เธอได้แต่มองดูรอบๆไปอย่างปลงตก เพราะคงจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้ ต้องยอมรับให้ได้ และปรับเปลี่ยนตัวเองให้อยู่กับโลกใบนี้ให้ได้ แม้ออกจะหวาดวิตกอยู่ในตอนนี้ก็ตามที
“ดูตัวสิ รูปร่างเล็กยิ่งกว่าลูกหมา ลูกแมว ในโลกนี้อีกละมั้งเนี่ยแค่ดูจากต้นไม้ ต้นหญ้าแถวนี้แล้วล่ะนะ สัตว์ต่างๆก็คงจะรูปร่างไม่ธรรมดาหรอก…????
เฮ้อ.....อะไรจะสูงใหญ่ระฟ้าปานนี้นะเนี่ยนะ เอ๊ะ….นั่นมันต้น…??? โอ้ใช่ต้นข้าวโพดจริงๆเหรอเนี่ย…????!!!!”วังหนิ่วโค่ว หรือ เ้ากระดุม
กระดุม หันไปเจอต้นไม้ต้นหนึ่ง ที่เธอจำได้ดีเลยว่ามันคือต้นข้าวโพด แต่ที่เธอเห็นตอนนี้มันคือ โค-ตะ-ระ บรรพบุรุษของข้าวโพดเลยเชียวล่ะ ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แหงนคอจนสุดแทบจะหงายหลังล้มตึงลงไป เพราะด้วยความสูงของต้นข้าวโพดประหลาดพวกนี้
“ข้าวโพดบ้าบออะไรกัน สูงปรี๊ดขนาดนี้ ยังไม่พอยังออกฝักใหญ่มาก แถมขึ้นดกอย่างกับพวงองุ่นอย่างนั้นแหละ ปรกติแล้วต้นข้าวโพดต้นหนึ่งมันมีฝักข้าวโพดขึ้นไม่กี่ฝักเองนะ บ้าไปแล้วเนี่ย!!!!! นี่มันวันสิ้นโลกของแท้เลย!!!!”กระดุม
“โคร๊ก…..คร๊าก……..!!”
“เอื๊อก…..หิวจัง ถ้าปีนต้นข้าวโพดั์นี้ไหวก็ดีหรอกนะมีข้าวโพดขึ้นดกตั้งหลายฝักแน่ะ”
กระดุม ลูบท้องตัวเองวนไปมาสายตาก็ยังจดจ่อมองไปที่ต้นข้าวโพดที่มีลำต้นขนาดใหญ่โตผิดปกติ และสูงลิ่วที่มีผลของมันออกมาเต็มไปหมดจนน้ำลายสอแล้วตอนนี้ ท้องไส้ก็ร้องคร่ำครวญเสียงดังมากอีกด้วย
และเ้ากระดุมก็เลยเดินไปดูตรงดงต้นข้าวโพดด้วยความสนใจอย่างใกล้ๆ และทันใดนั้นก็………….!!!!!
“โครมมมม……….!!!!!”
ต้นข้าวโพดที่เ้ากระดุมแค่ตบไป หรือเรียกว่าแตะเบาๆ มือน้อยๆจับััเพียงเท่านั้นเองนะ แต่กลับล้มครืนลงไปต่อหน้าต่อตาเ้ากระดุมอย่างงงๆๆๆ งวยๆๆในชีวิตเหลือเกินว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน…!!!!!
“ไอ้หยา..!!! นี่แค่เอามือวางััลำต้นเองนะไม่ได้ผลักหรือดันออกแรงอะไรเลย แล้วทำไมเ้าต้นข้าวโพดั์มันล้มง่ายๆแบบนี้เลยเหรอเนี่ยฮะ..???? แต่ก็ช่างเถอะงั้นขอเก็บฝักข้าวโพดไปก่อนละกัน เอาไปต้ม ไปย่างรองท้องก่อนล่ะ อิ…อิ…อิ….
แต่เดี๋ยวนะหรือว่าเราจะมีพลังอะไรแบบนั้นล่ะ..???? นี่มัน่วันสิ้นโลกนี้หน่า อาจจะเป็ไปได้ก็ได้นะ ไม่อย่างนั้นแล้วต้นข้าวโพดสูงใหญ่ขนาดนี้จะล้มแบบง่ายๆได้อย่างไรเล่า กับพลังของมนุษย์ธรรมดาๆน่ะ แถมอยู่ในร่างเด็กน้อยตัวจิ๊ดเดียวแบบนี้น่ะ…???!!!!
