Age of war

ยามราตรีของวันที่ 41 เกมส์แห่งสงคราม

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

“ฮัดชิ่ว! อากาศบ้าอะไรกันเนี่ย!? ”

ผมใช้เส้นทางใต้ดินลอบเข้ามาเมืองหลวงของพวกปีศาจน้อยอยู่

เมืองของพวกปีศาจน้อยถูกสร้างด้วยหินและไม้เป็นวัสดุหลัก

ถึงจะมีบางหลังใช้โลหะสร้าง แต่นั่นเป็นเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น

เมืองของพวกปีศาจน้อยนั้นสร้างอยู่ในชัยภูมิที่ไร้ซึ่งเส้นทางหนี

พวกมันเลือกที่จะสร้างเมืองหันหลังให้ภูเขา แล้วสร้างกำแพงล้อมตัวเมืองเอาไว้ทั้งหมดสองชั้นที่ด้านหน้า

ที่ชั้นแรกจะทิ้งระยะห่างออกมาจากตัวเมืองหลวงราวหลายกิโลเมตร ใช้ระยะเวลาวิ่งไปกลับราวครึ่งหรือหนึ่งวันได้

กำแพงชั้นที่สองจะล้อมตัวเมืองหลวงที่มีขนาดใหญ่โต โดยเชื่อมติดกับริมผาของแนวเทือกเขาที่อยู่ด้านหลัง

ทรัพยากรอบเมืองมีความอุดมสมบูรณ์สูง ถึงจะมีร่องรอยของสงครามและถูกไฟแผดเผา แต่ทุกอย่างก็ถือว่าอยู่ในสภาพที่เหมาะสมกับการใช้ชีวิต

กำแพงทั้งหมดล้วนถูกสร้างจากหินที่ก่อตัวสูงราวสิบเมตร

อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่จะสร้างด้วยไม้ หรือไม่ก็ก้อนหินสีแดงที่เรียงตัวสูง

ผิดกับของเผ่าพวกเราที่เน้นใช้ดินในการก่อสร้าง

การป้องกันส่วนใหญ่จะเน้นไปที่ภาคพื้นอากาศและภาคพื้นดิน

ผมเห็นอาวุธโลหะทรงกระบอกยาวจำนวนมากติดเรียงรายอยู่เหนือกำแพงที่ล้อมเมืองเอาไว้

ทหารยามของปีศาจน้อยเดินเวรยามค่ำคืนด้วยแสงไฟประหลาดที่ไม่ใช่มาจากคบเพลิง

วัตถุแก้วใสขนาดเท่าไข่จำนวนมาก ที่ติดเรียงรายอยู่บนเสากำลังส่องแสงเป็นประกายให้กับเมืองของพวกปีศาจ

ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เวลากลางคืน

ผู้คนต่างออกมาใช้ชีวิตยามราตรีราวกับช่วงเวลารุ่งสาง

และเป็นโชคร้ายของพวกเรา ที่เมืองของพวกมันตั้งอยู่บนชั้นหินแกรนิตที่แข็งแกร่ง จึงทำให้พวกเราเจาะเส้นทางใต้ดินมาได้แค่ครึ่งเส้นทางจากเป้าหมายเท่านั้น

แถม---

“ฮัดชิ่ว! โอ้ย... ที่นี่อากาศเลวที่สุด! ”

แถมอากาศภายในเมืองปีศาจน้อยยังเลวร้ายมาก

ควันไฟสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากสิ่งก่อสร้างขนาดยักษ์ตรงหน้า ทำให้พวกผมที่มุดดินลอบเข้ามาถึงกับน้ำมูก น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ

โลหะสีเงินที่ดัดเป็นลอนได้ทอดเรียงตัวยาวปกปิดพื้นที่ข้างในเอาไว้ ราวกับไม่อยากเปิดเผยให้ใครเห็นในสิ่งที่อยู่ข้างใน

เสียงโลหะกระทบดังกังวาลต่อเนื่องออกมาจากข้างในอย่างไม่ขาดสาย

นี่มันอาคารบ้าบออะไรกัน?

