เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

ความเงียบสงัดเข้าครอบงำชานเรือนปูนกลางไซต์งานก่อสร้างยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวสะอ้านและเสียงร้องสะอื้นแผ่วเบาของสะใภ้สาว คลอเคล้ากับเสียงลมหนาวยามราตรีที่กอบเอาไอเย็นมาโลมผิวเนื้อเปียกชื้นของคนทั้งสาม ทุกย่างก้าวที่เอกก้าวเดินผ่านแอ่งน้ำโคลนเปียกแฉะในเงามืด ชายหนุ่มรู้สึกประหนึ่งเหยียบย่ำผ่านเศษกระจกแตกร้าวบาดลึกใจ ชายหนุ่มหวนคำนึงถึงหลายค่ำคืนที่ตนเองเพิกเฉยทิ้งบ้าน เดินทางไปพักแรมตามโรงแรมหรูหราต่างจังหวัด คุยงานประชุมปาร์ตี้วิศวกรรม ชายหนุ่มหลงนึกว่าตนเองกำลังสถาปนาอนุสาวรีย์ตระกูลเกียรติยศที่งดงาม ทว่าแท้จริงแล้วเอกกลับสร้างเพียงทะเลทรายแห้งแล้งอ้างว้างขังครอบครัวตนเอง ชายหนุ่มจ้องมองดูบิดาชราและอดีตภรรยาที่เฝ้ากอดพยุงยืนตัวสั่นระริกราวผู้ลี้ภัยความหนาวในแคมป์กรรมกรคนยาก เอกจ้องมองดูชายชราชาญบิดาผู้ให้กำเนิดที่เฝ้ายืนตัวสั่นระริก ใบหน้าเหี่ยวย่นสีเข้มสั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกผิดบาปและการสำนึกตราบาป ชายหนุ่มวิศวกรหนุ่มสูดลมหายใจหอบลึก รวบรวมความแน่วแน่เด็ดขาดในมโนสำนึก ชายหนุ่มยินดีปลดเปลื้องหน้ากากของเกียรติยศ ลบล้างทิฐิตำแหน่งวิศวกรโยธาสะพานหนุ่มแสนเก่งกล้าลงอย่างสิ้นซาก เอกรู้สึกถึงความเย็นชื้นของดินโคลนที่ค่อยๆ ซึมซาบผ่านเนื้อผ้ากางเกงสแล็กทำงานตัวแพงเข้าสู่หัวเข่าทั้งสองข้าง ความเหนียวข้นของโคลนและเศษปูนทรายแดงปะทะผิวหนัง ทว่าในวินาทีนั้น เอกกลับรู้สึกสงบนิ่งและผ่อนคลายอย่างน่าอัศจรรย์ ความทรนงตนถือดีที่เคยสวมใส่เป็นหน้าเกราะป้องกันตนเองบัดนี้ได้แตกสลายและหลุดร่วงลงสู่พื้นดิน ชายหนุ่มโน้มตัวก้มศีรษะลงต่ำ ปล่อยให้หน้าผากก้มกราบสัมผัสลงบนหลังเท้าเปื้อนฝุ่นดินแห้งกรังของพ่อชาญ สองเท้าของพ่อชราที่แห้งแตกเป็นร่องลึกสะท้อนถึงการกรำงานกรรมกรก่อสร้างมาตลอดชั่วชีวิต เท้าคู่นี้คือคู่ที่คอยประคองเดินย่ำทรายส่งเสียส่งเงินเหรียญให้เอกได้นั่งเรียนเขียนแบบในห้องแอร์ เอกใช้ฝ่ามือทั้งสองกุมส้นเท้าที่หนาสากเปื้อนฝุ่นปูนแดงของพ่อไว้มั่นคง น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบรองเท้าแตะช้างดาวเก่าคร่ำคร่า ชายหนุ่มไม่สนใจเสื้อผ้าแบรนด์เนมหรือภาพลักษณ์ใดๆ ชายหนุ่มรู้สึกเพียงความโล่งใจที่ได้กราบเท้าพ่อเพื่อลบล้างบาปทิฐิที่เขาสร้างกำแพงกั้นใจตนเองมาตลอดหลายปี

