เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 59ลุงเด่นชัยหายไปไหน?

        เดินเข้ามาในค่ายกวาดสายตาไปดูโดยรอบไม่เห็นลุงเด่นชัยเจ้าของค่าย ช่วงนี้เขาไม่ได้มีเวลามาสนใจค่ายมวยมากนักโดยปกติทุกวันก็จะมีพี่ยอดหนึ่งในลูกน้องคนสนิทลุงเด่นชัย คอยเปิดค่ายมวยเพราะแก่อาวุโสสุด เก๋าสุดในค่าย

        เสือน้อยถามพี่วันขึ้นว่า“ลุงเด่นชัยไม่มาสักทีล่ะพี่!?” ใบหูข้างซ้ายของเขายังใช้ผ้าก๊อซปิดไว้อยู่เคลื่อนไหวได้ไม่มากนัก ด้านหลังยังมีเจ้ายักษ์ใหญ่คล้ายพรายกระซิบเวลามีปัญหาอะไร เพราะป้าชบากำชับนักหนาว่าให้ดูแลลูกพี่เอ็งด้วยสองคนจึงอยู่ไม่ห่าง หรือมีคนหนึ่งไปทำอะไรอีกคนก็ต้องอยู่ต่อ

        พี่ยอดตะโกนกลับมาเสียงดังเขารู้ว่าหูเสือน้อยยังไม่หายดี “ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยกลับบ้านเพลินหรือเปล่า?”

        เสือน้อยก็พยักหน้าคงเป็นเช่นนั้น ทุกวันนี้นอกจากต้องไปพบหมออยู่เป็นระยะแล้วตัวเขาเองก็ไม่อาจโทรศัพท์คุยกับเหมือนฝันได้นานเหมือนก่อน ได้แต่ใช้ MSN ส่งข้อความหากันเสียมากกว่า หมอบอกให้งดออกกำลังกาย หรืองดเคลื่อนไหว เช่นเดินเร็ว ๆ หรือวิ่ง

        ส่วนพวกซ้อมมวยเตะกระสอบทราย อันนั้นยิ่งไม่ต้องไปพูดถึง…

        ทางด้านเหมือนฝันพอรู้ว่าเขาโดนประทัดระเบิดใส่ข้างหูตั้งแต่วันแรกๆ ก็แสดงอาการห่วงใยออกมา หลายวันก่อนยังพึ่งมาเยี่ยมเขาถึงที่บ้านเมื่อมาถึงบ้านเสือน้อยก็ออดอ้อนเป็นการใหญ่ จากนั้นเหมือนฝันก็ประคบประหงมอยู่นานตามใจเจ้าตัว

        จนแม่ชบาแทบอยากไปดึงหูลูกชายตัวดีแต่ติดที่อีกฝ่ายยังเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่ก่อนแยกย้ายจากไปด้วยความคิดถึงโดยแม่ชบาไปส่งที่บ้านเหมือนเคยทั้งสองบ้านก็พอจะรู้จักหน้าค่าตากันแล้ว!

        ทุกวันนี้แม่ชบาควบคุมเขาอย่างเข้มงวดหลังจากหมดสงกรานต์เป็นต้นมา จะเดินเหินไปไหนก็ต้องมีน้องคอยตาม

        ทุกวันได้แต่เลี้ยงเจ้าควายทองสุขนอนบนเปลก็แทบไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

        ส่วนยัยนกแก้วก็ไม่กลับมาเสียทีกลับไปอยู่บ้านน้าชม้อยกับพ่อเลี้ยงใหม่ ตั้งแต่ก่อนสงกรานต์ หลังจากนั้นเป็นต้นมาดูเหมือนแม่จะเอาใจใส่เขามากเกินไป เพราะยัยนกแก้วตัวแสบไม่อยู่ถ้าหล่อนอยู่แม่จะได้หันไปดูแลหล่อนมาก ๆ หน่อย ความเป็นห่วงจะได้กระจาย ๆ กันบ้าง

        ….…

        พอพูดถึงหล่อนหล่อนก็มาช่างตายยากเสียจริง เสือน้อยพึมพำในใจ

        ขณะที่เห็นเด็กสาววิ่งคลี่ยิ้มใบหน้าร่าเริงมาดูความทุกข์ของพี่ชายความจริงเสือน้อยรู้ดีว่าเธอเป็นห่วงแต่ก็อดจิกกัดตามประสาพี่น้องไม่ได้เธอเดินวนก่อกวนอยู่รอบ ๆ พูดอะไรเจื้อยแจ้วไปเรื่อยหูเขาไม่ค่อยดีจึงยกมือทำท่าทางว่าไม่ได้ยิน ยัยตัวแสบก็มานั่งมองแผลที่หูอยู่ครู่ใหญ่

        ก่อนจะมากระซิบอีกฝั่งหนึ่งว่า“เป็นอย่างไงบ้างเป็นห่วง!” เธอถามขึ้นมาจนได้

        ทำเอาเสือน้อยคลี่ยิ้มตอบ“ยังสบายดี…เกือบไปแล้วเหมือนกัน”

        ก่อนลูบหัวน้องสาว“พรุ่งนี้พี่ต้องไปหาหมอ จะไปด้วยกันมั้ยล่ะ?”