“เส้นทางที่จะไปฐานใหญ่ของพวกปีศาจ ยังไงก็ต้องผ่านอาคารนี้ไปอยู่ดี ถ้าเก็บข้อมูลอะไรได้ ก็ให้เก็บกลับมาด้วยนะทุกคน”

ผมมองไปยังอาคารสีเทาขนาดใหญ่ตรงหน้า

ที่ใจกลางของเมืองนี้มีอาคารสีเทาขนาดใหญ่ปรากฏอยู่

สิ่งนั้นเป็นอาคารทรงแปดแหลี่ยมด้านเท่า สูงเกือบสี่สิบเมตร และมีอาวุธน่ากลัวที่ผมไม่รู้จักติดเรียงรายอยู่รอบอาคาร

ไม่มีช่องเปิดปรากฏให้เห็นบนผิวอาคาร บางทีอาจจะมีทางเข้าอยู่ที่ข้างบน หรือไม่ก็ที่พื้นข้างล่างนั่นละ

อาคารที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษนั้น มีกำแพงสีเทาสูงห้าเมตรปิดกั้นพื้นที่อยู่รอบนอกอีกชั้นหนึ่ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคงมีอะไรบางอย่างที่สำคัญเก็บอยู่ข้างในนั้น

หอคอยสูงที่สาดลำแสงเป็นลำทั้งแปดมุมอาคาร กำลังสอดส่องป้องกันอยู่รอบอาคารที่กินเป็นพื้นที่กว้าง

“ (มาเริ่มภารกิจกันเลย หน่วยล่อเก้าร้อยห้าสิบนายเริ่มลงมีโจมตีได้!) ”

“ (รับทราบ!) ”

หลังสิ้นเสียงออกคำสั่ง เสียงกรีดร้องของพวกปีศาจน้อยก็ได้ดังลั่นขึ้นมาจากอีกมุมหนึ่งของเมือง

“ระหว่างที่พวกเขาดึงความสนใจ พวกเรารีบ---”

เกิดเสียงหวีดร้องดังกังวาลจนกลบเสียงของกระผม

เสียงบ้าอะไรกันเนี่ย!?

ผมไม่เคยได้ยินเสียงอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกก่อนที่จะตายลง

เสียงหวีดร้องที่ดังไปทั่วเมืองได้ปลุกพวกปีศาจน้อยทุกคนจากการหลับไหล

แสงไฟได้ส่องสว่างจากอาคารพักอาศัยจนแสบตา

เมืองที่สว่างราวรุ่งสางได้กลายเป็นเมืองที่สว่างไสว่ยิ่งกว่าช่วงเวลาตะวันขึ้นสูง

“ทุกคนรีบปีนไปบนอาคารเดียวนี้! ”

หากนับรวมตัวเอง หน่วยลอบโจมตีจะมีทั้งหมดห้าสิบนาย

มดทหารเลวในชุดเกราะสีดำที่ควรจะมองได้ยาก กลายเป็นจุดเด่นท่ามกลางแสงที่สว่างไสวของเมือง

เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของพวกปีศาจที่กำลังส่งเสียงไปทั่วเมือง จึงให้ทุกคนปีนขึ้นที่สูงเสีย

*เปรี๊ยง! *

เสียงคำรามอันคุ้นหูได้ดังลั่นไปทั่วและต่อเนื่อง

มีควันไฟพวยพุ่งออกมาจากทิศทั้งแปดของเมือง

“อย่าให้การเสียสละของพวกเขาต้องเสียเปล่า ทุกคนเดินหน้า! ”

พวกเราเดินไปตามแผ่นหลังคาของอาคาร

แผ่นหลังคานี้สร้างมาจากเหล็กที่ตีเป็นลอนแผ่ออกกว้าง

บางส่วนซึ่งเป็นวัสดุโปร่งแสงได้ช่วยทำให้ผมมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในอาคารนี้

“บ้า... บ้าไปแล้ว ใครจะไปเอาชนะของแบบนั้นได้กัน!? ”