ชาญสะดุ้งสุดตัวผงะถอยหลังครึ่งก้าว นัยน์ตาแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจอย่างรุนแรง ชายชราก้มมองลูกชายที่เป็นถึงวิศวกรวิชาชีพควบคุมโครงการสวมกางเกงคุกเข่าลงแทบเท้ากรรมกรชรา ชาญรีบขยับกายก้มตัวลงเอื้อมสองมือสากสั่นเทาพยายามดึงพยุงหัวไหล่ของเอกให้ลุกขึ้นสะอื้น

"เอก... เอกลูกพ่อ! อย่าทำแบบนี้เลยลูก! ลุกขึ้นเถอะเอก... ลูกเป็นถึงวิศวกรโยธาผู้ใหญ่โตในไซต์งาน ลูกต้องทำงานร่วมกับพวกผู้บริหารและลูกค้าชั้นดี ลูกไม่สมควรมาก้มกราบแทบเท้าเปื้อนฝุ่นปูนทรายกรรมกรหยาบสากของบิดาชราคนบาปคนนี้เลย... มองดูมือและเท้าของพ่อสิลูก มันคือมือของคนบาปที่ลักลอบสมสู่เสพรักกับเมียรักของลูกชายตนเอง พ่อละเมิดกฎสวรรค์ทำผิดบาปศีลธรรมขั้นรุนแรง พ่อเป็นกรรมกรสกปรกเปื้อนปูนแดง พ่อสมควรโดนตีให้ตายคามือสมควรติดคุก... อย่าเอามือสะอาดเกียรตินิยมของลูกมาแตะต้องเท้าพ่อเลยเอก... พ่อละอายใจเหลือเกิน พ่อไม่มีหน้าจะยอมรับการกราบไหว้ของลูกได้อีกแล้ว..." ชาญร่ำไห้สะอื้นจนเสียงแหบแห้งคอแห้งผาก พยายามจะชักดึงเท้าของตนถอนตัวหลบหนี ทว่าเอกกลับกระชับมือหนาโอบกอดข้อเท้ากรรมกรของพ่อไว้แน่นหนาแน่นไม่ยอมปล่อย ชายชราชาญสะอื้นไห้ โฮน้ำตานองใบหน้า พยายามก้มกอดประคองหัวศีรษะของลูกชายหนุ่มมาซบแผ่นอกเปื้อนฝุ่นปูน ชายชรากระซิบประโยคสั่นระริก: "เอก... พ่อมันเลวทรามมาก พ่อทำลายชีวิตสมรสของลูกชายแท้ๆ พ่อควรคุ้มครองดูแลลูกและแก้ม แต่พ่อกลับใช้อารมณ์กามารมณ์ตัณหาเสน่หาฉกชิงของลูกมา... พ่อพร้อมยอมรับทุกโทษทัณฑ์ความผิด เอกอยากขับไล่ไสส่งพ่อออกจากตระกูล หรือโยนพ่อเข้าคุกตะรางให้สาสมบาปกรรม พ่อก็ยินยอมพร้อมใจทั้งสิ้น... ขอเพียงลูกอย่าลงโทษด่าหรือหย่าขับไล่แก้มเลยนะเอก แก้มหล่อนไม่ผิด หล่อนบริสุทธิ์ หล่อนแค่อ้างว้างเหงาจับใจและพ่อเป็นเพียงสิ่งชื้นอุ่นเดียวที่อยู่ตรงนั้นเคียงข้างหล่อน... ลงโทษพ่อคนเดียวเถิดเอก..." ชายชราบีบหัวใจร้องขอด้วยคราบน้ำตานองหน้า

