ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หลังจากที่หวาชิงเสวี่ยตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้สึกปวดหัวอีกต่อไป

        บริเวณลำคอมีบาดแผลจึงไม่สามารถพูดเสียงดังได้ เพราะหากไปกระทบกระเทือนบาดแผลก็จะเจ็บมาก

        นอกจากนั้น บริเวณข้อศอกสะโพก และขา ก็มีรอยฟกช้ำอยู่บ้าง ซึ่งเป็นผลมาจากการที่นางถูกฉีเหลียนเชิงเหวี่ยงลงจากม้า

        นางพักรักษาตัวอยู่ในกระโจมของฟู่ถิงเย่ช่างฝีมือที่คุ้นเคยจากกรมสรรพาวุธทยอยกันมาเยี่ยมเยียนนาง หวาชิงเสวี่ยยิ้มให้อย่างอ่อนโยนและย้ำว่านางไม่ได้เป็นอะไรมาก

        เมื่อฟู่ถิงเย่กลับมาทุกคนก็ไม่สะดวกที่จะอยู่ต่อ จึงขอตัวลากลับไปอย่างมีไหวพริบ

        ฟู่ถิงเย่เดินเข้ามาก่อนจะเชยคางนางขึ้นอย่างชำนาญ แล้วตรวจดูรอยฟกช้ำรอยหนึ่งบนหน้าผาก

        เดิมทีก็เป็นแค่รอยปูดบวมเล็กๆเท่านั้น ตอนนี้พักฟื้นมาสองวัน แทบจะมองไม่เห็นร่องรอยแล้ว

        “รอให้สถานการณ์สงบลงก่อนข้าค่อยส่งเจ้ากลับเมือง” เขาพูดพร้อมกับปล่อยหวาชิงเสวี่ย แล้วหันไปรินน้ำชาถ้วยหนึ่ง

        หวาชิงเสวี่ยนั่งอยู่ที่ขอบเตียงมองแผ่นหลังของฟู่ถิงเย่แล้วถามเบาๆ ว่า “ท่านลุงหลิว...เกิดเรื่องบางอย่างกับเขาใช่หรือไม่?”

        มือที่กำลังรินน้ำชาของฟู่ถิงเย่ชะงักเล็กน้อย

        เขาหันกลับมา ยื่นถ้วยน้ำชาให้กับหวาชิงเสวี่ยแล้วเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง “ช่างฝีมือของกรมสรรพาวุธบอกเจ้าหรือ?”

        คนหมู่มากก็ย่อมมีปากเสียงบางทีอาจจะเผลอหลุดปากพูดตอนที่มาเยี่ยมนาง? เดิมทีเขาไม่อยากให้นางรู้เรื่องนี้เลย...

        หวาชิงเสวี่ยรับชามาก้มหน้ามองน้ำชาสีเขียวอ่อนที่กำลังกระเพื่อมเบาๆ ภายในถ้วยเคลือบสีขาว แล้วพูดเสียงค่อย“ทุกคนมาเยี่ยมข้าแล้ว มีเพียงช่างตีเหล็กหลิวเท่านั้นที่ไม่ได้มา ตอนที่คุยกับพวกเขาก็เหมือนว่าจงใจหลีกเลี่ยงประเด็น...”

        แม้เมื่อคืนนี้นางจะไม่ได้เห็นกับตาว่าช่างตีเหล็กหลิวถูกฉีเหลียนเชิงจับตัวไปได้อย่างไรแต่ก็จำได้อย่างแม่นยำว่า ตอนนั้นช่างตีเหล็กหลิวอยู่บนม้าด้วย ทหารเหลียวที่จับตัวเขาไว้ถูกฟู่ถิงเย่ยิงธนูใส่จนตายช่างตีเหล็กหลิวจึงตกลงไปที่พื้น...แต่ หลังจากนั้นล่ะ?

        หวาชิงเสวี่ยกัดริมฝีปากเงยหน้ามองฟู่ถิงเย่ “เขา...ถูกฉีเหลียนเชิงจับตัวไปใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        ฟู่ถิงเย่ชะงักไปเล็กน้อย“เจ้ารู้จักคนผู้นั้นด้วยหรือ?”

