ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]

ท่ามกลางสายตาของทุกคนฮวาชิงเหยียนผู้ไม่มีพลังฝึกตนแม้แต่น้อยกลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย

        หลิ่วเหวินเยียนจ้องมองนางแล้วยิ้มเยาะ“ฮวาชิงเหยียน ข้าสู้เจ้ามือเดียวเช่นนี้แล้ว อย่าหาว่าข้ารังแกคนไร้ค่าอย่างเจ้าเล่าฮ่าๆๆ”

        “ไม่จำเป็น”

        ฮวาชิงเหยียนไม่พูดพร่ำอีกต่อไป“เจ้าเริ่มก่อน”

        นัยน์ตาของหลิ่วเหวินเยียนฉายแววอำมหิตนางชักกระบี่หลิ่วที่อยู่ข้างเอวออกมา “ฮวาชิงเหยียน แล้วอย่าโทษข้าว่าไร้ความปรานี!”

        ทุกกระบวนท่าที่พุ่งใส่ฮวาชิงเหยียนนั้นหมายจะเอาชีวิตแต่ไม่ว่าอย่างไร ฮวาชิงเหยียนก็สามารถหลบหลีกได้หมด

        สีหน้าของหลิ่วเหวินเยียนเริ่มบูดบึ้งนางไม่คิดเลยว่าการเล่นงานอีกฝ่ายจะยากเย็นถึงเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าแค่หนึ่งหรือสองกระบวนท่าก็จะบังคับให้อีกฝ่ายคุกเข่าขออภัยได้แล้ว

        “ฮวาชิงเหยียน ถ้าเจ้ามีฝีมือก็อย่าเอาแต่หลบ! สู้สิเจ้าคนไร้ค่า!”

        สิ้นคำนั้นฮวาชิงเหยียนก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วใช้แรงตบกระบี่ในมือของหลิ่วเหวินเยียนให้ร่วงก่อนจะพลิกตัวจับข้อมืออีกฝ่ายแล้วเหวี่ยงกระแทกลงพื้น

        “โอ๊ย! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

        เสียงกรีดร้องของหลิ่วเหวินเยียนดังลั่นพร้อมใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

        “ดี! ดีมาก!”

        “จอมโอสถฮวาเก่งยิ่งนัก!”

        “ใครบอกว่าฮวาชิงเหยียนเป็นคนไร้ค่ากันเล่าขนาดคนฝีมือระดับหลอมปราณขั้นห้ายังโดนนางซัดจนลงไปนอนกองได้เลย!”

        เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้านราวกับคลื่นซัดไม่หยุด

        ใบหน้าของหลิ่วเหวินเยียนบิดเบี้ยวไปด้วยความแค้นนางถูกคนไร้ค่าที่ตนเคยรังแกมาตลอดตีจนล้มลงกับพื้นอย่างนั้นหรือ!

        เป็นไปไม่ได้!เป็นไปไม่ได้! ฮวาชิงเหยียนจะมาล้มข้าได้อย่างไร!

        จิตใจของหลิ่วเหวินเยียนบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาตขณะไม่มีผู้ใดทันสังเกต นางพลันควักผงบางอย่างขึ้นมากำไว้ แล้วปาใส่ฮวาชิงเหยียน

        ฮวาชิงเหยียนขมวดคิ้วแววตาพลันเย็นเยียบ

        กล้าใช้อุบายกับข้าหรือ

        นางพลิกตัวหลบพร้อมสะบัดแขนอย่างรวดเร็วทำให้ผงทั้งหมดตีกลับไปทางหลิ่วเหวินเยียนทันที

        หลิ่วเหวินเยียนหลบไม่ทันทำให้ใบหน้าและร่างกายเต็มไปด้วยผงนั่น ก่อนจะรู้สึกแสบคันราวกับมีมดนับพันไต่ยั้วเยี้ยไปทั่วร่าง

        “คันยิ่งนัก! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

        หลิ่วเหวินเยียนที่ร้องโหยหวนแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกทนไม่ไหวจนต้องเกาหน้าตัวเองระบายความคัน ทำให้เล็บยาวแหลมเฉือนผิวจนเลือดซิบ

        ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่ฮวาเย่ว์โหรวให้ผงนี้กับนางยังให้ยาแก้ไว้ด้วย นางจึงรีบหยิบยาแก้มากินทันที 

        แต่ยังไม่ทันลุกขึ้นมาล้างแค้นฮวาชิงเหยียนก็พูดเสียงเรียบ “เมื่อครู่คุณหนูสามแห่งตระกูลหลิ่วบอกว่าอย่างไรนะหากจำไม่ได้ ข้ายินดีย้ำให้อีกครั้ง”

        “หุบปาก! เจ้าคนไร้ค่า! ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น!”หลิ่วเหวินเยียนแทบคลั่ง

        ให้ข้าคุกเข่าต่อนางแล้วตะโกนต่อหน้าฝูงชนว่าเป็นคนไร้ค่าน่ะหรือ!

        นางพยายามฝ่าฝูงชนหลบหนีผู้คนรอบด้านต่างพากันวิจารณ์เสียงดังว่าหลิ่วเหวินเยียนกำลังกลับคำพูด

        แต่ตระกูลหลิ่วนั้นเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ต่อให้นางผิดจริงก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร

        ทว่าในชั่วพริบตาเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลิ่วเหวินเยียน ก่อนฝ่าเท้าของเงาร่างนั้นจะกระแทกเข้าที่ข้อพับของนางอย่างแรง

        ปึก!

        เสียงเข่าหลิ่วเหวินเยียนกระแทกพื้นอย่างจัง

        “อ๊ากกกก!” หลิ่วเหวินเยียนกรีดร้องสุดเสียง

        เหตุการณ์เกิดขึ้นในชั่วพริบตาพอทุกคนตั้งสติได้ก็เห็นหลิ่วเหวินเยียนคุกเข่าอยู่ที่พื้น โดยมีฮวาชิงเหยียนซึ่งสีหน้าเรียบเฉยแต่เย็นเยียบกดร่างอีกฝ่ายไว้ด้วยมือเดียว

        “คุณหนูหลิ่วคุกเข่าแล้ว ก็ตะโกนสิเจ้าคะ”

        แม้เสียงของฮวาชิงเหยียนจะไม่ดังนักแต่กลับเย็นเยียบราวเสียงของปีศาจ ทำเอาหลิ่วเหวินเยียนพูดอะไรไม่ออก นางไม่เคยเห็นฮวาชิงเหยียนเช่นนี้มาก่อน ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

        ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วขาอีกทั้งทุกสายตากำลังจ้องมองมา เมื่อนางเหลือบไปเห็นบรรดาคนติดตามของตนก็โวยลั่น

        “พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่! รีบมาช่วยข้าสิ ไอ้พวกไร้ค่า!”

        คนของหลิ่วเหวินเยียนราวกับเพิ่งได้สติพากันพุ่งเข้าจู่โจมฮวาชิงเหยียนทันที แต่ฮวาชิงเหยียนแค่ขยับกายเบาๆ ก็หลบคนพวกนั้นได้ราวกับวิญญาณไร้เงา

        เสียง‘ปึงๆๆ’ ดังขึ้นติดกันเพียงครู่เดียวทุกคนก็เห็นคนของหลิ่วเหวินเยียนร่วงลงไปนอนกับพื้นหมดสิ้น

        หลิ่วเหวินเยียนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

        คนของนางล้วนเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นห้าแต่กลับถูกฮวาชิงเหยียนซึ่งไม่มีแม้แต่พลังปราณจัดการราวกับปัดฝุ่น

        แววตาของหลิ่วเหวินเยียนฉายแววหวาดผวาขึ้นทันที

        เสียงของฮวาชิงเหยียนดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้เย็นยะเยือกราวกับภูตผีจากห้วงนรก

        “คุณหนูหลิ่วยังรออะไรอีกเล่าหรือคิดว่าชีวิตนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ลิ้นอีกต่อไปแล้ว?”

        ไม่ต้องใช้ลิ้น?!