เอกเงยใบหน้าร่ำไห้สบตาลึกในความจริงใจบิดา: "ไม่ครับพ่อ เอกไม่มีสิทธิ์ขับไล่หรือลงโทษพวกคุณสองคนเลยแม้แต่น้อยนิด... เอกเคยทำทีท่าเป็นลูกกตัญญูสลักจดจำวันเกิดพ่อ ซื้ออาหารภัตตาคารราคาแพงๆ มาวางค้างไว้บนโต๊ะอาหารคฤหาสน์หรูหรา แต่เอกกลับไม่เคยยอมนั่งลงรับประทานร่วมโต๊ะร่วมข้าวกินร่วมคุยค้างเคียงข้างพ่อเลยสักมื้อเดียว เอกมักอ้างว่ามีงานด่วนหรือนัดประมูลคิวงานทานข้าวกับพวกบอร์ดบริหาร เจ้าของโครงการที่ดิน เอกมองเห็นคุณค่าความสนใจคนแปลกหน้าดีกว่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองที่สู้ทนล้างเหงื่อฝุ่นทรายเพื่อเอก... พ่อเคยสู้ทนหอบเงินเหรียญบาทเหงื่อเค็มโชยพัดของพ่อมาจ่ายค่าบำรุงค่าเทอมให้เอกเรียนจนจบปริญญาเกียรตินิยมวิศวะ แต่ครั้นเอกมีเงินแสนขับรถโก้หรู เอกกลับละเลยเฉไฉแสร้งลืมไม่อยากเชิญชวนพ่อขึ้นรถยนต์คันงามร่วมทางไปด้วยกัน เพราะลึกๆ ในสัจธรรมความขลาดเขลา เอกอับอายกลัวเบาะรถยนต์หนังแท้ชั้นยอดราคาแพงจะเปื้อนคราบโคลนเปรอะเศษฝุ่นปูนแดงกรรมกรที่ติดสวมบนเสื้อของพ่อ... เอกมันเป็นลูกเนรคุณและเป็นสถาปนิกทำลายรักกตัญญูครอบครัวพินาศสิ้นดีครับพ่อ... หากสังคมมนุษย์ภายนอกจะด่าทอสาปแช่งศีลธรรมตระกูลพวกเรา เอกก็หาใส่ใจไม่ เอกไม่สนคำนินทาหรือตำแหน่งงานโยธาอีกแล้ว เอกสนใจเพียงแค่ชีวิตของพ่อและเมียรักเท่านั้น พวกเราต่างมีความผิดพลาดแตกร้าวไม่ต่างกัน พ่อชาญประคองแก้ม ส่วนตัวเอกก็เตลิดหนีปัญหาไปเสพสมมีเพศสัมพันธ์สัมพันธ์สวาทกับรินที่แสงดาวบาร์ เอกทำผิดตราบาปข้อหักหลังศีลธรรมสมรสเช่นเดียวกับแก้ม... เอกไม่มีสิทธิ์ปาหินด่าประจานใครอีกแล้ว เอกขอยกโทษให้อภัยอโหสิกรรมต่อพ่อยกโทษให้แก้มทั้งหมด และเอกขอกราบอ้อนวอนกราบเท้าขอขมาอโหสิกรรมต่อพ่อชาญ ยอมรับคุณพ่อและแก้มหวนกลับบ้านเดี่ยวของพวกเราเถอะนะครับ... เอกจะประกาศขายคฤหาสน์หินอ่อนหลังโตหลังนั้นทิ้งเสีย หากมันเป็นกรงเหล็กสร้างความร้าวฉาน พวกเราจะย้ายไปอยู่บ้านเดี่ยวขนาดกะทัดรัดพอดีอบอุ่น บ้านเดี่ยวที่พวกเราสามคนสามารถนั่งล้อมวงข้าวพูดคุยหัวเราะเสียงใส ได้ยินเสียงหยาดน้ำฝนเปาะแปะบนฝาหลังคา ได้รับไออุ่นเยียวยากันอย่างแท้จริง พ่อให้โอกาสเอกได้กลับมาทำหน้าที่ลูกและสามีอีกสักครั้งเถอะนะครับ..."

