เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 139 : คนรู้จักของหยิงอู๋จี้

จากมุมมองของชายลึกลับ หากกล้าตั้งชื่อนี้ อย่างนั้นเถ้าแก่ร้านย่อมเป็นยอดฝีมือซ่อนเร้น หรือไม่ก็เป็นผู้ที่ไม่ทราบว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นไร

แน่นอนว่าด้วยร้านเปิดในตรอกไกลห่างเช่นนี้ ความเป็นไปได้คือกิจการอย่างไรก็ไม่ดีอย่างทราบแน่แก่ใจ

รอยยิ้มอ่อนจางปรากฏที่มุมปากชายหนุ่ม

ตัวเขามองว่าร้านต้นตำรับแห่งนี้อาจสมแก่นามแล้ว!

เมื่อก้าวเดินสู่ในร้าน ที่พบเห็นคือชั้นวางซึ่งทำจากเครื่องแก้วประดับตกแต่งประหนึ่งนวนิยาย

ลมหายใจนั้นอดไม่ได้จนต้องสูดเข้าลึก “โห! ร่ำรวยใช่เล่น!”

มูลค่าของเครื่องแก้วเหล่านี้เพียงลำพังราคาก็ชวนสะพรึงแล้ว

ไม่ทราบว่าสินค้าที่ขายในร้านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง

ดวงตาหันมองไปทางลั่วฉวนที่อยู่ภายในร้าน

“เถ้าแก่ร้านหรือ?” ชายลึกลับขมวดคิ้วกล่าวถาม

พบเห็นใบหน้าลั่วฉวน มันค่อนข้างผิดจากที่เขาคาดคิดเอาไว้

ตามที่คาดเดา เถ้าแก่ร้านสมควรเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่านี้สิ!

กระนั้นชายหนุ่มตรงหน้าก็ให้ความรู้สึกเป็นเถ้าแก่ แม้ว่าจะทั้งอายุน้อยและไม่ทราบว่าแข็งแกร่งเพียงใดก็ตาม

“ถูกต้องแล้ว เถ้าแก่ร้านนี้เอง” ลั่วฉวนพยักหน้ารับพร้อมตอบเสียงราบเรียบ

ขณะชายลึกลับคิดเปิดปากกล่าวบางอย่างออกมา

เสียงประหลาดใจพลันดังจากประตูร้านกลายเป็นดึงความสนใจเขาไปทางด้านนั้น

“เซี่ยหยวน? ทำไมถึงมาร้านเถ้าแก่?”

หยิงอู๋จี้ประหลาดใจยามได้พบเห็นใบหน้าคนรู้จัก

ด้านหลังของหยิงอู๋จี้ คือศิษย์เจ็ดคนจากสถาบันวิญญาณเมฆา

ศิษย์เหล่านี้ต่างมองชายอีกฟากฝั่งด้วยสีหน้าสงสัย

คล้ายว่าอาจารย์หยิงจะรู้จักชายผู้นี้!

คณะศิษย์ของสถาบันวิญญาณเมฆาที่มาเยือนนครจิ่วเหยามีทั้งสิ้นสิบห้าคน

เพราะที่นั่งเล่นในร้านมีเพียงสิบ ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการแย่งเครื่องเล่น มู่หรงไห่เถิงจึงแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม

กลุ่มแรกมาตอนเช้า และอีกกลุ่มช่วงบ่าย โดยแยกหน้าที่แกนนำกลุ่มคนมา

หยิงอู๋จี้ประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าจะพบเซี่ยหยวนที่ร้านแห่งนี้

“ก็เพิ่งมาถึงนครจิ่วเหยานี่ เพียงเดินเล่นไปเรื่อยจึงพบเจอร้านนี้เข้า” เซี่ยหยวนกล่าวออกอย่างเรียบง่าย

“ทางเจ้านำสถาบันจันทราลึกล้ำมางั้นหรือ?” หยิงอู๋จี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สถาบันจันทราลึกล้ำ เป็นสถาบันที่ยืนอยู่ชั้นแนวหน้าของทวีปเทียนหลันอย่างไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสถาบันวิญญาณเมฆา

ตัวตนของชายนามเซี่ยหยวนย่อมกระจ่าง เป็นอาจารย์ของสถาบันจันทราลึกล้ำ!