        หวาชิงเสวี่ยพยักหน้า“ตอนอยู่ที่เหรินชิว ชุดทหารเหลียวที่พวกเราใส่ออกไปนอกเมืองพวกนั้น เป็นชุดที่เขาเอามาให้ข้าเจ้าค่ะ”

        ฟู่ถิงเย่เข้าใจทันทีว่าการกระทำยั่วยุต่างๆ นานาของฉีเหลียนเชิงในตอนที่จากไป ที่แท้ก็เป็นความอาฆาตแค้น

        “เขาไม่ปล่อยท่านลุงหลิวไปแน่”หวาชิงเสวี่ยนึกถึงความโหดร้ายต่างๆ ที่เคยเห็นจากทหารเหลียวในเมืองเหรินชิว ดวงตาก็รู้สึกแสบขึ้นมา“ท่านลุงหลิวต้องตายแน่...”

        ฟู่ถิงเย่อยากจะปลอบใจนางแต่เขากลับพูดไม่เก่ง ทำได้เพียงพูดเสียงแห้งๆ ว่า “โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เจ้าอย่าคิดมากเลยพักรักษาตัวให้หายก่อนเถอะ...”

        นางรู้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนและรู้ดีว่านางไม่สามารถทำอะไรได้เลย แต่ก็...ยังอดไม่ได้ที่จะคิดว่าทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

        หากตั้งแต่แรก นางไม่ได้สอนวิธีตีเหล็กแบบพับทบให้เขาท่านลุงหลิวก็คงไม่ต้องตาย...เขาอาจจะยังใช้ชีวิตอยู่ในเมืองผานสุ่ย เป็นช่างตีเหล็กชราที่ซื่อสัตย์สุจริตและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเหมือนเช่นเคย

        หยดน้ำตาเม็ดโตไหลลงมาตามแนวสันกรามเปียกชุ่มไปทั้งคอเสื้อ

        ฟู่ถิงเย่ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะปลอบนางอย่างไรดี “เจ้าอย่าร้องไห้เลย...”

        “ข้ารู้ว่าข้าไม่ควรคิดแบบนี้...”หวาชิงเสวี่ยเช็ดน้ำตา แต่มันก็ยังไหลลงมาไม่หยุด “ต่อให้ข้าไม่สอนเขาก็จะต้องสอนให้กับช่างฝีมือคนอื่นในกรมสรรพาวุธอยู่ดีมีทั้งช่างตีเหล็กหลี่ ช่างตีเหล็กจาง ช่างตีเหล็กหวัง...อย่างไรก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นกับใครสักคนข้าแค่...ข้าแค่ทนไม่ไหว...รับไม่ได้...”

        คนคนหนึ่งต้องถูกจับตัวไปแบบนี้โดยไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย หวาชิงเสวี่ยไม่ต้องคิดก็เดาได้ว่าทหารเหลียวจะทรมานเขาอย่างไร!เพื่อที่จะได้วิธีตีเหล็กแบบพับทบ พวกเขาไม่ยั้งมือแน่!

        ในใจของนางเจ็บปวดมากเหลือเกินทำอย่างไรน้ำตาก็ไม่หยุดไหล

        ฟู่ถิงเย่ลนลาน ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้นางแต่ออกแรงถูมากเกินไป ผิวที่อ่อนนุ่มบนใบหน้าของหวาชิงเสวี่ยจึงเป็นรอยแดงไปหมด แม่ทัพใหญ่หยุดชะงักไม่กล้าเช็ดต่ออีก

        “เจ้าอย่าร้องไห้เลย...”เขาถอนหายใจอย่างจนใจและกังวลใจ ในใจยิ่งโกรธแค้นฉีเหลียนเชิงมากขึ้น

        คนคนนี้เจ้าเล่ห์จริงๆนอกจากจะพูดภาษากลางของต้าฉีได้แล้ว ยังสามารถเลียนแบบสำเนียงท้องถิ่นได้อย่างคล่องแคล่วจนหลอกลวงทหารที่รักษาการณ์อยู่ได้ ทั้งยังสามารถนำทหารเหลียวสองคนที่ดูเหมือน ‘สลบไป’แฝงตัวเข้ามาในค่ายได้อีก แสดงให้เห็นว่าเขาไม่เพียงมีเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้น แต่ยังใจกล้าเป็นที่สุดอีกด้วย

        “ท่านแม่ทัพ...” หวาชิงเสวี่ยสะอึกสะอื้น“ข้าขอ...อยู่คนเดียวสักครู่ได้หรือไม่?”

        ฟู่ถิงเย่นิ่งเงียบไปแล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ “ข้าจะอยู่ข้างนอก หากมีอะไรก็เรียกข้า”

        หวาชิงเสวี่ยก้มหน้าลงและตอบ“อืม” หนึ่งเสียง

        ...