เอกพยุงตัวขึ้นเล็กน้อย หันไปสบตากับแก้มอดีตภรรยาที่เฝ้ามองดูภาพสองพ่อลูกร่ำไห้อยู่ข้างด้านวงปูน แก้มยืนสั่นสะท้าน มือทั้งสองกุมอกปื้นคราบน้ำตา เอกเอื้อมฝ่ามือสั่นเทาไปกุมมือสากของหล่อน มือของแก้มที่เคยอ่อนนุ่มนิ่มเมื่อวันวาน ยามนี้กลับหยาบกร้านระบมปวดรอยถลอกเพราะงานผสมทรายปูน ชายหนุ่มสบตาหล่อนด้วยแววตาเปี่ยมรักปนสำนึกผิดลึกซึ้ง: "แก้มครับ... เอกขอโทษแก้มอย่างที่สุด เอกจัดหาคฤหาสน์หรูหราสร้างกำแพงกักขังแก้มไว้ให้อ้างว้างราวกับวิญญาณสลัว เอกลืมเลือนมอบไอรักความอบอุ่นร่วมเตียงเคียงหมอนและละเลยความสุขทางใจแก้มจนเหี่ยวแห้ง ยามแก้มไข้หวัดนอนหนาวสั่น เอกก็มีเพียงข้อความไร้ตัวตนบอกให้แก้มทานยารักษาตนเอง ยามที่พ่อชาญก้าวเดินเข้ามาอาศัยในคฤหาสน์ พ่อกลับเป็นคนคอยนั่งพูดคุยชวนกินอาหาร ชมฝีมือ และคอยเอาใจใส่ดูแลแผลถลอกของแก้ม... เอกต่างหากที่เป็นคนโยนเมียและพ่อเข้าสู่ห้องมืดความเหน็บหนาวจนความเงียบบีบให้ทั้งสองหันมาหาความอบอุ่นทางเพศสวาทเสน่หาประคองชีวิตรอด... เอกไม่มีสิทธิ์กล่าวหาเค้นบาปจากแก้มเลย เอกขอยอมลดทิฐิและกราบขอร้องให้แก้มยกโทษอโหสิกรรมร่วมประสานตึกรักครอบครัวใหม่ร่วมกันอีกครั้งเถอะนะครับแก้ม พ่อชาญครับ..."

แก้มน้ำตาคลอเบ้าตาร่ำไห้สะอื้นตัวสั่นระริกสะท้านดวงจิต แก้มจ้องมองดูเอกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา หล่อนเฝ้ารูปถ่ายสามีผู้หยิ่งผยองมานาน วันนี้เสียงสารภาพเรื่องสัมพันธ์รักชั่วคราวกับรินของเอกช่วยปลดปล่อยความรู้สึกผิดบาปอัดอั้นในอกของแก้มไปจนหมดสิ้น หล่อนไม่ได้ยินดีที่สามีนอกใจ ทว่าหล่อนกลับรู้สึกโล่งอกตระหนักรู้ว่าเอกเองก็เป็นปุถุชนกรรมธรรมดามีความอ่อนไหวเจ็บปวดพังทลายเป็นเหมือนหล่อน ชะล้างความตราบาปเกลียดตัวเองว่าตนเป็นปีศาจออกไปจนหมดสิ้น หล่อนทรุดกายชันเข่าลงคุกเข่าลงบนพื้นดินเลนปนทรายเฉอะแฉะร่วมกับสองพ่อลูก สองมือนุ่มปนฝุ่นปูนของหล่อนเอื้อมเข้าไปประคองสวมกอดบ่าค่อมของบิดาชราและประสานนิ้วมือกุมฝ่ามือหนาของเอกไว้แน่นหนา สองก้อนน้ำตาหยดชำล้างความปวดร้าวผิดบาปสายเลือดที่อัดแน่นกลางอก ทั้งสามคนคุกเข่าสวมกอดประสานมือสบตากันด้วยความตื้นตันสะเทือนอารมณ์ภายใต้แสงโพล้เพล้ของแคมป์กรรมกรคนยาก เสียงร้องไห้ประประสานเปรียบน้ำปูนประสานรอยแยกหินสมานรักกลับคืนมามั่นคงแน่นแฟ้นประสานเสาครอบครัวสัจธรรมสายเลือดรัก