เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        หยางเซินซินวิ่งออกจากบ้านพี่สะใภ้ราวกับวิ่งหนีผีเมื่อแม่ของเธอเห็นก็เลยเรียกให้เธอหยุดเพื่อสอบถามว่าหล่อนวิ่งหนีอะไรมา

        " แกเป็นอะไรของแก วิ่งหน้าตื่นมาซะขนาดนี้"

        " ก็หลานสะใภ้คนสวยของแม่น่ะซิหล่อนจะให้ฉันช่วยงานในบ้านหล่อน"

        " ดี ดีจริงๆ มาไม่ทันไรวางอำนาจกับคนในบ้านซะแล้ว ไป แกไปกับแม่ แม่จะไปดูหน้าคนขี้เกียจหน้าหนากล้าใช้คนอื่นซะหน่อย" กล้าดียังไงมาใช้ลูกสาวของเธอ ขนาดเธอเป็นแม่แท้ๆยังไม่เคยใช้งานเลยสักครั้ง

        " มะ ไม่ต้องหรอกแม่ หล่อนก็ไม่ได้บังคับอะไรฉันหรอกจริงๆฉันก็แค่วิ่งออกกำลังกายน่ะ"

        จริงสิคะแม่ปกติแล้วหมิงเกอให้เงินแม่วันไหนคะฉันไปขอจากพี่สะใภ้หล่อนบอกให้รอหมิงเกอก่อน"เซินซินต้องการจะใช้เงินวันนี้กลัวว่าพี่ชายจะไม่กลับบ้านถ้าเป็นแบบนั้นเธอแย่แน่ๆ

        " ก็ทุกๆ สิ้นเดือน แกยังไม่ขอพี่แกอีกหรือฉันไม่มีให้แกหรอกนะบอกไว้ก่อน"เธอกับสามีส่งเสียเลี้ยงดูหยางหมิงเฉิงตั้งหลายปีเมื่อได้ดิบได้ดีเขาก็ต้องสนับสนุนน้องๆต่อสิถึงจะถูก

        " แม่ให้ฉันก่อนไม่ได้หรือคะช่วงบ่ายฉันต้องไปมหาวิทยาลัยแล้วรอพี่ฉันก็ไปสอบไม่ทันสิคะ"เธอเอาการสอบมาอ้าง

        " ก็ได้ๆ จะเอาเท่าไหร่แล้วอย่าลืมขอจากพี่แกมาคืนฉันล่ะ"คนเป็นแม่มีหรือจะใจแข็งได้นาน เธอคาดหวังกับลูกสาวคนนี้ไว้มาก ส่งให้เรียนสูงๆจะได้หาสามี มีการศึกษาดีๆ ฐานะดีๆ ได้

        " 5 หยวนค่ะ"เพื่อนเธอแต่ละคนมีจักรยานปั่นไปเรียนมีเพียงเธอเท่านั้นที่ต้องเดินไปขึ้นรถประจำทางเธอรู้ว่าจักรยานมีราคาแพงแต่สิ่งที่พอมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้างคือการออกไปกินของแพงๆกับพวกเขาแทน อยากจะมีสังคมดีๆ หรูๆ จะต้องพาตัวเองเข้าไปในสังคมของเขาก่อนเธอพูดอย่างภาคภูมิใจว่ามีพี่ชายเป็นนายทหารยศใหญ่กล้าพูดได้เต็มปากเพราะแซ่หยางเหมือนกัน

        " แกจะบ้าหรือ นี่มันเงินทั้งเดินของครอบครัวเราเชียวนะ"บ้าไปแล้วเธอให้ไม่ได้หรอก

        " แม่คะ หนูแค่ขอยืมทันทีที่หมิงเกอมาฉันจะขอจากเขาแล้วเอามาคืนแม่แน่นอนไม่ต้องห่วงค่ะ"เธอมั่นใจว่าเขาจะต้องให้เธออย่างแน่นอนเพราะเขาไม่เคยปฏิเสธเธอเลยสักครั้ง

        " ขอมาเยอะๆ หน่อยแล้วกัน "เมื่อได้รับคำยืนยันจากลูกสาวเลยควักเงินด้วยมือที่สั่นเทา

