ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 39 — วัสดุที่ขาดหาย

เช้าวันใหม่ในนครเสียนหยาง หลิวหานยืนกอดอกอยู่กลางลานตำหนัก กองวัสดุทดลองวางเกลื่อน—ถังไม้ กรวด ทราย และถ่านไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งได้มาจากโรงหล่อเหล็กเมื่อคืน แต่ใบหน้าของเขายังไม่คลายกังวล

“ยังไม่พอ” เขาพึมพำ

อาเหมยที่นั่งแกว่งขาอยู่บนโอ่งน้ำถามเสียงใส “หินก็มี ทรายก็มี ถ่านก็ได้มาแล้ว…แล้วมันยังขาดอะไรอีกล่ะ?”

หลิวหานก้มมองเธอ ตอบจริงจัง “สิ่งสำคัญที่สุด—ผ้าที่ละเอียดพอจะกรองสิ่งสกปรกเล็ก ๆ”

ซูไป๋เดินเข้ามาจากด้านหลัง กอดอกเหมือนเคย “ที่ค่ายทหาร เจ้าก็เคยทำได้มิใช่หรือ?”

หลิวหานถอนหายใจ “ใช่ แต่ตอนนั้นใช้ผ้าเก่า ๆ กรองพอให้ดื่มได้ ไม่ได้สะอาดที่สุด แต่ครั้งนี้…ข้ากำลังทำเพื่อตอบรับราชโองการ เพื่อถวายต่อฝ่าบาท และเพื่อราษฎรทั้งเมือง…มันต้องดีที่สุด”

ออกค้นหา

ทั้งสามคนออกเดินสู่ตลาดผ้าในเมืองหลวง แสงแดดยามสายส่องสะท้อนผืนผ้าสีสันสดใสที่แขวนเต็มสองข้างทาง เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของดังระงม

“ผ้าแพรจากแดนตะวันตก! เนื้อละเอียดที่สุดในใต้หล้า!”

“ผ้าฝ้ายหยาบ ราคาถูก ซื้อไปทำผ้าเช็ดเท้าได้เลย!”

หลิวหานลองหยิบผ้าฝ้ายขึ้นมาส่องกับแสง แล้วส่ายหน้า “หยาบเกินไป…รูทอใหญ่แบบนี้กรองอะไรไม่ได้หรอก”

อาเหมยทำหน้าหงิก “แล้วจะให้ซื้อผ้าแพรหรือ? นั่นแพงจะตาย!”

หลิวหานหัวเราะแห้ง ๆ “ถ้าข้าเอาผ้าแพรมากรองน้ำจริง ๆ ขุนนางคงหัวเราะจนตกเก้าอี้แน่”

การค้นพบโดยบังเอิญ

เมื่อเริ่มหมดหวัง พวกเขาเดินลึกเข้าไปในซอยเล็ก ๆ ที่เงียบกว่าตลาดหลักนับสิบเท่า มีร้านเก่าโทรมแห่งหนึ่งตั้งอยู่ ข้างหน้าแขวนผ้าสีซีดบางจนแทบขาด

แม่ค้าชราผิวกร้านยิ้มจาง ๆ “ท่านลองดูผ้าพวกนี้หรือไม่? ไม่มีใครซื้อหรอก บางเกินกว่าจะตัดเสื้อผ้าได้”

หลิวหานลองหยิบขึ้นมาส่องกับแดด เส้นทอเนื้อละเอียดอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะบาง เปราะ และไร้ค่าในสายตาคนทั่วไป แต่กลับเหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้กรองสิ่งสกปรกเล็ก ๆ

ดวงตาเขาเป็นประกายทันที “นี่แหละ…นี่แหละที่ข้าตามหา!”

อาเหมยเบิกตากว้าง “หา!? ผ้าขี้ริ้วบาง ๆ แบบนี้น่ะนะ?”

หลิวหานหัวเราะเบา ๆ “บางทีสิ่งที่ไร้ค่าในสายตาผู้คน…ก็อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปลี่ยนชีวิตคนทั้งเมือง”

ซูไป๋ยืนพิงเสา เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้ามองเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น นั่นแหละคือความต่างของเจ้า—แต่ก็ระวังไว้เถิด เมื่อผู้คนเริ่มพูดถึงเจ้าเกินไป จะมีคนที่ไม่พอใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”

แม่ค้าชราส่ายหน้าเบา ๆ “ถ้าท่านต้องการจริง ๆ เอาไปเถิด ข้าขายให้ถูก ๆ ยังดีกว่าปล่อยให้มันเน่าคาร้าน”

หลิวหานรีบควักเหรียญออกมาจ่าย สีหน้ามีแววแห่งความหวังอีกครั้ง ในที่สุด…จิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญก็อยู่ในมือแล้ว