        ฉินเหลาอู่เดินผ่านกระโจมของแม่ทัพใหญ่แล้วอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมอง

        เกิดอะไรขึ้น?

        เหตุใดท่านแม่ทัพถึงมายืนอยู่ข้างนอก?หรือว่า...ถูกแม่นางหวาไล่ออกมา?

        หึๆๆ ยังไม่ทันได้แต่งงานกันเลยก็มีแววกลัวเมียแล้ว!

        สายตาที่มองอย่างมีเลศนัยของฉินเหลาอู่ถูกฟู่ถิงเย่สังเกตเห็นท่านแม่ทัพจึงเหลือบมองฉินเหลาอู่ด้วยสายตาเย็นชา

        ฉินเหลาอู่รีบหดคอแล้วเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มแหยๆ

        ฟู่ถิงเย่เก็บสายตากลับมาแล้วยืนเงียบๆ อยู่ด้านนอกกระโจม

        เขาเป็นห่วงว่าหวาชิงเสวี่ยจะทำใจไม่ได้

        ฟู่ถิงเย่รู้ดี ถึงแม้ว่าหวาชิงเสวี่ยจะสามารถทำอาวุธที่ทรงพลังได้แต่สุดท้ายนางก็เป็นแค่สตรีนางหนึ่ง และ...ยังเป็นสตรีที่อ่อนโยนและอ่อนไหวด้วย

        นางเป็นคนจิตใจดี รักสงบและยังมีความไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ไม่ได้โหดร้ายและแข็งแกร่งอย่างที่โลกภายนอกร่ำลือกันเลย

        ถึงแม้ว่าจะเป็นคนธรรมดาที่ประสบเคราะห์ร้ายหวาชิงเสวี่ยก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ แล้วยิ่งคนคนนั้นคือช่างตีเหล็กหลิว

        ในตอนที่สอนวิธีการตีเหล็กแบบพับทบช่างตีเหล็กหลิวแทบจะเคารพหวาชิงเสวี่ยเป็นอาจารย์ ทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก บางครั้งเพื่อเก็บรายละเอียดเพียงเล็กน้อยก็ถึงขนาดทดลองซ้ำๆ เป็นร้อยครั้งอยู่ในโรงงานผลิต

        หวาชิงเสวี่ยเคยชมเชยความกระตือรือร้นและความมุ่งมั่นของช่างเหล็กหลิวต่อหน้าฟู่ถิงเย่หลายครั้งแต่ในตอนนี้กลับเป็นเพราะวิธีตีเหล็กนี้ที่ทำให้ช่างเหล็กหลิวต้องประสบเคราะห์ร้ายหวาชิงเสวี่ยจะต้องรู้สึกเสียใจอย่างแน่นอน

        ฟู่ถิงเย่เดินวนเวียนอยู่ด้านนอกกระโจมเขาลังเลไม่กล้าเข้าไป อยากจะปลอบใจนาง แต่กลับคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอย่างไร!

        เหตุใดการเอาใจสตรีถึงได้ยากกว่าการนำทัพออกรบเสียอีก?!

        ในหัวพลันนึกถึงรอยยิ้มที่มองอย่างมีเลศนัยของฉินเหลาอู่เมื่อครู่นี้...

        ฟู่ถิงเย่จึงตัดสินใจเดินไปยังกระโจมของฉินเหลาอู่

        ...

        ฉินเหลาอู่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากกระโจมพร้อมกับพูดคุยหัวเราะร่าอยู่กับรองผู้บัญชาการคนหนึ่ง

        ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุยกันอย่างเพลิดเพลินจนไม่ได้สังเกตเห็นว่าฟู่ถิงเย่เดินเข้ามากระทั่งอีกฝ่ายพยายามขยิบตาส่งสัญญาณให้เขา ฉินเหลาอู่จึงหันกลับไปมอง

        ท่านแม่ทัพใหญ่นั่นเอง!