        หลิ่วเหวินเยียนขนลุกซู่

        ฮวาชิงเหยียนเป็นปีศาจชัดๆ!

        นางไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะปฏิเสธเปล่งเสียงแผ่วเบาด้วยใบหน้าซีดเผือด “ข้าเป็นคนไร้ค่า...ข้าเป็นคนไร้ค่า...ข้าเป็นคนไร้ค่า...”

        เบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน

        ฮวาชิงเหยียนเอียงหน้าพลางยิ้มเย็นกล่าว “คุณหนูสามแห่งตระกูลหลิ่วหิวจนหมดแรง หรือคิดว่าลิ้นไร้ประโยชน์กันแน่?”

        ถ้อยคำและรอยยิ้มของนางทำเอาสันหลังของหลิ่วเหวินเยียนเย็นวาบนางเม้มปากแน่น จากนั้นก็แหกปากตะโกนสุดเสียงอย่างอับจนหนทาง “ข้าเป็นคนไร้ค่า! ข้าเป็นคนไร้ค่า! ข้าเป็นคนไร้ค่า!”

        ใบหน้าของนางแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะเคียดแค้นหรืออัปยศเพียงแต่เสียงสุดท้ายของนางยังคงก้องกังวาน

        “ฮวาชิงเหยียน เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่!”

        ฮวาชิงเหยียนเลิกคิ้วตอบเสียงเรียบ “ก็พอใช้ได้”

        หลิ่วเหวินเยียนกัดฟันแน่นอยากพุ่งเข้าไปฉีกหน้านางเป็นชิ้นๆ แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ระบายโทสะใส่คนของตน “พวกเจ้ามัวทำบ้าอะไรอยู่! รีบพาข้าไปเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกไร้ค่า!”

        คนของหลิ่วเหวินเยียนต่างรีบลุกขึ้นมาหิ้วร่างของนางออกไปทันที

        ก่อนจากไปหลิ่วเหวินเยียนยังตะโกนเสียงกร้าว “ฮวาชิงเหยียนเจ้าจงจำไว้ให้ดี! ความอัปยศที่ข้าได้รับในวันนี้ เจ้าจะต้องชดใช้คืนเป็นสองเท่า!”

        คนของนางกลัวว่าฮวาชิงเหยียนจะลงมืออีกจึงรีบหามหลิ่วเหวินเยียนเผ่นแน่บไปราวกับมีวิญญาณร้ายตามอาฆาต

        ฮวาชิงเหยียนหาได้ใส่ใจคำขู่ของนางกลับกัน สีหน้ายังดูอารมณ์ดีเสียด้วยซ้ำ

        ผู้คนรอบข้างก็เหมือนเพิ่งได้สติต่างพากันมองฮวาชิงเหยียนด้วยสายตาเลื่อมใส

        เพราะตระกูลหลิ่วเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขัดแย้งด้วย ทว่าวันนี้ฮวาชิงเหยียนกลับกล้าลงมือ ทำให้ชาวบ้านที่เคยถูกข่มเหงรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

        ฮวาชิงเหยียนหันไปพูดกับหลัวชิงและอันเหนียงว่า “ข้ารับน้ำใจของพวกเจ้าไว้ด้วยใจ แต่ข้ารับแก่นอสูรระดับห้านี้ไว้ไม่ได้จริงๆและข้าเชื่อว่าพวกเจ้าไม่ได้ขโมยของผู้อื่น”

        หลัวชิงกับอันเหนียงสบตากันจากนั้นจึงมองฮวาชิงเหยียนด้วยสายตาซาบซึ้ง

        “ท่านจอมโอสถฮวา เราขอบคุณท่านจากใจจริง หากวันหน้ามีโอกาสเราจะตอบแทนท่านขอเพียงท่านเอ่ยมา เราจะทำให้สุดความสามารถ”

        ฮวาชิงเหยียนยิ้มบางพลางโบกมือจากนั้นก็จัดแผงของตนต่อ

        ผู้คนที่มารอรักษาเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนนางแทบไม่มีเวลาพักเลยทีเดียว