เอาล่ะขอลองอีกสักต้นสองต้นสิว่าเ้าต้นข้าวโพดั์พวกนี้มันจะล้มแบบง่ายๆเหมือนกับเ้าต้นนี้หรือเปล่าน่ะ เอาล่ะนะ…….”เ้ากระดุม
“แปะ……..”เ้ากระดุม ลองเดามือตบไปที่ต้นข้าวโพดสูงั์เบาๆอีกครั้ง
“โครมมมม……..”
“แปะ…..”
“โครมมมม……….”
“แปะ……”
“โครมมมมม………”
“โอ้หยา!!!!…..ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดาเลย แล้วเราไม่ใช่เด็กธรรมดาอย่างแน่อนเลย..!!!! ต้องให้ได้อย่างนี้สิเยี่ยมไปเลย ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”กระดุม
“แปะ….โครม…..แปะ…โครม…..แปะ…..โครม……”
เ้ากระดุมน้อยที่ใช้มือแตะๆต้นข้าวโพดั์ใหญ่พวกนี้ไปเรื่อยๆ อย่างไม่หยุด แตะทีก็ล้มครืนลงมาทีอยู่แบบนี้เป็สิบๆต้นเห็นจะได้
และด้วยเสียงที่มันดังลั่นขนาดนี้ มีพวกเด็กๆกลุ่มหนึ่งที่พากันวิ่งหน้าตาตื่นร้องเรียกชื่อๆหนึ่งที่ฟังๆแล้วดูเหมือนชื่อของตัวเองอย่างไรก็ไม่รู้
“น้องเล็กกกกก …..อยู่ไหนนนน….???????”
“น้องกระดุมมมมม……..!!!!! น้องอยู่ที่ไหหหหนนนนนนน….?????”
พวกพี่ๆของเ้าของร่างส่งเสียงเรียกหาน้องสาวดังลั่น ด้วยน้ำเสียตืนตระหนกใที่เผลอทำน้องสาวหายไปจากกลุ่มกัน
“ทำยังไงดีล่ะ ยังหาน้องกระดุมไม่เจอเลยแล้วเมื่อตะกี้นี้เสียงอะไรก็ไม่รู้ดังลั่นไปหมดเลย…!!!!!”พี่ชายคนโตทีซวี่
“ฮึก….ฮึก….น้องบอกพวกพี่ชายแล้วว่าให้ระวังน้องกระดุมให้ดี ั้แ่บังเอิญไปเจอรถสามล้อคันนั้นมา เวลาออกมาข้างนอกกับสามล้อคู่ใจของเขาน้องกระดุมจะปั่นเร็วมากๆเลย ปั่นไปเรื่อยๆไม่รู้ทิศทางด้วย เพราะเขามัวแต่สนุกกับการปั่นสามล้อของเขาง่ะ…ฮึก….ฮึก….”พี่สาวโส่วผ้า ที่ตอนนี้เป็ห่วงน้องสาวมากๆ
“พี่ขอโทษ….!!!!”พวกพี่ชาย
“อย่าร้องไห้เลยนะพวกพี่ชาย จะรีบเร่งหาน้องกระดุมเอง”พี่ชายรองโต่วเผิง
“นั่นๆดูทางนั้นสิพวกเรา…!!!!”พี่เยาไต้ เป็ลูกของลุงใหญ่ชี้มือไปทางดงข้าวโพดกลายพันธุ์
“ทำไมข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนั้นถึงได้ล้มระเนระนาดกันแบบนั้นล่ะ…???!!!!”พี่ทีซวี่
“จริงด้วย มันเกิดอะไรกันขึ้นน่ะ…!!!!”พวกพี่ๆน้องๆคนอื่นๆ
“แต่เดี๋ยวนะ นะนะๆๆๆนั่นใช่สามล้อของน้องกระดุมนี่คะพี่ชาย..!!!! อยู่ข้างดงข้าวโพดกลายพันธุ์ที่กำลังล้มตรงนั้นเลย!!!”พี่สาวโส่วผ้า พี่สาวเพียงคนเดียวถึงกับหน้าเสียไปเลยทีนี้
“ห๊ะะะะะ…………!!!!”พวกพี่ชายคนอื่นๆ ที่มองตามเส้นทางไปก็เห็นเช่นกัน เห็นท้ายสามล้อที่โผล่ออกมา
“แย่แล้ว……….!!!!!”พวกพี่ชายทั้งหมด
“ไปเร็วเข้า…!!!!”พี่เป้ยซิน ลูกคนรองของลุงใหญ่
“มาพี่อุ้ม….ฮึ่บ”พี่เยาไต้ ที่โตที่สุดรีบคว้าพี่สาวโส่วผ้าขึ้นและวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพวกพี่ๆน้องๆคนอื่นๆ
แต่ละคนที่วิ่งไปอย่างไม่ห่วงชีวิตว่าจะตกอยู่ในอันตรายกัน เพราะใจตอนนี้กำลังเป็ห่วงน้องสาวคนเล็กของพวกเขากัน ที่เห็นสามล้อคู่ใจของกระดุมน้อยดันไปอยู่บริเวณใกล้ๆกับที่พวกเ้าข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนั้นล้มอย่างต่อเนื่องนี่น่ะสิ…….!!!! จริงๆแล้วจะต้องวิ่งไปบอกพวกผู้ใหญ่ที่บ้านกันก่อน
แต่ว่าตอนนี้พวกพี่ชายกลับคิดอะไรอย่างอื่นไม่ออก นอกเสียจากคิดแต่เื่น้องกระดุมน้อยเพียงเท่านั้น…!!!!