และสิ่งที่ผมเห็นข้างในนั้นก็คือปีศาจร้าย

ข้างในนั้นกำลังผลิตอาวุธของปีศาจอยู่

ปีศาจน้อยจำนวนมากที่อยู่ข้างใน ยังคงลงมือทำงานโดยไม่สนใจความวุ่นวายภายนอก

ผมเห็นวัตถุโลหะทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่กำลังลั่นแสงไฟเจิดจ้าออกมา

สิ่งนั้นยิงวัตถุบางอย่างเข้าไปทำลายเป้าหมายที่เป็นแผ่นไม้จนพินาจสิ้น

และที่สำคัญคือมันสามารถยิงได้รวดเร็วมาก

มันยิงต่อเนื่องชนิดที่หากนำกองทัพนับพันมายืนต่อหน้า คงไม่อาจมีใครที่รอดชีวิตเหลือ

ปีศาจน้อยที่ทำการทดลองใช้งานอาวุธนั้น ต่างพยักหน้าพึงพอใจในความสามารถของมันกัน

“เหวอ!? ”

ตัวอาคารได้สั่นไหวอย่างรุนแรงในเวลาต่อมา

ระเบิดสีแดงลูกยักษ์ได้ลอยขึ้นฟ้าตรงพื้นที่ด้านข้างของอาคาร

ผมรีบนำทีมไปตรวจสอบสิ่งนั้นกัน

ที่ตรงนั้นเป็นลานโล่งขนาดใหญ่

“@! #%!! ”

ปีศาจน้อยในชุดผ้าลายพรางสีเขียว ได้พูดอะไรบางอย่างออกมาพร้อมกับสับสัญญาณมือลง

วัตถุโลหะขนาดใหญ่ซึ่งติดล้อจำนวนหนึ่งอันได้ลั่นแสงไฟจากท่อยาวที่ติดอยู่ตรงกลางซึ่งหันขึ้นท้องฟ้า

เป้าหมายที่เป็นก้อนหินขนาดใหญ่ราวห้าเมตรได้ถูกวัตถุบางอย่างกระทบอย่างรุนแรง

เปลวไฟขนาดยักษ์ได้พวยพุ่งพร้อมแรงสั่นสะเทือน

หลังจากที่ม่านควันได้จางหายไป หินขนาดใหญ่ก็ได้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไป

“ท่านสเลบดูตรงนั้นสิครับ! ”

“พวกมันใช้ศพทดลองประสิทธิภาพอาวุธกันอย่างั้นหรือ…”

ที่อีกมุมหนึ่งของสนามนั้น มีศพของหลากเผ่าพันธุ์กำลังถูกจับมัดอยู่

ร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นมีนับร้อย มีทั้งจากเผ่าของพวกเรา เผ่าปีศาจปีก และเผ่าปีศาจยักษ์

มีเพียงแค่เผ่าปีศาจแสงที่ไม่มีรวมอยู่ในนั้น

จากสภาพของศพแล้ว ผมพอจะเดาได้ว่าพวกมันคงเก็บมาจากสนามรบกัน

ศพเหล่านั้นได้ถูกนำมาเป็นเป้าทดลองอาวุธที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

ลูกโลหะทรงกลมที่สามารถส่งเสียงคำรามพร้อมเปลวไฟปะทุ

แท่งทรงกระบอกที่สามารถส่องแสงสว่างเจิดจ้าจนดวงแทบตามืดบอด

ท่อที่สามารถพ่นเปลวไฟแห่งนรกเป็นวงกว้าง

โลหะขนาดเล็กซึ่งสามารถเป่าร่างของปีศาจยักษ์อันทรงพลังจนกลายเป็นชิ้นเนื้อได้ในเสี้ยวนาที

ตะบองเหล็กที่สามารถย่างสดร่างของเหยื่อเพียงแตะโดยไม่ต้องใช้เปลวไฟ

นี่มันบ้าอะไร? อาวุธอันร้ายกาจแบบนั้นผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย

“##$! ”

พวกปีศาจน้อยตะโกนบางอย่างออกมา

ผมเห็นวัตถุสีส้มถูกยิงขึ้นท้องฟ้า

สิ่งนั้นบินด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ และไต่ระดับบินจนทะลุเหนือเมฆ

ก่อนที่จะแผ่ขยายออกเป็นเปลวไฟพร้อมเสียงดังสนั่นราวกกับท้องฟ้าจะถล่มลงมา

ก้อนเพลิงนรกได้แผ่กระจายเป็นวงกว้างอยู่บนฟ้า ก่อนจะลอยพวยพุ่งจางหายไปเป็นรูปคล้ายดอกเห็นที่บิดเบี้ยว

“#$$*!! ”

พวกปีศาจน้อยที่ยืนดูผลงานต่างแสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็น

จะบอกว่านี่ยังไม่ใช่ผลลัพธ์ที่น่าพอใจอีกเรอะ!?

พวกนี้ไม่ใช่ปีศาจหรอก แต่เป็น [จอมมาร] ในตำนานมากกว่า

ผมเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริงของพวกเผ่าปีศาจน้อย

พอเห็นแบบนี้แล้ว ภัยร้ายจากกองกำลังที่บุกเมื่อวันก่อนกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย

*เปรี๊ยง! *

เสียงคำรามที่ดังสะท้อนไปทั่วเมืองทำให้ผมกลับมามีสติอีกครั้งหนึ่ง

นี่ไม่ใช่เวลามามัวตรวจสอบฐานทัพศัตรูแล้ว

“รีบบุกไปที่อาคารสีเทาเดียวนี้! ”

ผมรีบวิ่งนำพวกเขา

วิ่งไปตามหลังคาอาคารอย่างเบาเสียงที่สุด

หลบเลี่ยงสายตาซึ่งสอดส่องจากหอคอยสูง แล้วปีนข้ามกำแพงเข้าไปสู่ข้างในอย่างรวดเร็ว

แต่แล้วผมก็ถึงกับต้องหยุดชะงักในตอนที่เข้ามาหลังกำแพงแล้ว

พื้นที่โล่งกว้างจากกำแพงถึงผนังอาคารสีเทานั้นมีระยะประมาณสิบเมตร

พื้นดินเต็มไปด้วยหญ้ารกชันที่หนาทึบราวกับจงใจให้มันขึ้นเพื่อซ่อนบางอย่างเอาไว้

“เดินอ้อมดีกว่า ตามมา”

ผมตัดสินใจพาทุกคนเดินลัดเลาะกำแพงมา

ระหว่างทางผมเห็นมีซากสัตว์ที่ถูกย่างเกรียมนอนตายในพุ่มหญ้าด้วย

สัตว์บางตัวเองก็มีสภาพเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับว่าถูกอะไรบางอย่างฉีกออก

หลังจากเดินมาได้สักพัก พวกเราก็พบกับพื้นที่เปิดโล่ง

มันเป็นพื้นที่ปูด้วยวัสดุสีเทาอ่อน

ผิวของมันหยาบและแข็งเหมือนหิน

เส้นทางราบเรียบนี้ทอดตัวยาวสู่อาคารสีเทา

ที่ตรงนั้นมีบานคล้ายประตูสำหรับใช้เข้าออกอาคาร

แต่น่าแปลกที่ประตูเหล่านั้นทำจากวัสดุอื่นซึ่งไม่ใช่ไม้

ของที่ดูหนักเช่นนั้นจะเปิดปิดได้อย่างไรกัน?

