"สายตาของเด็กหนุ่มตกตะลึง พอได้เห็นเด็กสาวตัวเล็กกำลังเดินมาอย่างยากลำบาก เพราะขาขวาของเทอาเ็อยู่"
ยูกิ: ยูซุ !! //เขาได้ะโพร้อมรีบวิ่งเพื่อไปหาตัวของ ยูซุ อย่างรุกรน ก่อนจะเข้าไปพยุงร่างของเทอเอาใว้//
ยูกิ: ย..ยูซุ ทำไมขาของเทอ มันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ ! //เขาได้กล่าวออกมาด้วยความเป็ห่วง//
"ในขณะที่เพื่อนสาวของเทอ ยูรุมิ รีบตามมาดูอาการเพื่อนของเทอด้วยนั้นเอง"
ยูซุ: พ...พอดีระหว่างมาดันเกิด อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ขอโทดนะที่ทำให้พวกเทอเป็ห่วง จนได้
ยูรุมิ: ไม่ใช่แบบนั้นเลย ยูซุ
เรารีบไปห้องพยาบาลกันก่อนนะ //เด็กสาวได้กล่าวพร้อมหันไปมอง ยูกิ ก่อนจะเข้าไปพยุงตัวเพื่อนสาวอีกข้าง//
"ทั้งคู่ค่อยๆพยุงตัว ยูซุ ค่อยๆพาเดินไปยังห้องพยาบาล แต่จู่ๆก็มีชายร่างตัวใหญ่กล้ามเป็มัด นั้นคือ ครูผู้ฝึกสอนค่ายของที่นี่"
ครูผู้ฝึกสอน: เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอคับ ทำไมพวกเทอถึงไม่ยอมไปรวมกับนักเรียนคนอื่น เดี๋ยวจะทำกิจกรรมต่อไม่ทันเอานะคับ
ยูรุมิ: ครูคะ.. พ..พอดีเพื่อนฉันกำลังาเ็ที่ขาแล้วเรากำลังพาเทอไปยังห้องพยาบาลน่ะค่ะ //เด็กสาวได้กล่าวออกมาอย่างมีเหตุผลทันที และปกป้องเพื่อนๆของเทอ//
ครูผู้ฝึกสอน: เข้าใจแล้วละคับ งั้นปล่อยให้เป็หน้าที่ของครูเองนะคับ เดี๋ยวผมจะพาเด็กคนนี้ไปยังห้องพยาบาล เทอทั้งสองกลับไปรวมกับนักเรียนคนอื่นก่อนเลยนะคับ //เขาได้กล่าวออกมาด้วยให้เด็กทั้งสองคนเพื่อนของ ยูซุ สบายใจ ใบหน้าของเขาดูยิ้มอย่างพิลึก ทำให้ยูกิ เด็กหนุ่ม เริ่มตะงิดๆใจ//
ยูรุมิ: งั้นพวกเราฝากเทอด้วย นะคะ ครู..