“น้องกระดุมน้อยยยยยยยย….น้องอยู่ที่ไหนนนนน…?????!!!!”พวกพี่ชาย
“น้องกระดุมมมมน้อยยยย……..?????”
ยังคงมีเสียงเรียกของพวกพี่ๆกันอย่างต่อเนื่อง ไปเรื่อยๆ ยิ่งกลุ่มพวกพี่ๆเข้าใกล้บริเวณที่กระดุมน้อยอยู่ เ้าตัวเล็กเองก็เริ่มได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังมาแว่วๆเข้าหูด้วย และตั้งใจฟังเพื่อความแน่ใจ
“เอ๋…….?????? เหมือนมีคนเรียกเราเลยนะ”กระดุมน้อย
“น้องกระดุมน้อยยยยยย……”พวกพี่ๆ
“โอ้…..มีคนเรียกชื่อเราจริงๆด้วยแหะ น่าจะเป็พวกพี่ๆของเด็กคนนี้แน่ๆเลยล่ะ”กระดุมน้อย
ความทรงจำเดิมของร่างเด็กน้อยคนนี้ ที่พอกระดุมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว ก็เหมือนมีภาพฉายเป็ภาพจำออกมาเรื่อยๆ เป็ข้อมูลให้ตัวเธอเองได้รับรู้เื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นของเ้าของร่างเดิม
“พี่ชายยยยยย……..พี่สาววววววว กระดุมอยู่ทางนี้จ้าาาาาาา….”กระดุมน้อย
เ้าตัวเล็กเองส่งเสียงขานตอบรับออกไปเสียงดัง เพื่อส่งเสียงเรียกพวกพี่ๆ เพราะถ้าเธอได้นิ่งเฉยอีกมีหวังเด็กๆกลุ่มนี้คงจะได้ใมาไปกว่านี้แน่ๆเลย เพราะเด็กคนนี้ปั่นสามล้อออกนอกเส้นทางกับพวกพี่ๆของเธอออกมาจนทำให้เกิดเื่ขึ้นมา
“เสียงน้องกระดุมน้อย…..!!!!!???”พวกพี่ๆ
“ใช่ๆเลยพี่ชาย เสียงน้องกระดุมน้อยของพวกเราจริงๆ ดังมาจากด้านหน้าในดงข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้เลยจ้ะไปเร็วเข้าจ้ะพี่เยาไต้”พี่สาวโส่วผ้า
“ได้ๆ พวกพี่ได้ยินเช่นกันนะ”พี่ใหญ่เยาไต้
“ว่ายเท่า หย่งอี อย่าแตกแถวรอพวกพี่ก่อนสิ…!!!!”พี่ทีซวี่
“แต่ว่าาาา…..”พี่ว่ายเท่า พี่หย่งอี
“ไม่มีแต่ พวกเราทุกๆคนต้องไปพร้อมๆกันจะมีใครผลัดหลงอีกไม่ได้แล้วนะ..!!”พี่โต่วเผิง
“ใช่ๆ นี่แค่น้องกระดุมน้อยหายไปก็แย่พอแล้วเข้าใจหรือไม่กัน…????”พี่รองเป้ยซิน
“ครับ…”พี่ว่ายเท่า พี่หย่งอี
พี่ชายทั้ง 6 คน และพี่สาว 1 คน ได้พากันเร่งฝีเท้าไปตามเสียงขานรับของน้องสาวคนเล็กของพวกเขากันอย่างเร่งรีบ ดีที่ว่าน้ำเสียงของเ้ากระดุมน้อยไม่ได้บ่งบอกถึงความใ หรือเ็ปอันใดออกมา ไม่อย่างนั้นแล้ว พวกพี่ๆเองก็คงจะใจเสียกันไปมากกว่านี้ และยิ่งถ้าไม่ได้ยินเสียงขานตอบรับจากเ้ากระดุมน้อยแล้วยิ่งแล้วใหญ่ นั่นหมายถึงลางบอกเหตุที่เลวร้ายเลยว่าอาจจะสูญเสียน้องสาวคนเล็กไปแล้ว….!!!!