        "คุณแม่จะตามใจน้องเล็กมากเกินไปรึเปล่าคะ ฉันก็อยากจะซื้อนมผงรสมอลล์ให้ลูกของฉันดื่มบ้าง"ลูกเธอตัวผอมโซเพราะไม่ได้กินอาหารดีๆ เลย

        " เหลวไหล นมผงราคาเท่าไหร่เธอรู้หรือเปล่าซื้ออาหารได้ทั้งเดือนลูกสาวฉันกำลังจะมีอนาคตที่ดีมันก็แค่การลงทุนเท่านั้นแหละคนไม่มีการศึกษาแบบหล่อนคงไม่เข้าใจหรอกอยู่บ้านเลี้ยงลูกกินแรงสามีไปเถอะ"เธอไม่ชอบใจลูกสะใภ้คนนี้เท่าไหร่ยังดีที่หล่อนแข็งแรงเหมือนวัวคลอดหลานมาให้เธอแข็งแรงทุกคน

        " คุณแม่พูดแรงไปหรือเปล่าคะฉันไม่ต้องออกไปทำงานเพราะคุณแม่ไม่ยอมเลี้ยงลูกให้ฉันนะคะถ้าเป็นแบบนี้ฉันคงต้องให้แม่ของฉันมาเลี้ยงลูกแล้วพอฉันคลอดฉันจะออกไปหางานทำค่ะ"เธอโดนกดขี่ข่มเหงเพราะบ้านเธอจนไม่มีทรัพย์สินติดตัวมาแต่เธอกับสามีรักกันด้วยใจจริง

        " หล่อนกล้าเหรอแค่หล่อนคนเดียวยังกินแรงลูกชายของฉันไม่พอยังจะขนญาติมาอีกหรือ สวรรค์เธอมันปลิงชัดๆ " เรื่องอะไรเธอจะยอมให้เอาภาระมาให้ครอบครัวเธอไม่มีวันหรอก

        สะใภ้ใหญ่ได้แต่น้ำตาตกเดินเข้าไปยังห้องนอนแม้เธอจะไม่ได้ออกไปทำงานเหมือนกับสามีแต่เธอยังคงต้องทำงานบ้านทุกอย่างเพราะแม่และน้องของสามีไม่ช่วยทำอะไรเลยเธอเคยพูดเรื่องนี้กับสามีแล้วแต่เขาบอกให้เธออดทนถ้าอยากจะอยู่ด้วยกันเธอไม่มีทางเลือกเพราะรักสามีมากจึงยอมทำทุกอย่างจนตอนนี้ท้องแก่ใกล้คลอดก็ยังต้องซักเสื้อผ้าให้แม่สามีอยู่

        ตกเย็นหยางหมิงเฉิงกลับมาบ้านหาภรรยาเห็นเธอง่วนอยู่ในแปลงผักตักน้ำรดแปลงผักที่เขาเป็นคนทำให้ก็ต้องรีบไปแย่งฝักบัวที่มือมา

        " ทีหลังไม่ต้องรดนะครับ รอผมกลับมาก่อนเดี๋ยวผมทำเอง " เขาไม่อยากให้เธอยกของหนัก

        " แค่รดน้ำผักนะคะ ฉันทำได้ คุณมาเหนื่อยๆไปพักอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ" เธอขำกับท่าทางเป็นห่วงเป็นใยออกนอกหน้าของสามี

        " ผมไม่เหนื่อยหรอกครับ ช่วงนี้ไม่มีภารกิจอะไรคุณช่วยเตรียมเสื้อผ้าให้ผมทีรดน้ำผักเสร็จผมจะตามไปอาบน้ำ" ถ้าไม่ให้เธอทำอะไรก็คงจะยืนดูเขาแบบนี้แน่นอน

        " ก็ได้ค่ะ ฉันทำชาผสมน้ำผึ้งเอาไว้เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จมาดื่มด้วยนะคะ"

        "ตกลงครับ" เขารีบรดน้ำแปลงผักแล้วจัดการกับร่างกายจนมีกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่และยาสระผมแล้วจึงเดินไปหาภรรยาที่โต๊ะ

        " จริงสิคะฉันลืมบอกคุณไปว่าเซินซินมาขอเบิกเงินล่วงหน้า 5 หยวนนะคะ" เธอสังเกตดูปฏิกิริยาของสามีว่าเขาจะแสดงท่าทีอะไรออกมา