เซี่ยหยวนพยักหน้ารับ

ศิษย์ของสถาบันทั้งสองมีเส้นทางที่แตกต่าง ทว่าขณะนี้มารวมตัวกันที่นครจิ่วเหยาแล้ว

และอีกฝ่ายก็เพิ่งมาถึงไม่นาน ราวสองถึงสามวันที่ผ่านมา

เซี่ยหยวนหันมองศิษย์ทั้งเจ็ดคนด้านหลังหยิงอู๋จี้ ขณะนี้เผยความสนใจ “หยิงอู๋จี้ ไฉนจึงนำศิษย์เจ้ามายังร้านแห่งนี้?”

ขณะนี้เซี่ยหยวนค่อยทราบ ว่าร้านต้นตำรับแห่งนี้ตัวเขาไม่อาจเก็บงำเป็นความลับส่วนตัวได้อีก

หยิงอู๋จี้ตอบกลับอย่างเฉยชา “พามาเล่นเกม”

ถัดจากนั้น เขาจึงผลักเซี่ยหยวนให้พ้นจากประตูร้านก่อนจะเดินนำศิษย์ทั้งเจ็ดเข้าสู่ภายในร้าน

กู่หยุนซีและเจียงเหวิ่นฉางต่างก็อยู่ในกลุ่มเจ็ดคนนี้ด้วย

ไม่เพียงแต่คนทั้งสอง ทว่าอีกห้าคนที่เหลือต่างรับชมการกระทำของหยิงอู๋จี้ด้วยความนับถือ

สมแล้วที่เป็นอาจารย์หยิง!

เหนือล้ำ!

ขณะนี้เอง เซี่ยหยวนที่ถูกผลักพ้นจากทางนั้นยังไม่ตอบสนอง ทว่าคิ้วขมวดราวกับเมื่อครู่ได้ยินอันใดผิดไป

เมื่อครู่หยิงอู๋จี้พูดว่าอะไร?

นำคณะศิษย์มายังร้านไกลห่างเช่นนี้เพื่อเล่นเกม?

โกหกกันอย่างเห็นได้ชัด!

ผ่านไปครู่ เซี่ยหยวนค่อยรู้สึกโกรธรุนแรงที่โดนหยอกล้อใส่

กระนั้นอย่างไรก็เป็นคนรู้จักต่อกัน ดังนั้นเล่นด้วยสักครั้งหนึ่งก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดี!

ตอนที่ 140 : ช่างน่าผิดหวัง!

หยิงอู๋จี้ทำเป็นเมินเฉยเซี่ยหยวน

เขาเลือกหันไปพูดคุยกับลั่วฉวนด้วยท่าทีร้อนใจ

“เถ้าแก่ วันนี้ไวน์หยกมีเข้ามาหรือยัง?” หยิงอู๋จี้เผยเสียงสั่นกล่าวถาม

ลั่วฉวนจึงพยักหน้ารับ “มีแล้ว สินค้าเพิ่งมาถึงวันนี้เอง”

หยิงอู๋จี้ผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก ความยินดีเผยออกทางสีหน้า

ด้วยไวน์หยกที่พร้อมขาย ตัวเขาเพียงซื้อด้วยผลึกวิญญาณก็จะได้พลังชีวิตฟื้นกลับคืนมา!

“ไวน์หยก มันคืออะไรกัน?”

ไม่ทราบว่าเมื่อใดที่เซี่ยหยวนพลันเอนกายเข้ามาถามไถ่ด้วยความใคร่รู้

มันทำให้เซี่ยหยวนได้ตระหนัก ว่าร้านนี้มีเรื่องชวนน่าสงสัยไม่ใช่น้อย

เถ้าแก่ร้านดูผิดปกติเกินไป เพราะหยิงอู๋จี้เผยท่าทีเคารพนอบน้อมให้!

เซี่ยหยวนรู้จักหยิงอู๋จี้ดี อีกฝ่ายเป็นคนเย็นชาและเย็นเยือกต่อผู้อื่นโดยเสมอ

และกับเหล่าศิษย์ เมื่อเข้าร้านแล้วขณะนี้เดินไปยังชั้นวางสินค้าหยิบถ้วยอะไรไม่รู้กันคนละถ้วย

ทั้งในมือยังมีของเหลวสีดำ รวมถึงห่ออะไรสักอย่าง

ของเหล่านี้ไม่เคยพบเห็น ร้านนี้แปลกเกินไปแล้ว!