แล้วผมก็ได้คำตอบ

ในตอนนั้นเองที่มีพวกปีศาจน้อยในชุดลายพรางสีเทาวิ่งออกมาสี่คน

อาวุธของพวกเขาไร้ซึ่งคมดาบ แต่ผมทราบถึงอำนาจทำลายล้างของท่อนโลหะเหล่านั้นเป็นอย่างดี

ที่สำคัญคือสิ่งนั้นมีรูปลักษณ์ต่างออกไปจากที่ผมเคยเห็นอีกต่างหาก

สิ่งที่ดูคล้ายประตูได้เลื่อนเปิดหายเข้าไปในกำแพง

ประตูหายเข้าไปในกำแพงได้!? ... ไม่สิ มันแค่สไลด์ออกด้านข้างไปซ่อนอยู่หลังกำแพงต่างหาก

เข้าใจละ หากติดล้อเลื่อน ก็ขะสามารถเปิดปิดบานประตูที่ดูหนักอึ้งได้แล้ว

ในเผ่าของผมไม่เคยมีใครคิดถึงวิธีแบบนี้มาก่อนเลยแม้แต่คนเดียว

ผมรอให้นักรบเหล่านั้นวิ่งหายลับตาไป ก่อนที่จะเริ่มบุก

“มียามเฝ้าสองคน จัดการฆ่าเสีย”

“ครับ! ”

มีดเขี้ยวสัตว์สองเล่มได้ถูกปาเข้าใส่ที่ศรีษะของยามทั้งสองคน

พวกเขาสิ้นชีพลงในทันที

“วิ่งเข้าไป แล้วเก็บอาวุธนั้นมาด้วย”

“ครับ! ”

อาวุธท่อนเหล็กยาวในมือของปีศาจได้ถูกพวกเรายึดมาสองกระบอก

ว่าแต่ใช้ยังหว่า?

ผมลองเอามาถือกระบอกหนึ่ง

มีรูและไกแปลก ๆ ที่สามารถเอานิ้วลงไปแหย่ได้

มันดันได้ด้วย แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่สิ ความรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมารั้งเอาไว้ จนไม่สามารถดันไกลงไปได้สุดมากกว่า

“ท่านครับ”

“ว่ายังไง เปิดได้หรือยัง? ”

“ประตูมันเปิดเองครับ”

“ว่ายังไงนะ!? ”

ผมหันไปทางประตู

บานประตูนั้นเลื่อนเปิดเองโดยที่ไม่มีใครไปทำอะไร

พอมีคนเดินเข้าไปใกล้ สิ่งนั้นก็จะเลื่อนเปิดเองในทันที

เจอแต่ของเหนือสามัญสำนึกทั้งนั้นเลยวุ้ย

“บุกเข้าไป และระวังเจอศัตรูพบตัวด้วย ส่วนศพตรงนี้โยนเข้าพุ่มหญ้าไปเลย”

พวกเราจัดการซ่อนศพ แล้วเข้าไปในอาคารตรงหน้า

“สว่าง!? ”

ข้างในอาคารนั้นน่าตกใจมาก

เพดานที่เรียบและสร้างจากวัสดุแปลกตา

แสงสว่างสีขาวนวลที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนที่ส่องจากเพดาน

อากาศที่เย็นสบายผิดกับข้างนอกที่ร้อนระอุ

พวกเขาไม่ได้ใช้แสงจากคบเพลิง แล้วแสงสว่างพวกนี้มันมาจากไหนกัน?

“เรื่องน่าสงสัยเยอะเกินไปแล้ว…”

เพราะอยู่ท่ามกลางสิ่งแปลกตาจนเกินไป ผมเลยเริ่มรู้สึกเป็นกังวล

ผมกับพรรคพวกเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ และระวังรอบข้าง

เส้นทางข้างในนั้นคับแคบ และเส้นทางขนาดเล็กเหล่านี้จะเชื่อมไปสู่ห้องต่าง ๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่า

หนวดสัมผัสบนหัวทำให้ผมทราบว่าศัตรูกระจายตัวอยู่จุดไหนของเส้นทางที่คล้ายกับเขาวงกตแห่งนี้

“... เดียว ทำไมพวกเราถึงถูกล้อมได้? ”

พวกเราพึ่งจะลอบเข้ามาได้เพียงแค่สามนาทีเท่านั้น แต่นี่กลับถูกศัตรูล้อมหน้าหลังเอาไว้แล้ว