ชั้นสามของโรงน้ำชา

        “พี่เจ็ด พี่สะใภ้เจ็ดนี่ช่างน่าสนใจจริงๆ...ไม่สิทั้งแคว้นหลงลี่ต่างรู้ว่านางฝึกปราณไม่ได้แต่วันนี้ดูแล้วนางน่าจะมีพลังถึงระดับหลอมปราณขั้นหกเลยนะนี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

        อ๋องเก้ากล่าวอย่างสงสัย

        “อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นให้มากนัก”

        อ๋องเจ็ดยกชาขึ้นจิบพลางทอดสายตามองเบื้องล่าง“กลับจวน”

        แม้เขาจะกล่าวเช่นนั้นแต่ในใจก็ยังหาคำตอบไม่ได้

        วันนั้นในตอนที่เกิดเรื่องฮวาชิงเหยียนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตอนตรวจเส้นปราณก็ชัดเจนว่านางไม่มีพลังแม้แต่น้อย

        แต่เหตุใด...วันนี้ถึงได้...

อีกด้านหลิ่วเหวินเยียนที่กลับถึงจวนตระกูลหลิ่วพุ่งตรงไปยังเรือนของพี่ชายใหญ่หลิ่วอี้เฟิงทันที

        นางผลักประตูเข้าไปแล้วร้องอย่างเดือดดาล “พี่ใหญ่! ท่านต้องแก้แค้นให้ข้านะเจ้าคะ!”

        หลิ่วอี้เฟิงซึ่งนั่งจิบชาอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยังเอ่ยถามด้วยท่าทีสงบนิ่ง “เกิดอะไรขึ้นเหตุใดน้องสามถึงได้โกรธเช่นนี้...”

        ยังไม่ทันพูดจบเขาก็เห็นใบหน้าของหลิ่วเหวินเยียนที่เต็มไปด้วยรอยเล็บและรอยเลือดเปรอะเปื้อนจนแทบจำไม่ได้ภาพนั้นทำเอาเขาแทบพ่นน้ำชาออกมา

        “ยังจะมีใครอีกเล่าเจ้าคะ ถ้าไม่ใช่ฮวาชิงเหยียนนั่น! คนไร้ค่าอย่างนางกลับกล้า...”

        หลิ่วเหวินเยียนพล่ามเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดโดยไม่ทันสังเกตสีหน้าเย็นเยียบของหลิ่วอี้เฟิงเลยสักนิด

        แววตาของหลิ่วอี้เฟิงมืดครึ้มคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าไม่ต้องห่วง พี่ใหญ่จะจัดการเรื่องนี้ให้เจ้าเองแต่ตอนนี้เจ้าควรให้หมอในจวนดูบาดแผลที่หน้าเจ้าก่อนจะดีกว่านะ”

        หลิ่วเหวินเยียนยังไม่เข้าใจนักแต่ก็เดินไปดูหน้าตนในกระจกอย่างว่าง่าย พอเห็นภาพตัวเองก็หวีดลั่นรีบยกมือปิดหน้าวิ่งหนีไปทันที

หลังวุ่นวายมาทั้งวันฮวาชิงเหยียนเก็บแผงพลางฮัมทำนองเบาๆทั้งยังเดินกลับจวนอันกั๋วกงอย่างอารมณ์ดี ทว่าเมื่อเดินถึงหน้าประตูจวนก็เห็นฮวาเย่ว์โหรวกำลังรออยู่ตรงนั้น

        ฮวาเย่ว์โหรวเห็นท่าทางสดใสของนางก็ขัดใจยิ่งนักเพราะเมื่อครู่สาวใช้ของหลิ่วเหวินเยียนเพิ่งมารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้นางฟัง

        คนไร้ค่าอย่างฮวาชิงเหยียนเอาชนะหลิ่วเหวินเยียนได้อย่างไร!

        “ดูท่าทางน้องสาวจะอารมณ์ดีไม่น้อย...มีเรื่องดีอันใดหรือ เล่าให้พี่สาวฟังบ้างสิเรื่องเสื่อมเสียที่เจ้าทำกับอ๋องเจ็ดลือไปทั่วทั้งเมือง อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องแต่งเข้าจวนแล้ว...”

