก่าทิ้งเอาไว้เพื่อคอยเฝ้าสมุนไพรวิญญาณพวกนี้”

        “ถ้าให้เดา มันก็น่าจะคล้ายๆ กับพวกหุ่นยนต์นั่นแหละ”

        “แล้วดูวัสดุพวกรวมถึงลวดลายสิมีส่วนคล้ายกับป้ายไม้ก่อนหน้านี้อยู่ไม่น้อยเลยนะ”

        ป้ายไม้งั้นเหรอ?

        ถ้าเป็นอย่างนั้นทุกอย่างก็เริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันได้แล้ว

        ป้ายไม้ที่เจอในตัวงูหลามอัสนีครามก่อนหน้านี้น่าจะเป็นซากที่เหลืออยู่ในท้องหลังจากที่มันขย้ำและกลืนกินหุ่นเชิดมนุษย์ตัวหนึ่งเข้าไป

        แต่ถ้าเจ้านี่เป็นหุ่นเชิดจริงๆคำถามใหม่ก็เกิดขึ้นทันที

        พวกเขาไม่รู้ว่าแดนเร้นลับนี้ถูกปิดตายมานานแค่ไหนแล้วแต่ดูจากสมุนไพรวิญญาณพวกนั้น ก็น่าจะเกินพันปีแน่นอน

        ระยะเวลาที่ยาวนานขนาดนี้หากไม่มีอะไรคอยเติมพลังงานหรือคอยซ่อมแซม หุ่นเชิดพวกนี้ก็น่าจะผุพังไปนานแล้ว

        นั่นหมายความว่าในแดนเร้นลับแห่งนี้จะต้องมีสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นฐานทัพหลักของหุ่นเชิดพวกนี้อยู่ใช่ไหม?

        พอยิ่งคิดลึกๆก็ยิ่งน่าขนลุก

        โดยเฉพาะด้วยความรอบรู้ของเจียงจืออวี๋การเชื่อมโยงมาถึงจุดนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย

        อันที่จริงเพราะชาติที่แล้วเธอเคยเห็นแดนเร้นลับประเภทนี้มากับตาเธอจึงตั้งข้อสันนิษฐานเช่นนี้ได้

        และเพื่อพิสูจน์สิ่งที่คิดเจียงจืออวี๋จึงพลิกฝ่ามือขวาเรียกป้ายไม้ที่ได้จากท้องงูหลามอัสนีครามเมื่อหลายวันก่อนออกมา

        “แมลงร้าย... กำ...”

        เสียงพึมพำที่ดังอย่างต่อเนื่องหยุดกึกลงทันทีที่ป้ายไม้ปรากฏขึ้นหุ่นเชิดมนุษย์ที่อยู่ไกลออกไปเอียงคอเล็กน้อยราวกับเป็นมนุษย์จริงๆดูเหมือนมันกำลังพยายามตรวจสอบว่าป้ายไม้นั้นเป็นของจริงหรือไม่

        หลังจากรออย่างเงียบเชียบอยู่สองวินาทีอีกฝ่ายก็หันหลังเดินจากไปทันที

        “จบแล้วเหรอ?”

        เมื่อเห็นเงาหลังที่เดินจากไปทุกคนในกลุ่มยกเว้นเจียงจืออวี๋ต่างก็พากันพูดไม่ออก

        ถ้ารู้ง่ายแบบนี้จะมาสู้กันปางตายทำไม แค่โชว์ป้ายไม้ให้ดูแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว

        แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยหลังจากนี้ก็ไม่ต้องสู้ต่อ

        ยังไงซะพลังของอีกฝ่ายก็ไม่เบาเลยหากมันคิดจะสู้แบบแลกชีวิตจริงๆก็ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะรอดชีวิตจากการโจมตีของมันไปได้ทุกคน

        หลังจากเฝ้ามองหุ่นเชิดมนุษย์หายลับไปในความมืดซินซวงและจางสิงก็ทนฝืนไม่อยู่ล้มตัวลงนั่งแปะกับพื้นอย่างหมดแรง

        การต้องมาสู้ข้ามระดับแบบนี้ถ้าเลือกได้ พวกเขาไม่อยากจะเจอประสบการณ์แบบนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว

        โดยเฉพาะซินซวงเมื่อความได้เปรียบด้านความเร็วของเธอหายไปผลงานของเธอก็ดูด้อยกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามระดับสมบูรณ์คนอื่นๆ มาก

        แถมทั้งสองครั้งที่ผ่านมาตั้งแต่งูหลามอัสนีครามจนถึงหุ่นเชิดมนุษย์ตัวนี้พวกมันต่างก็พุ่งเป้ามาที่เธอเป็นหลักทั้งนั้น

        “ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้พอเช้าเมื่อไหร่ พวกเรากลับกันเถอะ”

        ซินซวงเอ่ยขึ้นซึ่งจางสิงก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันทีทว่าเจียงจืออวี๋กลับเริ่มมีความคิดอื่นหลังจากที่ได้เห็นหุ่นเชิดรูปคนตัวนี้

        “พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากจะตามหุ่นเชิดตัวนี้ไปดูหน่อย”

        เจียงจืออวี๋เอ่ยปากพลางพลิกมือเรียกเอากล่องไม้การบูรแดงทั้งหมดในแหวนมิติออกมา

        “พวกคุณเอาสมุนไพรวิญญาณพวกนี้ออกไปก่อนเถอะ แล้วฝากบอกคณบดีเฉียนด้วยนะคะ”