        " ผมยังไม่ได้บอกพวกเขาน่ะครับว่าจะไม่ให้ค่าใช้จ่ายรายเดือนแล้วกะว่าจะบอกน้าผมเย็นนี้เมื่อเขากลับมาจากที่ทำงาน" น้าชายเขาทำงานโรงงานเลิกงานประมาณ 18.30 น.กว่าจะถึงบ้านก็คงเกือบจะ19.00 น. ส่วนเขานั้นเลิกงาน 16.30 น.จึงถึงบ้านก่อน

        "ฉันบอกเธอไปแล้วล่ะค่ะ ว่าให้รอคุณก่อน "เล่อเยียนพยักหน้าพอใจกับคำตอบ

        " ครับ" เขาหยิบน้ำชาพร้อมทั้งขนมไหว้พระจันทร์กินอย่างผ่อนคลายการมีคนรอเขากลับบ้านมันดีอย่างนี้นี่เอง

        " วันนี้คุณทานอะไรได้บ้างเปล่าครับ "

        " ทานได้บ้างค่ะ ชอบกินของหวานฉันเลยทำขนมทาน"ของคาวเธออาจจะกินได้น้อยแต่ถ้าเป็นของหวานเธอไม่มีอาการใดๆ เลย

        " ดีแล้วละครับ เขาดิ้นบ้างรึยังครับ"หยางหมิวเฉิงพยักหน้าพอใจที่เธอกินอะไรได้บ้างแล้ว

        " ลูกเพิ่งจะ 2 เดือนจะเอาอะไรมาดิ้นคะ"เธอส่ายหน้ากับความเห่อลูกของสามี

        " ยังไม่ออกมาก็ทำแม่ซะอ่วมขนาดนี้ ถ้าออกมาจะขนาดไหนกันนะ"ไม่พูดเปล่าเขาขยับตัวมาใกล้ๆ กับภรรยาพร้อมทั้งใช้มือลูบท้องเธอเบาๆเล่อเยียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจเวลาที่เขาสัมผัสแบบนี้

        " ฉันยังไหวค่ะจริงซิฉันลองทำขนมไหว้พระจันทร์แต่ทำเยอะไปหน่อยพรุ่งนี้คุณเอาไปฝากเพื่อนที่ทำงานด้วยนะคะ" เล่อเยียนลองทำดูแต่เธอกะปริมาณพลาดไปหน่อยมันเลยออกมาเยอะพอสมควร

        " ได้ครับ พรุ่งนี้ผมมีประชุมประจำเดือนพอดี "หลังจากพูดคุยกันสักพักทั้งสองก็ลงมือทานอาหารเย็นหยางหมิงเฉิงเห็นว่าน้าชายเขาเลิกงานกลับมาถึงบ้านแล้วก็เลยเดินตรงไปเพื่อจะบอกเรื่องนั้นแก่น้าชายตัวเอง

        " กลับมาแล้วหรือครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณน้าขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ" หยางหมิงเฉิงเดินไปหาน้าชาย

        " อ้าวอาหมิงหรือ ได้ๆ พูดมาสิ" น้าหยางแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆ หลานชายก็มาดักเจอเขา

        " เรื่องค่าใช้จ่ายรายเดือนน่ะครับ ต่อไปผมคงไม่ได้ให้กับน้าแล้วเพราะผมใช้เงินเก็บทั้งหมดไปหมดแล้วอีกอย่างผมกะว่าจะให้เล่อเยียนจัดการเรื่องเงินทั้งหมดด้วย"

        " ไม่เป็นไรๆ น้าเข้าใจนายให้ครอบครัวน้ามามากพอแล้วไม่มีบุญคุณติดค้างอะไรกันแล้วเป็นน้าซะอีกที่ติดหนี้บุญคุณหลาน" น้าชายเข้าใจหลานชายดี

        " ขอบคุณครับที่เข้าใจ" หยางหมิงเฉิงรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ

        " น้าสิต้องขอบคุณหลานที่ช่วยดูแลต่อไปนี้ก็ดูแลครอบครัวของหลานเองให้สมกับที่พ่อของเล่อเยียนยกลูกสาวให้"

        " ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนผมก็พร้อมที่จะช่วยเหลือทุกเรื่องนะครับ "หยางหมิงเฉิงพูดจบก็ขอตัวกลับเข้าบ้าน ถือว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดีที่เหลือก็ให้เป็นหน้าที่ของสามีอย่างน้าชายหยางที่จะไปพูดกับภรรยาของเขา