"หลังจากนั้น ยูกิกับยูรุมิ ทั้งคู่ก็เดินจากออกมา เด็กสาวผมสั้นเดินก้มหน้ายังดูเศร้าดูเหมือนเทออยากจะ อยู่ดูแลเพื่อนสาวซะมากกว่าไปทำกิจกรรมต่อแล้ว"
ยูกิ: //เด็กหนุ่มเห็นเช่นนั้นเขาเริ่มพูด//
ยูซุ เทอน่ะ ต้องไม่เป็ไรแน่นอนคับ เทอ เป็ผู้หญิงที่เข้มแข็งมากเลย เพราะงั้นคุณยูรุมิ ไม่ต้องห่วงนะคับ
"เด็กหนุ่มได้พูดแบบนั้นจนทำให้เด็กสาว เงยหน้าหันไปมองเขา ตอนนี้เทอเริ่มสบายใจขึ้นแล้วละ"
ยูรุมิ: นายนี่ ชอบพูดอะไรเท่ๆจังเลยนะ ยูกิ //เทอกล่าวในใจ
"หลังจากนั้น ภาพก็ตัดมายังตอนเย็น พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าแล้ว ตอนนี้นักเรียนแต่ละ ร.ร กำลังทำกิจกรรมประกอบอาหารเพื่อไปให้คณะกรรมการชิมและให้คะแนน ตามที่ก่อนหน้านี้ ภาพตัดไปยังเด็กหนุ่ม ทั้งสอง ยูกิและสึสึเกะ
เขาทั้งสองกำลังอุ้มวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารอยู่ เพื่อไปให้เหล่าสาวๆในห้อง พร้อมเพื่อนชายที่เหลือที่ตามๆมา"
สึสึเกะ: เฮ้ออ หนักเป็บ้าแน่ะ แต่ช่วยไม่ได้ละนะ ที่ต้องทำแบบนี้เพราะพวกเราผู้ชายดันทำอาหารกันแทบไม่เป็เลยยย
ดีจังนะ ที่คุณเซรินะ แม่ของเทอเป็เชฟ แถม นะโนะจัง ยังเก่งเื่ทำอาหารญี่ปุ่นอีก ไม่งั้นเราคงจะไม่รอดแน่ๆ ใช่ไหม ยูกิ //เด็กหนุ่มแว่นได้กล่าวพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ ก่อนที่จะหันมาหาเพื่อนชายของเขา//
ยูกิ: นั้นสินะ //เด็กหนุ่มได้กล่าวสั้นๆ ด้วยท่าทางที่เรียบเฉย เพราะกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ//
สึสึเกะ: นายเป็อะไรของนายกันเล่า อย่างกะอกหักมางั้นแหละ ั้แ่บ่ายแล้วนะเพื่อน ไหนเล่ามาสิ้ เราเป็เพื่อนกัน
ยูกิ: พอดีว่าเมื่อตอนเที่ยงๆ ยูซุ เทอดันเกิดอุบัติเหตุน่ะ ทำให้ขาของเทอ เป็แผลแล้วเดินไม่ถนัด แต่ฉันกำลังคิดว่ามันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ เหมือนกับมีคนจงใจทำให้เทอได้รับาเ็ ฉันรู้จัก ยูซุ เทอเป็นัก กีฬาน่ะนะ เลยไม่คิดว่าแค่การทำกิจกรรม ที่ดูเหมือนเด็กๆแบบนี้ จะทำให้เทอต้องาเ็ ถึงขั้นขาเป็แบบนั้น...
สึสึเกะ: ที่แท้ ก็เป็เื่นี้นี่เอง ที่นายเป็ห่วงเทอ ฉันเข้าใจนะ เพื่อน แต่มันจะจิงหรอที่มีคนทำกับเทอแบบนั้น ผ.ช ในห้องเราแทบจะมีแต่คนไม่กล้าเข้าใจ ยูซุ เลยนะ เพราะก็รู้ๆกันอยู่ เทอมีเพื่อนสนิทอย่าง คุณเซรินะ ถ้าเกิดใครกล้าแกล้งเพื่อนของเทอเข้า จบไม่สวยแน่ๆ...//เด็กหนุ่มได้กล่าวพร้อมกับทำสีหน้าที่กลัวไปด้วย//
ยูกิ: ฉันคงคิดมากไปจิงๆนั้นละ