ทุกคนเองก็เริ่มรู้ตัวจากหนวดสัมผัสเช่นกัน

พวกศัตรูยังไม่ปรากฏตัวให้เห็น แต่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมโค้งในเส้นทางเดินนี้

พอพวกเราทดลองเดินหน้าต่อ พวกมันก็เดินถอยออกห่างราวกับทิ้งระยะเพื่อรอเวลาสังหาร

“หรือว่าพวกมันมีอวัยวะหนวดสัมผัสเหมือนพวกเรา? ไม่น่าจะใช่หรอกนะ”

หากพวกปีศาจน้อยมีอวัยวะหนวดสัมผัสเหมือนพวกเรา อย่างน้อยพวกมันก็ไม่น่าจะถูกพวกเราลอบโจมตีด้วยการมุดดินได้

ให้คิดเสียว่าพวกมันใช้วิธีอื่นเพื่อทราบตำแหน่งของพวกเรา

หากเล่นตามเกมส์พวกมัน อีกเดียวคงได้มีจำนวนศัตรูเพิ่มมากขึ้น

“เปลี่ยนแผน ทุกคนโจมตี! ”

พวกเราแบ่งออกเป็นสองส่วน

หน้ายี่สิบห้าคน และหลังยี่สิบห้าคน

ศัตรูมีเพียงแค่สิบคนเท่านั้น โดยแบ่งเป็นข้างหน้าห้า และข้างหลังห้าคน

พอพวกเราเปลี่ยนการเคลื่อนไหว กลุ่มคนที่อยู่ข้างหน้าก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน

พวกมันรู้การเคลื่อนไหวของทางนี้จริง ๆ ด้วยสิ

“อะไรอีกละนั่น!? ”

ศัตรูที่ปรากฏตัวนั้นสวมชุดอีกรูปแบบหนึ่ง

ใบหน้าถูกปิดมิดด้วยหมวกบางอย่าง

มันไม่ใช่หมวกเกราะเหล็ก แต่เป็นอะไรบางอย่างที่มีสีดำ และติดแผ่นโปร่งแสงขนาดใหญ่เอาไว้

อาวุธที่พวกมันถือเป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่ไม่เคยเห็นอีกแล้ว

“1@#%”

มันพูดแล้วยิงบางอย่างออกมา

กระสุนนั้นเป็นวัถุบางอย่างขนาดเท่าก้อนหินเล็ก ๆ

สิ่งนั้นลอยมาตรงหน้าพวกเราราวกับภาพช้า

ผมรีบเบียงตัวหลบ

แต่ทว่ามันช่างไร้ประโยชน์ที่จะไปหลบมัน เพราะว่ามันปริแตกออกกลางอากาศเสียก่อน

แสงสว่างได้เจิดจ้าขึ้นจนดวงตามืดบอด

วิสัยทัศน์ของพวกเราได้ถูกขโมยไป

*เปรี๊ยง! *

เสียงคำรามอันน่ากลัวได้ดังอย่างต่อเนื่อง

โชคดีที่ยังมีหนวดสัมผัสคอยรับรู้สภาพแวดล้อมแทนดวงตา ผมเลยรีบปีนไต่เพดาน แล้วมุดลงไปในอุโมงค์ขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ข้างบนเพดานนี้

“@! #%! ”

เสียงคำรามอันน่ากลัวยังคงดังต่อเนื่อง

มีวัตถุขนาดเล็กพุ่งทะลุผนังอุโมงค์เหล็กเข้ามาโดนที่ช่องท้องของผม

ผมรู้สึกได้ว่าขาข้างซ้ายได้ขาดออกไปจากร่างพร้อมชุดเกราะสีดำ

“ (ท่านสเลบ ท่านล่วงหน้าไปก่อน พวกนี้เราจะถ่วงเวลาให้เอง!) ”

“ (...ขอโทษด้วยนะ) ”