“น้องกระดุมน้อยยยยยยย……….!!!!!”พวกพี่ๆ
แต่พอพวกพี่ชาย พี่สาว ได้มาถึงกันแล้วก็ต้องพากันยืนนิ่งตาค้างมองด้วยความตื่นตระหนกใกัน เพราะว่าเห็นน้องกระดุมน้อยนั้นอยู่ท่ามกลางข้าวโพดหลายสิบฝักรายล้อมเต็มไปหมดเลย และที่น่าใยิ่งกว่าก็ตรงทีว่า เ้ากระดุมน้อยนี่แหละที่กำลังดึงฝักข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้ออกจากลำต้นของมันมากองเอาไว้นั่นเอง….!!!!
“น้องกระดุมน้อยของพี่สาว ไม่เป็ไรใช่ไหม ฮึก…ฮึก….พี่สาวใมากๆเลยนะพอหันมาไม่เจอน้องน่ะ ทีหลังต้องเรียกพี่สาวไปด้วยนะเข้าใจไหม…????”พี่สาวโส่วผ้า
“ได้สิพี่สาว ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะกระดุมขอโทษนะที่ทำให้พวกพี่ๆใกันน่ะต่อไปนี้จะไม่เถลไถลขี่สามล้อไปไหนไกลอีกแล้วล่ะ”กระดุมน้อย
“ดีมากจ้ะน้องกระดุมน้อย จุ๊บบบ….จุ๊บบบ……ไหนดูสิมีตรงไหนาเ็หรือเปล่า…????”พี่สาวโส่วผ้า
“ไม่มีเลยจ้ะ ทุกอย่างปลอดภัยดีเลยนะ”กระดุมน้อย
“โคร๊กกกกก……….คร๊ากกกกกก……..โคร๊กคร๊ากกกก….”
“โอ้…..!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“กระดุมหิวแล้วล่ะพี่สาว พวกเราขนข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้กลับไปที่พักให้แม่ทำให้กินดีกว่านะ”กระดุมน้อย
“ข้าวโพดกลายพันธุ์….????? โอ้…มีข้าวโพดกลายพันธุ์ที่ตัดเก็บเรียบร้อยแล้วเยอะแยะเลย น้องกระดุมน้อยเก่งมาก…!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“ใช่เลย เก่งมว๊ากกกก”กระดุมน้อย
“โอ้….นี่หมายความว่าน้องกระดุมน้อยพลังตื่นขึ้นอย่างนั้นเหรอ….???? พลังพิเศษน่ะ???!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“พลังตื่นขึ้น…..???!!! พลังพิเศษ…???!!!”พวกพี่ชายทั้ง 6 คนดูเหมือนว่าจะพากันรู้สึกตัวกันแล้ว
“อือ……คงใช่มั้งพี่สาว…????? กระดุมเองก็ไม่แน่ใจนะว่านี่เขาเรียกว่ามีพลังแล้วใช่ไหมล่ะ….?????”กระดุมน้อย
“ผัํวะะะ……..”
“โครมมมม…………”
“...................!!!!”พวกพี่ชาย
“ว้าาาาวววววว……น้องกระดุมน้อยเก่งมว๊ากกกกกเลย”พี่สวโส่วผ้า
“อิ….อิ….อิ….นี่กระดุมน้อยยังไม่ได้ออกแรงเลยนะพี่สาวนะ แค่แตะๆตรงลำต้นเ้าข้าวโพดกลายพันธุ์เบาๆเองนะดูสิมันก็ล้มเองเลยล่ะ”กระดุมน้อย
“สุดยอดไปเลยน้องกระดุมน้อย…..!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“..................!!!!!”พวกพี่ชาย
************
การได้พบกลุ่มพวกพี่ๆเป็ครั้งแรก และการพบพืชกลายพันธุ์อย่างข้าวโพดั์กลายพันธุ์เหล่านี้ ทำให้กระดุมน้อยรับรู้ว่าตัวเองนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดาๆทั่วๆไปในวันสิ้นโลกแห่งนี้ แต่กลับมีพลังพิเศษติดตัวมาด้วย เพื่อเอาตัวรอดในโลกคู่ขนานในวันสิ้นโลกที่ดูแล้วไม่ง่ายเลยที่จะใช้ชีวิต ณ ที่แห่งนี้……..
![[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101918_90677315.webp)
52K