//หลังจากนั้นภาพก็ตัดไปยังกลุ่มผู้หญิงตอนนี้เหล่าผ.ชได้นำวัตถุดิบ ต่างๆมาให้ เนื่องจากที่ผ.ชในห้องทำอาหารไม่เป็เลยต้องไปเป็ผู้ช่วยแทนอย่างลีกเลี่ยงไม่ได้//
20 นาทีต่อมา
ผู้ชายคนนึง: ฉันไม่ไหวแล้วนะ ขอพักบ้างแลัวกันนะ โถ่ เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
"เด็กหนุ่มได้กล่าวบ่นออกมา ก่อนที่เสียงนึงของเด็กสาวที่ เยือกเย็นและน่ากลัว เริ่มพูดขึ้น"
เซรินะ: ห๋า นายว่ายังไงนะ ฉันยังไม่บอกให้นายพักเลย แถมนายยังทำงานไปแค่นิดเดียวนี่จะพักแล้วงั้นหรอ--- //เทอได้เอามีดหั่นกับเนื้อสัตว์ตอนนี้อย่างแรง
จนดัง ปลั๊กก!!//
ผู้ชายคนนั้น: จึ้ยย ข..ขอโทดคับบบ //เขาได้กลัวอย่างสุดขีดและรีบวิ่งอย่างรุนรนมาทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อทันที จนทำให้เด็กหนุ่มยูกิ มองแล้วสงสัยทำไมเขาถึงดูกลัวคุณเซรินะ ขนาดนั้นกันนะ//
นะโนะ: เอาน่าๆ คุณเซรินะซัง ใจเย็นก่อนนะ แฮะๆ
"หลังจากหมดเวลา 1 ชั่วโมง"
เสียงประกาศดังขึ้น: เอาละคับ นักเรียนแต่ละร.รหมดแล้วแล้ว ขอให้นำอาหารมาให้ยังคณะกรรมการได้เลยนะคับ....ตึ้งๆๆ
นะโนะ: เสร็จสมบูรณ์~ เพอร์เฟคเลย
//เด็กสาวได้ปาดเหงื่อ เพราะเทอได้จัดเรียงแต่งหน้าอาหารเรียบร้อยแล้ว"
"เหล่าสาวๆได้ยืนชมผลงานตรงหน้า อาหารที่จัดเรียงอย่างสวยงาม ทั้งหน้าตายังน่ากินอีกสุดๆ ทั้ง เทมปุระทอด และ ยากิโซบะ ในขณะที่ผู้ชายต่างนั่งเมื่อยกันเลยทีเดียว"
ยูรุมิ: ว้าวว น่ากินสุดๆเลยยย เซรินะ นาโนะ พวกเทอนี่สุดยอดเลยนะ~
//เด็กสาวได้พูดออกมาพร้อมมองอาหารด้วยตาเป็ประกาย แถมน้ำลายไหลที่มุมปากอีกต่างหาก//
เซรินะ: ไม่หรอกน่า เพราะพวกเราทุกคนนี่ละ เพราะทุกคนทำออกมา เลยได้หน้าตาที่น่ากินขนาดนี้เลยต่างหาก^^
//เทอได้กล่าวพร้อมกับยิ้มให้กับเพื่อนสาวทุกคนทำให้ผ.ญทุกคนต่างตะลึงเพราะแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเทอเลย//
"หลังจากนั้นภาพก็ตัดไปตอนนี้แต่ละร.รได้นำอาหารไปให้คณะกรรมการชิมแล้ว และร.ร ของยูกิ ได้คะแนนอันดับ 1 เลย"
เด็กผู้ชายและผู้หญิง: เย้ๆๆ //พวกเขาต่างดีใจกันมากๆ ผู้ชายคนนึงกล่าวแบบนี้ต้องฉลองกันสักหน่อยแล้วว//
นะโนะ: เอาละ ทุกคนมาแบ่งอาหารแล้วกินด้วยกันนะ ^^
"ตอนนี้ทุกคนต่างได้อาหารกันแล้วกินอย่างมีความสุขมากๆ"
ยูกิ: นี่ คุณนะโนะ ผมขอชุดอาหารอีกสักชุดได้ไหมคับ พอดีจะเตรียมไปให้ ยูซุน่ะคับ //เด็กหนุ่มได้เดินตรงมาหาเด็กสาวผมสีเหลืองที่กำลังจัดอาหารที่เหลืออยู่ พร้อมกับ ยูรุมิ และ เซรินะ ที่เดินตามา//
นาโนะ: อื้อ ได้สิ //เด็กสาวได้เตรียมอาหารอย่างละชุดก่อนจะยื่นให้ยูกิ// อะนี่ เสร็จแล้ว ฝากบอก ยูซุ ด้วยนะ ว่าฉันเป็ห่วง ทานเยอะๆนะ จะได้หายไวๆ^^
