เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หกสิบห้า อาหารไม่อร่อยคือความฟุ่มเฟือย

พระภิกษุท่านหนึ่งเคยเล่าว่า

“เมื่อคนเราไม่อดมันก็ไม่อยาก”

แต่ก่อนเคยอยู่บ้านป่าอยากกินของหวานมันอยากไปหมด

แต่ตอนอยู่ในเมืองได้ทานอาหารพวกนั้นตลอดของดีดีบางครั้งก็บอกพวกลูกศิษย์ว่าไม่ต้องลำบากหรอกมันไม่อยากอะไรแล้ว

ความจริงที่พวกเราทุกคนกำลังแสวงหากามราคะและตัณหาไม่สามารถออกบวชอย่างพระพุทธเจ้าได้ก็เพราะพวกเรายังไม่เคยมีฮาเร็มเป็นของตนเองและปราสาทสามฤดูเป็นของตนเอง

เบื้องลึกจากใจของผมต้องการโลกที่เราให้ขนมคุกกี้กับนมกินทุกคนก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา

แต่เราอยู่ในโลกที่ให้อาหารกับผู้คน

ผู้คนจะยกมือบูชาท่วมหัว

นี่คือสภาพของสังคมที่ยากแค้นแล้ว

การกระทำที่ปรกติควรจะทำที่สังคมพึงจะกระทำต่อกันกลับถูกยกย่องดั่งวีรบุรุษ

รักษากฎหมายตามหน้าที่ควรจะเป็นเรื่องที่ควรทำอย่างเปาบุ้นจิ้น

กลับกลายเป็นเทพเจ้าแห่งความยุติธรรม

แสดงออกให้เห็นแล้วว่าสังคมฉ้อฉลแค่ไหนอย่างที่เต๋าเต้อจิ้งว่าเอาไว้

ว่าบ้านแตกสาแหรกขาดจึงก่อเกิดบุตรกตัญญู

แผ่นดินกลียุคจึงก่อเกิดตงฉิน

หากแผ่นดินมีอาหารการกินสมบูรณ์

ชาวสวนแม่ลูกสามที่ป้อนซาลาเปาไส้หมูแก่เจ้าก้อนแป้งก็จะเป็นเรื่องธรรมดา

หากเจ้าก้อนแป้งปาทิ้งบอกว่าไม่อร่อยมองว่าซาลาเปานึ่งไม่ดีต่างหากถึงจะแสดงว่าแผ่นดินอุดมสมบูรณ์

เพราะความอร่อยคือความฟุ่มเฟือยอย่างหนึ่ง

“แดกอะไรก็แดกไปเถอะ”

คือสิ่งที่มักจะพูดกัน

ทำให้พวกชนชั้นสูงที่มีประสบการณ์การกินอาหารต่างๆถึงทำเรื่องเช่นการวิจารณ์อาหารเป็นอาชีพได้ในอดีต

แต่ไอทูบเบอร์ของปัจจุบันนั้นโดนโรงแรมหรือร้านอาหารไล่หาว่ามากินฟรีเพราะพวกเขาไม่ต้องพึ่งนักวิจารณ์อาหารอีกต่อไปในยุคปัจจุบัน

แทนที่จะเป็นอย่างอดีตที่แต่ละร้านอาหารหรือโรงแรมต้องใส่ซองไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาทเพื่อให้ได้ตรารับรองว่าอาหารอร่อยต่างๆนานา

การกระทำและนิสัยใจคอของคนเปลี่ยนไปเมื่อมีทางเลือกมากขึ้น

เมื่อเห็นอาหารเหลือทิ้งจำนวนมหาศาลผมน้ำตาไหลเสมอ

ไม่ใช่เพราะเสียดายที่คนในแอฟริกาที่อดอยากไม่ได้กินแต่ดีใจว่าเรามาไกลถึงขนาดนี้แล้วนะ

ไม่ต้องไปทานอาหารที่ชาวสวนแม่ลูกสามทำก็ดีใจราวกับเทพเจ้ามาโปรดแล้ว

นี่ล่ะคือความสำเร็จของสังคมปัจจุบัน

ที่เด็กปาชานมไข่มุกทิ้งได้เพราะไม่อร่อย

มากกว่าเจ้าก้อนแป้งของชาวสวนแม่ลูกสามที่มีซาลาเปากินก็ดีใจจนน้ำตาไหล

ผมมองดูการกินที่ไม่สุภาพแต่กลับไม่มีข้าวเหลือสักเม็ดหรือคราบน้ำผึ้งก็แทบจะโดนบาบูและบาบอนเลียจนหมดจาน

หัวใจของผมเหมือนโดนฉีกขาดในบางส่วน

ว่านี่คือสังคมที่เราอยู่ ณยุคหกศูนย์นี้

“อร่อยมากเลยจ๊ะนายจ๋าฉานจะไม่ลืมพระคุณนายจ๋าเลยบุกน้ำลุยไฟพวกฉานจะนำหน้านายจ๋าหากมีภยันตรายหอกดาบใดใด พวกฉานจะรับก่อนนายจ๋า”

บาบูและบาบอนสำนึกบุญคุณไอ้เจิดราวกับบิดามารดาไม่ต่างกับเจ้าก้อนแป้งที่ได้กินซาลาเปาไส้หมูของชาวสวนแม่ลูกสาม

ผมกล่าวตอบบาบูและบาบอนด้วยน้ำตารื้นเล็กน้อย

“ข้าก็จะเลี้ยงอาหารพวกเอ็งจนกว่าพวกเอ็งจะเบื่อไม่อยากกินเลยล่ะ”

ทุกคนก็หัวเราะกัน

อาจารย์คงที่ดื่มบรั่นดีจากขวดถึงแทบพ่นออกมาถึงกับตบเข่าฉาด

“บ๊ะ ไอ้นี่ สำมะคัญนัก ฮา ฮา ฮา”

แล้วทุกคนก็หัวเราะร่วนกันอีกครั้ง

บาบูกับบาบอนถึงกับขำท้องแข็ง

มีด้วยหรือคนที่ไม่อยากกินอาหารนี่?