        " อะไรนะ จะไม่ช่วยค่าใช้จ่ายแล้วหรือ อกตัญญูชัดๆนี่ฉันเลี้ยงหมาป่าตาขาวไว้หรือคะเนี่ย " เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

        " คุณจะโวยวายทำไม ยังมีผมแล้วก็เจ้าใหญ่ที่ทำงานอยู่"

        " จะไม่ให้ฉันโวยได้ยังไงกันคะ ฉันเสียรายได้ตั้งเท่าไหร่ถ้าอาหมิงไม่ให้เงินตั้ง 10 หยวนเชียวนะคะไหนจะลูกเซินซินที่ยังเรียนอยู่อีก เราจะทำยังไงต่อไปคุณคิดบ้างหรือเปล่าหลานบอกไม่ช่วยแล้วคุณก็ไม่แย้งอะไรเลยหรือคะ " เธอโมโหจนควันออกจากหูเธอจะพ่นไฟได้แล้วนะตอนนี้

        " อาหมิงเขาใช้เงินเก็บหมดไปกับงานแต่งอีกอย่างเขาเพิ่งจะสร้างบ้านเสร็จคุณไม่สงส่รหลานบ้างหรือไง"

        "ใครใช้ให้สร้างใหม่ละคะห้องเดิมเขาก็มี อาจจะแคบไปบ้างแต่ก็พออยู่ได้ไหนจะสินสอดนั่นอีกเกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้นมาก่อนเลยค่ะเป็นลูกสวรรค์หรือไงกันสินสอดถึงแพงปานนั้น" มีใครเคยได้สินสอดเยอะขนาดนั้นบ้างในปักกิ่งเกรงว่าจะนับคนได้มีแต่ระดับเศรษฐีทั้งนั้นแหละที่จ่ายได้ในราคานี้

        " เขาแต่งงานมีครอบครัวก็ต้องอยากมีบ้านดีๆ อยู่ผิดตรงไหนกันอีกอย่างที่ตรงนั้นก็เป็นของส่วนพี่ผม คุณอย่าลืมนะว่าผมมีพี่สาวอีกคนอยู่มันไม่ใช่ที่ของเราแค่คนเดียว"ภรรยาของเขาฮุบสมบัติของครอบครัวเขาไปหมดแต่พี่สาวเขาเธอกับไม่ว่าอะไรสักคำเขารู้สึกละอายใจมาก

        " ได้ไงละคะ พวกเราเลี้ยงดูแม่ของคุณก็ต้องตกเป็นของคุณคนเดียวสิส่วนพี่สาวคุณเธอออกไปแล้วไม่มีสิทธิ์ในที่ผืนนี้แล้วค่ะ" กว่าเธอจะได้ครอบครองทุกอย่างเธอต้องใช้ความพยายามมากมายเพียงไหนกันเธอไม่ยอมแบ่งให้ใครไปง่ายๆหรอก

        " ที่ผืนนี้เป็นที่ของสกุลหยางคุณไม่มีสิทธิ์มาพูดว่าเป็นของใครตราบใดที่ผมยังอยู่พี่สาวผมก็มีสิทธิ์ในที่ผืนนี้เช่นกัน"

        "ส่วนอาหมิงผมขอสั่งให้เลิกไปวุ่นวาย ห้ามทำให้พวกเขาลำบากใจเด็ดขาดไม่งั้นผมเอาคุณตายแน่" เขาเป็นคนไม่ยุ่งเรื่องในบ้านแต่เขายังใหญ่สุดในบ้านถ้าเขาบอกว่าไม่หมายความว่าทุกคนก็ต้องห้ามทำเด็ดขาด

        "......" น้าสะใภ้หยางได้แต่อ้าปากแล้วกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอเธอรู้ดีว่าเวลาสามีเอาจริงจะเป็นยังไง ทำไมลูกชายเธอไม่ได้ดั่งใจเหมือนหยางหมิงเฉิงเลยนะถ้าวันนั้นเขาไม่หลงภรรยาจนหัวปักหัวปำเธอก็คงสบายเป็นแม่นายทหารไปแล้วน่าเจ็บใจนัก

เจ้มจ้นมาก อุอิอุ