        นกแก้วตอบปฏิเสธทันที“ไปไม่ได้หรอก หนูไม่ได้ว่างอย่างพี่เสือสักหน่อย มีงานให้ทำเยอะแยะไม่ได้ตัวลอยเหมือนพี่ มาสั่ง ๆ แล้วก็ไป” เธอบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะหันไปเล่นกับเจ้าควายทองสุข “พี่เสือเมื่อไหร่จะขี่มันได้ล่ะ?”

        “เอาจริง ๆก็ขี่ได้แล้ว…ดูมันสิ! ขุนมันอ้วนใหญ่เสียขนาดนี้ ถ้าส่งโรงเชือดราคาดีน่าดู”เสือน้อยตอบแกมหยอกเธอไป

        เธอทำหน้ามุ่ยพูดว่า “ใครกล้าขายเจอดีกับหนูแน่!” ก่อนยกหมัดขึ้นทำท่าชกลมเลียนแบบพี่ชายของเธอนกแก้วทำเสียงไม่พอใจ ก่อนจูงเจ้าควายทองสุขไปเดินเล่น

        วันนี้เสือน้อยมาหาหมอเช่นเคยตามใบนัดพอพบหมอเฉพาะทางเสร็จ เขาก็ลงไปหาลุงหมอนิธิ คุยกันอยู่ครู่ใหญ่อยู่ดีไม่ว่าดี

        เสือน้อยก็เลยโดนจับตรวจสุขภาพเสียอย่างนั้นส่วนค่าใช้จ่ายพ่อผันแม่ชบามีหรือจะงก?

        หลังจากตรวจอะไรเสร็จสิ้นเสือน้อยเข้ามานั่งในห้องส่วนตัวของลุงหมอ

        ขณะที่เสือน้อยกำลังจะไหว้ลากลับบ้านเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ก๊อก ๆ”

        มีเสียงพูดแทรกขึ้นมา“อาจารย์หมอ ขออนุญาตค่ะ”

        เสือน้อยจึงนั่งแต่โดยดียิ้มรับให้กับผู้มาใหม่ เป็นหมอผู้หญิงสวยมากคนหนึ่ง บุคลิกดูดี แต่งตัวสวย“เออ…เป็นไงบ้างหมอแตงโม มีอะไรหรือครับ?”

        หมอผู้หญิงที่ชื่อแตงโมตอบกลับมา“พอดีมีเคสคนไข้ปรึกษาหน่อยนะคะ…แต่ไม่ทราบว่าอาจารย์หมอมีแขกอยู่”เธอเหลือบไปทางเสือน้อย เห็นอีกฝ่ายยิ้มหน้าแป้นมาให้ มีผ้าก๊อซพันอยู่รอบหู

        “อ๋อไม่เป็นไรคนนี้หลานเพื่อนอาจารย์เอง” ก่อนจะแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน

        เสือน้อยก็กล่าวสวัสดีตามมารยาท

        “แหม...ชื่อน่ารักเชียวนะเรา”หมอแตงโมตอบพร้อมยิ้มที่มุมปากดูมีเลศนัย

        “ใคร ๆก็พูดแบบนี้แหละครับ” เสือน้อยยิ้มตอบ

        ก่อนขอตัวออกไปอย่างรู้งาน“อย่างนั้นผมลาก่อนนะครับลุงหมอ สวัสดีครับ” ก่อนหันไปสวัสดีหมอแตงโมด้วยเช่นกัน

        จากนั้นก็ให้พี่อยู่พาขับไปที่ตลาดพูนทรัพย์เพื่อดูรถกระบะทั้งสิบเอ็ดคันที่พึ่งได้มาตอนนี้กำลังทำสีอยู่ แต่เขาแค่อยากมาดูความคืบหน้า “นายน้อยน้าชบาแกบอกให้รีบกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?”

