เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

สวี่มั่วที่โกรธจัดรีบหันไปมองไม่ไกลนัก มีป่าละเมาะเล็กๆ อยู่ เสียงเมื่อครู่ก็ดังมาจากตรงนั้นเอง

หมู่บ้านจัดสรรนี้มีขนาดใหญ่ การจัดสวนก็ทำได้ดีอีกทั้งด้านหลังยังมีป่าละเมาะเล็กๆ คล้ายสวนสาธารณะ

สวี่มั่วเงี่ยหูฟังอีกครั้งคราวนี้ฟังออกชัดว่าเป็นคู่รักที่กำลังทำเรื่องเร้าใจอยู่ในป่า

โว้ย! คนสมัยนี้กล้าขนาดนี้เลยรึ ป่าละเมาะกลางหมู่บ้านก็กล้าทำ?

เพลิงโทสะพลุ่งพ่านอยู่ในใจสวี่มั่วไม่ใช่เพียงเพราะความคิดเมื่อครู่ถูกขัดจังหวะ แต่เพราะรู้สึกถึงความอาฆาตลึกๆของหมาโสดจากโลกก่อน

เวลาแบบนี้ควรทำยังไง แอบถอยไปไม่รบกวนให้เขาได้สมหวัง? ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้ไม่ชี้?

จะเป็นไปได้ยังไงฟะ!!

สวี่มั่วยิ้มเย็น หันหัวเดินตรงไปทางป่าละเมาะ

ท่ามกลางป่าละเมาะอันมืดสลัวเงาร่างชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำเรื่องที่ไม่อาจบรรยายได้

เพราะแสงไม่พอ จึงเห็นเพียงฝ่ายหญิงกำลังยันมือกับต้นไม้ต้นหนึ่งส่วนฝ่ายชายยืนอยู่ด้านหลัง โอบกอดร่างเธอพลางซุกไซ้

ทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบอดกลั้นไม่ไหว

ในขณะที่ฝ่ายชายกำลังจะดึงซิปกางเกงลง…

“บรู๋ว...”

เสียงหอนของหมาป่าดังก้องขึ้นจากความมืดไม่ไกลทำเอาทั้งคู่สะดุ้งโหยง!

“กรี๊ด!!” หญิงสาวร้องลั่นเงยหน้ากระแทกศีรษะใส่ชายด้านหลังจนเซถอยไป

ชายหนุ่มก็แทบหมดแรงค้างคาที่ ความตกใจทำให้เงยหน้ามองไปรอบๆพลางพึมพำด้วยความหวาดระแวง “เสียง…เสียงอะไรน่ะ!”

หญิงสาวรีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย กำแขนชายหนุ่มแน่นด้วยความกลัว“เหมือน…เหมือนเสียงหมาป่าหอนเลย?”

ชายหนุ่มพูดว่า “ล้อเล่นอะไรน่ะ แถวนี้จะมีหมาป่าได้ยังไง…”

แซ่ก… แซ่ก…

ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอีกครั้งคล้ายมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา ทำเอาทั้งสองสะดุ้งเฮือก

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น “มี…มีอะไรบางอย่างกำลังเข้ามา!!”

“ใคร! ใครอยู่ตรงนั้น!!”ชายหนุ่มคิดว่าอาจเป็นใครสักคนแกล้ง จึงรวบรวมความกล้าตะโกนออกไป “ออกมา!ใครอยู่ตรงนั้น!”

แซ่ก…แซ่ก…

เสียงนั้นยิ่งใกล้เข้ามา ทั้งคู่ถึงกับเห็นพงหญ้าไม่ไกลนักสั่นไหวและทันใดนั้น ดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความมืดจ้องมองพวกเขาอย่างเยือกเย็น…

“บรู๋ว...”

เสียงหอนดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวนั้นสั่นไหวก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะเผยเค้าโครงออกมา

“กรี๊ดดด!!”

“หมาป่า!!”

“ช่วยด้วย!!”

“ที่…ที่รัก รอฉันด้วย!!”

คู่รักคู่นั้นถึงกับขวัญเสียรีบหนีตายกรีดร้องพลางวิ่งหนีออกจากป่าละเมาะไป

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนวิ่งหนี ชายหนุ่มกลับทิ้งหญิงสาวไว้วิ่งหนีเอาตัวรอดก่อนเสียเอง

หลังจากทั้งคู่หายลับไปจากป่าละเมาะ เงาร่างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากพงหญ้าแน่นอนว่าเป็นสวี่มั่วนั่นเอง

สวี่มั่วมองตามทิศที่คนทั้งคู่หนีไป แล้วแค่นหัวเราะเย็นในใจ

ฮึ! สมควรแล้ว ดันออกมาเล่นอะไรพิเรนทร์กลางดึกแบบนี้!

เหตุการณ์นี้ทำให้อารมณ์ที่หม่นหมองเมื่อครู่ของเขาคลายลงไปมากจึงเลิกคิดถึงเรื่องน่าหนักใจ แล้วตั้งใจว่าจะลองออกไปเดินเล่นบนถนนดูบ้าง

เขาไม่ได้มีจุดหมายใหญ่โตอะไร เพียงอยากสำรวจให้ชัดเจนขึ้นว่าโลกคู่ขนานนี้เป็นเช่นไร อีกทั้งที่นี่อาจเป็นสถานที่พำนักของเขาไปอีกนานอย่างน้อยก็ควรทำความคุ้นเคยกับบริเวณรอบๆ ไว้บ้าง

“บ้าฉิบ! มันวิ่งไปไหนแล้ว!”

“เหมือนจะวิ่งกลับเข้าหมู่บ้านไปแล้ว!”

“โธ่โว้ย! วิ่งเก่งจริงๆ!”

“มันโดนลูกดอกยาสลบไป วิ่งได้ไม่ไกลแน่! รีบตามไป!”

“ไปทางนี้! ประตูด้านหลังอยู่ทางนี้!ตรงนั้นแหละที่มันเคยวิ่งออกมาจากรูหมา!”

“แม่ม! รีบไปกันเร็ว!”

ขณะที่สวี่มั่วกำลังจะเดินออกไปจากป่าละเมาะเสียงประหลาดก็ดังขึ้นที่ข้างหู ทำให้เขาต้องหยุดก้าว

อะไรอีกล่ะเนี่ย คนที่นี่ชอบวิ่งเข้าป่ากลางดึกกันนักหรือไง

สวี่มั่วประหลาดใจ เงี่ยหูฟังจนรู้ว่าเสียงนั้นดังมาจากลึกเข้าไปในป่า

พูดก็พูดเถอะ มองไปทีไรก็เจอแต่ป่า ทำไมป่านี้ถึงกว้างใหญ่ขนาดนี้ฟะ

[ติ๊ง! มีภารกิจใหม่ปรากฏ ต้องการตรวจสอบหรือไม่]

ทันใดนั้นเอง เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวของสวี่มั่วอีกครั้ง