บรรดาลูกน้องที่ติดสอยห้อยตามมาได้ทำการรบแบบพลีชีพเข้าหาศัตรู

สัญญาณสมองจากลูกน้องได้หายไปอย่างรวดเร็วทีละคนสองคน

เพียงแค่ห้านาทีต่อมา ลูกน้องทั้งสี่สิบเก้าชีวิตก็ไม่มีใครเหลือรอดแล้ว

ผิดกับพวกศัตรูที่ตายไปเพียงแค่สามคนเท่านั้น

“...จะให้การเสียสละของทุกคนเสียเปล่าไม่ได้”

หากผมทำลายคริสตัลของศัตรูลงในวันนี้ไม่ได้ คงไม่มีวันหน้าสำหรับผมอีก

ผมปีนป่ายไปตามอุโมงค์โลหะขนาดเล็กด้วยความรู้สึกเช่นนั้น

อุโมงค์โลหะนี้มีขนาดที่เดียวเล็ก เดียวใหญ่

ผมมีความรู้สึกว่าถ้าตามไปเส้นทางที่มีขนาดใหญ่ขึ้น น่าจะนำไปสู่บางพื้นที่ซึ่งมีความสำคัญสูง

แล้วผมก็คาดการถูก

ที่ปลายเส้นทางของอุงโมงค์คือห้องเก็บคริสตัลแห่งชีวิตของพวกปีศาจน้อย

รูที่ติดโลหะบางเป็นซี่เหล็กจำนวนมาก ทำให้ผมเห็นช่องว่างที่พอจะลอบเข้าไปในห้องนั้นได้

ผมชักดาบเขี้ยวของตนเองออกมาแล้วเริ่มทำการตัดแผ่นโลหะตรงหน้า

เนื่องจากมันบางกว่าที่คาด ดาบเขี้ยวของผมจึงไม่สึกไปเสียก่อน

“เข้ามาได้แล้ว…”

เป้าหมายในการเอาชนะอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

ขอเพียงแค่ทำลายสิ่งนี้ได้---

“เอ๊ะ!? ”

ในตอนนั้นเองที่โลกทั้งใบของผมได้ตีลังกากลับหลังพร้อมกับเสียงดังกังวาล

เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของผม ทำไมร่างของผมถึงได้ถูกแยกออกเป็นส่วน ๆ ได้?

และเมื่อหรี่ตามองให้ดี ผมก็พบว่ามีเส้นแสงสีแดงขนาดเล็กจำนวนมากส่องสว่างตรงมาทางผม

ที่ปลายทางของเส้นแสงสีแดง คืออาวุธโลหะทรงกระบอกที่กำลังส่งกลิ่นเหม็นฉุนลอยโฉยออกมา

พวกปีศาจน้อยจำนวนสามสิบคนได้ปรากฏตัวขึ้นจากมุมอับของห้อง

ให้ตายสิ มาพลาดท่าในตอนจบเสียได้

ผมประมาทไป เพราะไม่ยอมตรวจสอบด้วยหนวดสัมผัสให้ดีก่อน ถึงได้ถูกลอบโจมตีแบบนี้

แต่ที่สำคัญเลยคือพวกมันรู้ตำแหน่งของผมได้อย่างไรกัน?

ตลอดเส้นทางที่เดินมาในอุโมงค์โลหะนั้น ผมเดินด้วยฝีเท้าที่เงียบ อีกทั้งยังไม่พบเห็นศัตรูดักรออยู่ข้างในนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

ศัตรูมันรับรู้ที่อยู่ของผมได้ราวกับว่าสามารถมองทะลุกำแพงได้เช่นนั้น

“! @#”

พวกมันพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อนจะเก็บอาวุธ แล้วเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับของบางอย่างที่คล้ายเชือก

คิดจะจับตัวผมไปเช่นนั้นหรือ? ใครจะยอมให้ทำกันละ

ผมกางเขี้ยวของตัวเองออก แล้วทำการแทงลงไปบนหน้าอกของตัวเองเพื่อดับชีวิตลง

แล้วสติของผมก็ดับวูบลงไปในท้ายที่สุด

ท่านราชินีแฟต ผมกำลังจะกลับไปหาท่านแล้วครับ