        “เฮ้ย…แวะมาดูรถแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอกพี่แม่ก็บ่นไปงั้น” เสือน้อยก็ตอบ

        พี่เล็กผู้บริหารร้านระฆังทองกำลังหารถกระบะเพื่อกระจายสินค้าอยู่ พี่เล็กเคยเสนอให้จ้างบริษัทขนส่งมารับงาน

        ตัวเสือน้อยก็เห็นด้วยประหยัดต้นทุนแถมไม่ต้องซ่อมบำรุงบ่อย ๆ แต่หากว่ามีไว้มันก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ? เผื่อเหลือเผื่อขาด

        แล้วนับประสาอะไรกับเขาได้รถมาฟรีๆ ย่อมใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

        โอนชื่อเรียบร้อยเหลือแค่เปลี่ยนทะเบียน ทำสีใหม่ ซึ่งเขากำลังมาดูการทำสีปรากฏว่าผลก็ออกมาดีตามคาด สมเป็นอู่ใหญ่จริง ๆ

        เสือน้อยให้ช่างตรวจเช็กระบบภายในทั้งหมดด้วยเขาแจ้งช่างว่าเป็นรถมือสอง “แต่ช่างตรวจดูสภาพใหม่เอี่ยมอย่างกับพึ่งถอยรถมาแน่ะ”

        เสือน้อยได้ยินดังนั้นก็ดีใจ

        อย่างน้อยเขาก็ได้ตำแหน่งจ้างงานสิบเอ็ดคนแล้วหรือมากกว่านั้นในกรณีขับเช้าค่ำ”

        เพื่อขับรถส่งของไปตามร้านระฆังทองของเขา

        “เอ…ต้องพ่วงตำแหน่งคนยกของไปด้วยถึงจะถูก”เสือน้อยพยักหน้าให้ตัวเอง ก่อนจะจดไว้ในใจ ประเดี๋ยวกลับบ้านค่อยว่ากัน

        หลังจากนั้นก็ผ่านไปอีกอาทิตย์หนึ่ง

        จวนจะสิ้นเดือนเมษาแล้วตอนนี้อาการเสือน้อยดีขึ้นมาแล้ว ตะโกนดัง ๆ ได้ไม่มีปัญหาเขาตะโกนถามเพื่อนร่วมค่ายมวย “ลุงเด่นยังไม่กลับมาอีกหรือไง?”

        หลายคนก็พยักหน้าทำนองว่าใช่…ก่อนจะฝึกซ้อมตัวเองต่อไป

        “ลุงแกไปเล่นวันไหลที่บางแสนเปล่า?”ไอ้ยักษ์ทักขึ้นมา

        ใหญ่จึงสวนกลับว่า“มึงจะบ้าเหรอลุงแก ลงไปกาญจนบุรี เยี่ยมญาติพี่น้องที่ย้ายไปอยู่แถวนั้น”

        จากนั้นเสือน้อยก็กลายเป็นศูนย์รวมของค่ายเมื่อเห็นว่ามันผิดปกติเสือน้อยจึงฝากพี่มอสช่วยตามหน่อยเผื่อเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา

        จากนั้นก็เข้าไปในออฟฟิศตามหาที่อยู่ของญาติพี่น้องเห็นลุงแกเขียนติดบนฝาผนังไว้เป็นเบอร์โทรต่าง ๆ

        เสือน้อยจึงโทรไปถามตามเบอร์ต่างๆ จนกระทั่งรู้ว่าลุงเด่นชัยประสบอุบัติเหตุแถวนครปฐมและกำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลประจำจังหวัด

        เมื่อรู้ข่าวเสือน้อยก็คล้ายสายฟ้าผ่าลงกลางศีรษะเพราะตั้งแต่เด็กลุงแกก็อุ้มเขามานมนาน เขาเองก็เคารพลุงเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่

        เขาจึงเตรียมวิ่งปรี่เข้าบ้านไปหาพ่อกับแม่แต่โดนไอ้ยักษ์ใหญ่ดึงแขนไว้ “ช้า ๆ พี่ ช้า ๆ”

        เขาอดหงุดหงิดกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรไม่คล่องตัวเลย จากนั้นก็ขึ้นไปบอกพ่อ

        เมื่อพ่อผันได้ยินก็ถามว่า“โรงพยาบาลไหน?” ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวพากันไปทันที

        เสือน้อยไม่อธิบายอะไรให้ลูกน้องในค่ายฟังประเดี๋ยวจะเตลิดไปเสียหมด เพราะขวัญกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ

        เมื่อถึงโรงพยาบาล พ่อผันก็ได้ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจากนั้นจึงอาสาเฝ้าไข้

        ญาติฝั่งลุงที่สนิทชิดเชื้อนอกจากลูกชายที่เสียชีวิตไปยี่สิบกว่าปีแล้วก็เป็นหลานชายที่ลุงแกได้ขับรถมาเยี่ยมถึงกาญจนบุรีนี่แหละแต่ก็ดันมาประสบอุบัติเหตุหลังจากกลับจากเยี่ยมเยียนหลานชาย