        “ทหารเหลียวแฝงตัวเข้ามาในค่ายกรมสรรพาวุธถูกวางเพลิง ช่างฝีมือของค่ายตีเหล็กถูกจับตัวไป มีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นในค่ายแต่พวกเจ้ายังมาคุยเล่นกันอยู่ตรงนี้อย่างสบายใจอีกหรือ?ดูเหมือนว่าอารมณ์ดีกันมากเลยสินะ หืม?” ฟู่ถิงเย่ทำหน้าเคร่งขรึมน้ำเสียงเย็นชาราวกับมีน้ำแข็งเกาะ

        สีหน้าของฉินเหลาอู่แข็งค้างไปแล้วตอบเสียงตะกุกตะกักว่า “ข้าน้อย...เมื่อครู่ข้าน้อยกำลังปรึกษาเรื่องการเพิ่มหน้าที่ลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยที่กรมสรรพาวุธกับรองผู้บัญชาการ...”

        เลยถือโอกาสแซวเรื่องที่ท่านแม่ทัพตกบ่วงรักไปนิดหน่อย...

        ฟู่ถิงเย่กวาดสายตามองพวกเขานิ่งๆ

        ฉินเหลาอู่กับรองผู้บัญชาการผู้นั้นต่างตัวสั่นเทา

        “เจ้าเข้ามากับข้าหน่อย”ฟู่ถิงเย่พูดทิ้งท้าย แล้วเดินเข้าไปในกระโจมของฉินเหลาอู่

        สีหน้าของฉินเหลาอู่ซีดเผือด

        รองผู้บัญชาการรู้สึกเห็นใจจึงตบไหล่ของเขาเบาๆแล้วส่งกำลังใจให้ทางสายตา ‘สหาย สู้ต่อไปนะ!’

        ...

        ฉินเหลาอู่เดินเข้าไปในค่ายอย่างระมัดระวังสังเกตสีหน้าของฟู่ถิงเย่อย่างละเอียด

        ฟู่ถิงเย่นั่งตัวตรงสีหน้าเคร่งขรึม เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง...

        “ท่านแม่ทัพ” ฉินเหลาอู่กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวแล้วถามอย่างระมัดระวัง “ท่านมาหาข้า มีสิ่งใดจะสั่งหรือไม่?”

        “เจ้ากับนางหลิ่ว ยังติดต่อกันอยู่หรือไม่?”ฟู่ถิงเย่ถาม

        ฉินเหลาอู่ถึงกับชะงักไปในหัวคิดคาดเดาไปต่างๆ นานา แต่ก็คาดไม่ถึงว่าฟู่ถิงเย่จะถามเรื่องนี้กับเขา!

        เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบฟู่ถิงเย่ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน “พูด!”

        “ท่านแม่ทัพ...” ฉินเหลาอู่ตอบอย่างกระวนกระวาย“ในกฎทหาร...น่าจะไม่มีข้อห้ามไม่ให้ทหารกับหญิงหม้ายติดต่อกันนะขอรับ?”

        ฟู่ถิงเย่ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า“ได้ยินว่าครั้งก่อนเจ้าไปยั่วโมโหจนนางโกรธ แล้วยังถูกนางข่วนจนเลือดอาบหน้า เป็นอย่างไรตอนนี้นางให้อภัยเจ้าแล้วหรือ?”

        ฉินเหลาอู่ถึงกับตกใจ!

        เรื่องซุบซิบเล็กๆ น้อยๆของเขาพวกนี้ ฟู่ถิงเย่ไปรู้มาจากไหน?!

        ฟู่ถิงเย่เริ่มหมดความอดทนแล้วเขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะข้างๆ เกิดเป็นเสียง ‘ปัง’ ดังสนั่น!

        “เจ้าหูหนวกหรืออย่างไร?!พูดสิ!”

        ฉินเหลาอู่สะดุ้งโหยงรีบพยักหน้า “ใช่ ใช่ขอรับ ยังติดต่อกันอยู่ขอรับ!”

        ในใจคิดว่า ‘ช่างมันเถอะ!อย่างไรเขาก็ไม่ได้ทำผิดกฎทหาร อีกอย่าง พวกผู้ชายในค่ายใครบ้างที่ไม่มีคนรัก!’

        ฟู่ถิงเย่ถามอย่างจริงจังว่า“พูดสิ ปกติเจ้าคอยเอาใจใส่อย่างไรนางถึงจะพอใจ”

        “...” ตอนนี้ฉินเหลาอู่เข้าใจแล้วว่าฟู่ถิงเย่กำลังถูกหวาชิงเสวี่ยเมินใส่ เลยมาปรึกษาเขา!