ยูกิ: เข้าใจแล้วละคับ //เขาได้ยิ้มพร้อมพยักหน้าก่อนจะหันไปหาทั้งสองสาว//
ยูรุมิ: เรารีบไปเยี่ยม ยูซุจัง กันนะ ตอนนี้
ยูซุจังคงเหงาแย่แน่ๆเลย
เซรินะ: นั้นสิน้า ให้เทอทานอาหารที่ชอบ ก็น่าจะดีขึ้นบ้างละนะ
ยูกิ: คุณเซรินะ ที่เลือกทำเมนูนี้เพื่อ ยูซุ เลยสินะคับ
เซรินะ: อ่าา ก็ใช่แล้วละ ยัยนัันชอบบ่นน่ะนะ ว่าอยากกินอาหารที่ฉันทำ ด้วย เลยพอได้มีโอกาสเลย ทำเมนูที่เทอชอบที่สุดละนะ //เด็กสาวได้กล่าวพร้อมกับเดินไปด้วย เทอกำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่ด้วยละ//
"ในตอนนี้ทั้งสามคนได้เดินทางมาถึงห้องพยาบาลแล้ว ห้องพยาลถูกตั้งใว้หลังอาคารตึกพักของพวกเขา ตรงข้ามจะมีห้องน้ำอยู่ด้วย"
ยูซุ: //เด็กสาวตัวเล็กใส่แว่นขณะนี้
เทอกำลังนอนอยู่บนเตียง ขาขวาของเทอถูกพันด้วยผ้าขาวใว้ เทอลืมตาขึ้นพร้อมมองไปทางด้านกว่าตัวเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมาหา เทอเริ่มพูด//
ทุกคน มาแล้วหรอ.... //เทอกล่าวอย่างที่ยังพึ่งตื่นและอ่อนเพลียนิดๆ//
ยูรุมิ: ยูซุจังเทอเป็ยังไงบ้าง //เทอไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาเพื่อนสาวพร้อม ยูกิและเซรินะ ที่วิ่งตามมา เทอได้จับมือของ ยูซุเอาใว้//
ยูซุ: ฉันไม่เป็ไร แค่พยาบาลพอฉันน่าจะเข้าร่วมกิจกรรมไม่ได้ คงหายอีก 2-3 วันน่ะนะ ขอโทดนะ ทั้งๆที่อุตส่าห์จะมา
สนุกด้วยกันแท้ๆแต่กลับเกิดแบบนี้ขึ้น
ยูรุมิ เซรินะ //เทอได้พูดออกมาอย่างบทเศร้าๆพร้อมมองเพื่อนสาวของเทอ//
ยูรุมิ: ฉันบอกแล้วไง ไม่ใช่ความผิดของเทอเลยนะ เทอจะต้องไม่เป็ไร อีกแค่วัน 2 วันเราจะได้กลับแล้วนะ //เด็กสาวในตอนนี้ได้พูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ซึมออกมาที่ละน้อย เพราะสงสารเพื่อนสาวของเทออย่างถึงที่สุด//
เซรินะ: ฉันและทุกคนในห้องทำของที่
เทอชอบมาให้นะ ลุกมากินสักหน่อยนะ จะได้ดีขึ้น //เด็กสาวตอนนี้เทอดูเข้มแข็งที่สุด เทอได้กล่าวออกมา พร้อมยื่นมือไปลูบหัวของ เพื่อนสาว ยูซุ อย่างเบาๆ//
ยูซุ: อาหารของเซรินะจังงั้นหรอ ดีใจจัง ขอบคุณนะ ทุกคนเลย //เทอได้ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน และน่ารักสุดๆ//
"เด็กหนุ่ม ยูกิ เขาได้ยืนอยู่เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ในหัวเขาตอนนี้มีคำถามมากมายที่อยากถาม ยูซุ แต่ตอนนี้ให้เทอทานอาหารก่อน หลังจากนั้น ยูซุ ก็ได้ทานอาหารที่เตรียมมา อย่างเอร็ดอร่อย