        ฮวาเย่ว์โหรวเจตนาเยาะเย้ยโดยไม่ปิดบัง

        ฮวาชิงเหยียนรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อบ่ายนี้แล้วจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “หากพี่สาวอยากรู้ ข้าก็จะเล่าให้ฟังเจ้าค่ะวันนี้คุณหนูสามตระกูลหลิ่วที่พี่สาวสนิทด้วยตั้งใจหาเรื่องข้าข้าเลยสั่งสอนให้นางเข้าใจหลักการเป็นคนเสียหน่อย...”

        “เหวินเยียนน่ะหรือ นางเป็นกุลสตรีเรียบร้อยแสนดีทั้งฝีมือยังอยู่ระดับหลอมปราณขั้นห้า เจ้าจะสู้ชนะนางได้อย่างไรหรือว่าเจ้าใช้กลอุบายอะไรถึงเอาชนะนางได้?”

        น้ำเสียงของฮวาเย่ว์โหรวฟังดูคล้ายยินดีแต่ใบหน้ากลับไม่ปรากฏความรู้สึกนั้นแม้แต่น้อย

        “พี่สาว ท่านพูดเองนะว่าข้าชนะ” ฮวาชิงเหยียนยิ้มกว้างพลางเอ่ยต่อ“หากไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าขอตัวกลับเรือนก่อน”

        พูดจบก็หมุนกายเดินจากไป

        ฮวาเย่ว์โหรวมองตามแผ่นหลังของฮวาชิงเหยียนด้วยแววตาเคียดแค้น

        ฮวาชิงเหยียนข้าไม่ปล่อยให้เจ้ายิ้มหน้าระรื่นเช่นนี้นานหรอก!

“คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”เสี่ยวเหมยเห็นฮวาชิงเหยียนกลับมาแล้วก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น“ร้านหงซางเพิ่งส่งชุดที่ตัดเสร็จมาให้ลอง ท่านลองสวมดูเถิดว่าใส่พอดีหรือไม่ส่วนชุดอื่นยังปักเย็บอยู่เจ้าค่ะ”

        “อา...ชุด ไม่เป็นไร ข้าไม่รีบ ขอไปดูท่านแม่กับพี่ชายก่อนแล้วกัน”ฮวาชิงเหยียนก้มมองเสื้อผ้าบนตัวของตนเองแล้วก็ยังไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดต้องเปลี่ยนใหม่จึงเดินจากไปในทันที

        ฮวาชิงเหยียนเดินเข้าไปในลานเรือนเห็นฮวาเฮ่าเย่ว์กำลังเหม่อมองพลางกำจี้หยกในมือก็เอ่ยถาม “พี่ชายรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

        เมื่อฮวาเฮ่าเย่ว์เห็นน้องสาวแววตาก็อ่อนโยนลงทันทีเขายิ้มพลางกล่าว “ข้าจะบอกเจ้าพอดี ข้ารู้สึกว่าขาของข้าฟื้นตัวขึ้นเรื่อยๆ คิดว่าอีกไม่กี่วันก็จะลุกขึ้นได้แล้ว”

        “อืม อีกสามวันน่าจะหายดีแล้ว แต่ช่วงนี้ท่านห้ามใช้พลังปราณเด็ดขาดไม่เช่นนั้นจะกระทบกับแผลที่ขาและจุดตันเถียน อย่าลืมดื่มโอสถที่ข้าปรุงไว้ทุกวันด้วยนะเจ้าคะเอาละ ข้าขอตัวไปปรุงโอสถฟื้นฟูตันเถียนให้ท่านเพิ่มอีกชุดก่อนแล้วกัน”ฮวาชิงเหยียนพูดจบก็วิ่งเข้าไปในเรือนทันที

        “น้องสาว...” ฮวาเฮ่าเย่ว์อยากรั้งนางไว้เพื่อจะถามเรื่องสินเดิมเพราะจะได้ให้ท่านแม่เตรียมไว้แต่เนิ่นๆ...

        เฮ้อไว้ค่อยถามก็แล้วกัน