“จะอยากรู้ไปทำอะไร?” หยิงอู๋จี้เกิดระแวงขึ้นมา

ขณะนี้ในใจเขา เซี่ยหยวนอาจเป็นคู่แข่งแย่งชิงไวน์หยก!

“ก็แค่ถาม ไม่ได้หรือ?” เซี่ยหยวนไม่ทราบว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ถามก็ไม่ได้งั้นหรือ?

ขณะนี้เองที่เหยาซือหยานเดินลงมาจากชั้นบน

พบเห็นเซี่ยหยวน นางจึงเผยยิ้มกล่าวออก “ลูกค้าใหม่งั้นหรือ?”

เซี่ยหยวนตื่นตะลึงยามพบเห็นเหยาซือหยาน เพียงครู่นั้นดวงตาเบิกกว้างด้วยความแตกตื่น

“สัตว์อสูรราชวงศ์!”

เซี่ยหยวนอุทานร้องออกมา

ผู้คนต่างหันมองสายตาทางเซี่ยหยวน

ขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดโวยวายแหกปาก นี่ช่างไม่สมฐานะ

เซี่ยหยวนพลันรู้สึกอับอายขึ้นมา

ราวกับคนเหล่านี้ทราบดีอยู่แล้วว่านางคือสัตว์อสูรราชวงศ์ ดังนั้นแม้มีคนตะโกนออกก็หาได้ประหลาดใจใดไม่

“พี่ซือหยาน สวัสดียามบ่าย” กลุ่มศิษย์เข้าไปกล่าวทักทาย

เหยาซือหยานยิ้มรับ

เซี่ยหยวนยิ่งแตกตื่น

โดยไม่คาดคิด ร้านเล็กจ้อยในนครจิ่วเหยาแห่งนี้ถึงกับมีพยัคฆ์ซ่อนมังกรเร้นกาย!

เหล่านี้โดนโบราณสถานที่กำลังจะเปิดออกดึงดูดมาอย่างนั้นหรือ?

เหมือนว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ราบรื่นเอาเสียแล้ว!

และเซี่ยหยวนยังคาดเดาภายในใจ บางทีสตรีตรงหน้าตนอาจเป็นผู้ควบคุมเบื้องหลังร้านแห่งนี้ตัวจริง

ชายหนุ่มที่เห็นอาจเป็นเพียงเถ้าแก่บังหน้า

“หยิงอู๋จี้ ร้านนี้มันอะไรกัน?” เซี่ยหยวนกล่าวถามเสียงเบา

“เป็นอะไรไป?” หยิงอู๋จี้เผยสีหน้าสับสน

เซี่ยหยวนถึงกับพูดกล่าวต่อไม่ถูก น้ำเสียงยิ่งเบาลง “สัตว์อสูรราชวงศ์เชียวนะ! ถึงกับอยู่ในร้านนี้! เจ้าดูคุ้นเคยกับร้านดี ดังนั้นอธิบายให้ข้าได้ทราบ!”

“โอ้” หยิงอู๋จี้ค่อยพยักหน้า “พูดกล่าวไว้ภายหลัง ข้าขอซื้อหาไวน์หยกก่อน”

เซี่ยหยวนถึงกับพูดกล่าวต่อไม่ถูก

ถัดจากนั้น หยิงอู๋จี้จึงเดินไปยังชั้นวาง

เซี่ยหยวนคิดไปครู่ก่อนจะเดินตามไปรับชม

เขาคิดอยากได้เห็น ว่าไวน์หยกมันเป็นอะไรถึงทำให้หยิงอู๋จี้ปรารถนาจะครอบครองเพียงนี้ได้!

ทั้งสองจึงมาถึงหน้าชั้นที่ไวน์หยกวางเอาไว้

ป้ายบอกสินค้าหมดถูกนำออก ขณะนี้ที่วางอยู่คือขวดหยกน้อย

หยิงอู๋จี้เผยความตื่นเต้นเด่นชัด มือยื่นไปสัมผัสขวดหยกเย็นด้วยความระแวดระวัง

“เจ้าสิ่งนี้หรือ?” เซี่ยหยวนรับชมด้วยความประหลาดใจ

ไวน์หยก นามสูงส่ง เขานึกว่าจะเป็นสมบัติอันล้ำค่ากว่านี้

แต่แล้วไม่คาดคิด ว่าจะเป็นเพียงขวดหยกเย็นธรรมดา

ช่างน่าผิดหวัง!