ยูซุ: ง่ำๆๆ อร่อยสุดๆเลย~~งื้อ~ //เด็กสาวได้กินอาหารอย่างอร่อย เทอได้กินอาหารจนหมดเลย ดูท่าทางจะชอบมากๆด้วย//
เซรินะ: เป็ยังไงบ้างหรอ อร่อยใช่ไหมล้า
ยูซุ: อื้อๆ อร่อยที่สุดในโลกเลยละ เซรินะ
ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าเทออีกแล้ว~
เซรินะ: ฉันดีใจนะ ที่เทอชอบ ^^
"ทั้งสามสาวหลังจากนั้นได้คุยเล่นกันเหมือนกับที่ผ่านๆมา ดูมีความสุขมากๆ พวกเทอเป็เพื่อนรักเพื่อนตายกันเลยละ"
ยูกิ: //เขาได้ยิ้มอย่างอย่างอ่อนโยน ถึงจะนั่งดูอย่างเงียบ แต่ก็ดีใจที่เห็นพวก
เทอมีความสุขกัน จนเขาลืมแทบหมดว่าจะถามอะไรกับ ยูซุ ซะแล้ว//
ยูรุมิ: ยูซุ ไปนอนกับพวกเราที่ห้องดีกว่าไหมหรอ ที่ห้องที่นี่เทอต้องอยู่คนเดียวมันน่ากลัวนะ
ยูซุ: ฉันไม่เป็ไร พยาบาลสั่งให้ฉันนอนอยู่ที่นี่ เผื่อเกิดอะไรขึ้นมา เขาจะได้มาทันที
ยูรุมิ: งั้นหรอ ถ้างั้นมีอะไรละก็รีบติดต่อพวกเรามาเลยนะ //เด็กสาวได้กล่าวอย่างหงอยๆ//
ยูซุ: พวกเทอรีบกลับไปที่ห้องกันนะ ก่อนจะดึกไปมากกว่านี้
เซรินะ: ราตรีสวัสดิ์นะ เพื่อนตัวน้อย //เทอได้ลูบหัวเพื่อนสาวอย่างกะลูกแน่ะ
ยูซุ: โม่ เซรินะละก็ ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ อายุจะเท่าเทอแล้วแน่ะ //เด็กสาวตัวเล็กใส่แว่นทำแก้มป่องออกมา น่ารักฟุดๆ//
เซรินะ: //เทอเริ่มขำออกมาพร้อมกับยูรุมิ// ค่าๆ เข้าใจแล้วละ ยูซุจัง
ยูรุมิ: //ได้โบกมือบ๊ายบายเพื่อนสาวของเทอก่อนเทอก่อนจะออกจากห้อง//
ใว้เจอกันพรุ่งนี้น้า ยูซุ
"ประตูเริ่มปิด"
ยูรุมิ: ยูกิคุง นายมีเื่จะคุยกับยูซุจังไม่ใช่หรอ ? //เทอได้กล่าวออกมาเพราะพึ่งนึกขึ้นได้//
ยูกิ: ไม่มีอะไรแล้วละคับ ผมเองก็ลืมไปแล้วละ //เด็กหนุ่มได้กล่าวออกมาเพราะเขาคงไม่จำเป็ต้องเอาเื่เครียดไปเข้าหาตัวเทอแล้ว ให้เทออยู่อย่างมีความสุขกับ่ก่อนหน้านี้ดีกว่า//
"กลางคืนได้มาเยือนจนตอนนี้เวลา 21.30 นาฬิแล้ว ท้องฟ้าในตอนมืดไปหมดรวมถึง บรรยากาศที่น่ากลัวจากทุกมุมป่ารอบๆ เด็กหนุ่ม ยูกิ ได้ตื่นขึ้นมาเพราะเขาปวดฉี่ นั้นเอง"
ยูกิ: ฮ่าา ดึกขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย ดันไม่ได้เข้าห้องน้ำก่อนขึ้นตึกเลยแฮะ ไปแปปเดียวคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง
"เข้าได้เดินลงมาด่านล่างถึง บรรยากาศรอบๆจะชวนหลอนเพราะแทบไม่มีไฟเลย แต่เขากลับเฉยๆ กับแบบนี้เพราะคงเคยชิน เขาได้เดินไปยังห้องน้ำ พร้อมกับทำภารกิจของเขาแต่ในระหว่างทางกลับนั้นเอง สายตาของเขาได้มองไปยัง อาคาร ห้องพยาบาล ประตูทางเข้านั้นถูกเปิดทีละนิดๆ มีบางสิ่งกำลังออกมา
ยูกิ: นั้นมัน ย..ยูซุ ไม่ใช่หรอ !!
42K