        “คือ...คือว่าการเอาใจสตรีนั้นต้องดูที่ความชอบภายในจิตใจสตรีบางคนชอบปิ่นปักผมระยิบระยับ บางคนชอบเครื่องประทินผิว ไม่สามารถตัดสินได้จากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง...”ฉินเหลาอู่พูดช้าๆ พร้อมกับสังเกตสีหน้าของท่านแม่ทัพไปด้วย

        ฟู่ถิงเย่เลิกคิ้วขึ้นมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “เจ้ายังมีคนรักคนอื่นอีก?”

        ฉินเหลาอู่รีบส่ายหน้าเพราะความตกใจ“ไม่มี ไม่มี! แค่ป้อนให้นางกินคนเดียวจนอิ่มหนำร่างกายของข้าก็แทบจะรับไม่ไหวแล้วขอรับจะกล้าหาคนอื่นอีกได้อย่างไร!”

        สีหน้าของฟู่ถิงเย่ย่ำแย่มาก“...”

        ที่ผ่านมา นึกว่าทุกคนจะใช้ชีวิตอย่างนักพรตที่เคร่งครัดพระธรรมแบบเขา...คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กคนนี้...

        เขาจ้องหนวดเคราของฉินเหลาอู่โดยไม่พูดอะไร

        เหตุใดนางม่ายหลิ่วถึงไม่รังเกียจหนวดเคราของฉินเหลาอู่จะทิ่มหน้ากันนะ?

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้ตัว—

        ฉินเหลาอู่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

        ให้ตายเถอะ! ให้ตายเถอะ!ท่านแม่ทัพลูบหน้าข้า! น่าขยะแขยงชะมัด!!!

        หลังจากนั้น ฉินเหลาอู่ก็เห็นฟู่ถิงเย่เก็บมือกลับลูบหนวดเคราของตัวเอง พร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด

        ฉินเหลาอู่รู้สึกว่าวันนี้ฟู่ถิงเย่ดูแปลกประหลาดมาก!น่ากลัวมาก! รีบส่งเขาไปให้พ้นๆ จะดีกว่า!

        “ท่านแม่ทัพกำลังกลุ้มใจเรื่องแม่นางหวาอยู่ใช่หรือไม่ขอรับ?”

        ฟู่ถิงเย่พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา“ข้ากังวลว่าเรื่องนี้จะทำให้นางเกิดปมในใจ”

        “ท่านแม่ทัพลองทำตามสิ่งที่นางชอบดูมอบของขวัญให้แม่นางหวาดูสิขอรับ” ฉินเหลาอู่ช่วยฟู่ถิงเย่คิดอย่างจริงจัง พร้อมกับลูบหนวดเคราของตัวเอง“ดูจากนิสัยของแม่นางหวาแล้ว ไม่น่าจะเป็นสตรีที่ชอบเครื่องประดับเงินทอง...ตอนที่ท่านแม่ทัพอยู่กับแม่นางหวาท่านเคยได้ยินนางพูดถึงสิ่งที่นางชอบหรือไม่?”

        ฟู่ถิงเย่คิดอย่างละเอียด

        หวาชิงเสวี่ยไม่ใช่คนพูดมากน้อยครั้งที่จะพูดเรื่องของตัวเอง แต่นางให้ความสนใจกับอาวุธหลากหลายประเภท บางครั้งก็คุยกับเขาเกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้นบ้าง...

        “...นางดูเหมือนจะชอบอัญมณี”ในที่สุดฟู่ถิงเย่ก็หาเบาะแสได้จากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในความทรงจำ “ข้ามอบกริชต้วนฉางให้นางนางบอกว่าอัญมณีที่ด้ามของมันสวยมาก”

        ฉินเหลาอู่อึ้งค้างท่านแม่ทัพ ท่านจะเอามีดที่เคยตัดหัวคนมาให้คนรักได้อย่างไร?

        “เช่นนั้นก็เตรียมอัญมณีไปมอบให้แม่นางหวาเถอะขอรับ...เอ่อนอกจากอัญมณีแล้ว แม่นางหวามีอย่างอื่นที่ชอบอีกหรือไม่?”ฉินเหลาอู่เตือนสติฟู่ถิงเย่ “หรือว่ามีเรื่องที่ตลอดมาแม่นางหวาอยากให้ท่านแม่ทัพทำแต่ท่านแม่ทัพยังไม่ได้ทำให้ อย่างเช่นความปรารถนา หรือคำขอต่างๆ ก็รวมเข้าไปได้เหมือนกัน”

        สีหน้าของฟู่ถิงเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย...

        “นาง...อยากให้ข้าโกนหนวดมาตลอด”