ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

                “สำเร็จแล้ว!”

               นอกเขตตระกูลซู ภายในตำหนักของซูจื่อยวน ซูฉางเซิงจ้องมองไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกาย

               กู้ชิงเกอและไป๋เยวี่ยเกอก็ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดเช่นกัน

               ณ ที่แห่งนั้น มีร่างสง่างามยืนอยู่ กายทั้งร่างแผ่รัศมีเจิดจรัส กลิ่นอายแห่งวิถีแห่งเต๋าที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านไปทั่วราวกับร่างเซียนบริสุทธิ์แห่งเต๋า

               แสงแห่งวิถีแห่งเต๋านับพันนับหมื่นสายส่องลงมาจากสวรรค์และพิภพ อักขระส่องประกายวิถีแห่งเต๋าดังกึกก้องไม่ขาดสาย ราวกับกำลังสั่นพ้องกันอย่างรุ่งเรือง สง่างามราวกับต้นกำเนิดแห่งเต๋า

               หากผู้ฝึกตนทั่วไปได้เห็นภาพนี้คงต้องร้องอุทานออกมาว่าวิถีแห่งเต๋าได้ปรากฏขึ้นแล้ว

               แม้แต่กู้ชิงเกอและซูฉางเซิงก็ยังเผลอจ้องมองตะลึงงัน

                ร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวน ร่างกายเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นร่างกายศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดแทบจะเทียบเท่ากับร่างกายอมตะแล้ว

               หรืออาจกล่าวได้ว่า หากนำเนตรเต๋าวัฏจักรมารวมด้วย เช่นนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเทียบเท่ากับร่างกายอมตะกระทั่งเหนือกว่าด้วยซ้ำ เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง

               ครั้นปรากฏตัวขึ้น แม้แต่มหาจักรพรรดิก็ยังต้องแย่งชิงกันเพื่อรับเขาเป็นศิษย์

               เพราะนี่คืออัจฉริยะที่เหนือชั้น ผู้ที่สามารถบรรลุเป็นเซียนอมตะได้อย่างแน่นอน

               “น้องจื่อยวนเปลี่ยนร่างได้อย่างยอดเยี่ยม!”

               ไป๋เยวี่ยเกออุทานด้วยความประหลาดใจ บริเวณระหว่างคิ้วของนางมีสัญลักษณ์จันทราปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางในขณะนี้มันกำลังสั่นไหวราวกับตกตะลึงเช่นกัน

               “พลังของร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวน เมื่อตื่นขึ้น นางก็จะเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงการบำเพ็ญเพียรนั้นเร็วกว่าการใช้คำว่าก้าวกระโดดเสียอีก” กู้ชิงเกอถอนหายใจด้วยความทึ่ง

               ร่างกายเช่นนี้ไม่ด้อยไปกว่าร่างกายอมตะหมื่นภัยพิบัติของนางเลย กระทั่งในแง่ของการเรียนรู้วิถีแห่งเต๋าก็ยังเหนือกว่า

               เพราะมีความใกล้ชิดกับวิถีแห่งเต๋าโดยกำเนิด จึงเข้าใจวิถีแห่งเต๋าได้ง่ายยิ่งขึ้น

               เมื่อร่างกายเช่นนี้เริ่มบำเพ็ญเพียร ความเร็วจะน่ากลัวและเหนือธรรมชาติอย่างยิ่งใช้เวลาเพียงสิบปีก็บรรลุระดับสำแดงกฎ และหนึ่งร้อยปีก็บรรลุระดับเซียนนักบุญได้อย่างง่ายดาย

               แม้แต่การบรรลุเป็นจักรพรรดิก็ยังเป็นเรื่องง่าย ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป

               หากมีความยากลำบากใดๆ ก็คงมีเพียงอุปสรรคในการบรรลุเป็นเซียนอมตะเท่านั้น

               ในขณะนี้ ภาพที่แปลกประหลาดบนร่างของซูจื่อยวนก็ค่อยๆ หายไป ผมยาวสลวยของนางพลิ้วไสวลงมาดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเมตตา ราวกับบรรจุโลกทั้งใบเอาไว้

               บุคลิกของนางก็เปลี่ยนไปสงบนิ่งขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวราวกับมีวิถีแห่งเต๋าติดตาม

               ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ บุคลิกภาพ และอื่นๆ ล้วนเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

               หากก่อนหน้านี้ยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ค่อนข้างสวย บัดนี้นางกลับกลายเป็นเทพธิดาผู้เลอโฉมอย่างแท้จริงราวกับเซียนที่แยกตัวออกจากโลกที่โสมม เป็นดั่งบุตรสาวของวิถีแห่งเต๋าอย่างไรอย่างนั้น

               แม้แต่กู้ชิงเกอก็ยังเทียบนางไม่ได้ เป็นความงามที่หาใดเปรียบ

               “ท่านบรรพบุรุษ ข้าสำเร็จแล้วหรือไม่เจ้าคะ!”

               ทันทีที่ซูจื่อยวนฟื้นคืนสติ นางกะพริบตาและมองไปทางซูฉางเซิงด้วยความกังวล

               “อืม ขอแสดงความยินดีด้วย พรสวรรค์ของเจ้าในตอนนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในระดับสูงสุดของยุคนี้แล้ว!”

               ซูฉางเซิงยิ้มมุมปาก พลางปรบมือ ทำให้ซูจื่อยวนน้ำตาไหลด้วยความยินดี

               “ขอบคุณท่านบรรพบุรุษที่ช่วยเหลือ ข้าจะตอบแทนท่านแน่นอน!”

               ซูจื่อยวนรู้ดีว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะซูฉางเซิง

               “ไม่จำเป็น เพียงเจ้าตั้งใจบำเพ็ญเพียรและคว้าอันดับหนึ่งในการประลองตระกูลมาให้ได้นั่นก็เป็นการตอบแทนที่ดีที่สุดสำหรับข้าแล้ว!”

               ซูฉางเซิงเตือนด้วยน้ำเสียงแฝงความหมาย

               “อืม! ข้าจะคว้าอันดับหนึ่งในการประลองตระกูลมาให้ได้!” เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของซูจื่อยวนก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย

               ดวงตาของนางเป็นประกาย ราวกับกำลังจินตนาการถึงภาพที่ตนเองคว้าอันดับหนึ่งในการประลองของตระกูล

               “...”

               กู้ชิงเกอมีสีหน้าเรียบเฉย นางมองออกถึงความหมายแฝงในการสนทนาระหว่างคนทั้งสองและรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

               นางคือฮูหยินเอกแท้ๆ เหตุใดกลับรู้สึกเหมือนเป็นก้างขวางคอ

               “เอาล่ะ ต่อไปข้าจะคอยชี้แนะการบำเพ็ญเพียรของเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!”

               ซูฉางเซิงกล่าว จากนั้นหันไปมองกู้ชิงเกอ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ชิงเกอ ต่อไปข้าคงต้องรบกวนเจ้าเรื่องคัมภีร์ที่เหมาะสมอีกสักหนึ่งหรือสองเล่มแล้ว”

                ร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวน ร่างกายอันเหนือธรรมชาติเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องมีคัมภีร์ระดับสูงสุดมาเสริม

               เช่นคัมภีร์จักรพรรดิ คัมภีร์เซียน และมรดกอันทรงพลังอื่นๆ

               ทว่าซูฉางเซิงไม่มีคัมภีร์เหล่านี้เลย คัมภีร์ต่อสู้หมื่นภัยพิบัติเล่มเดียวที่เขามีก็ได้รับมาจากกู้ชิงเกอเช่นกันซึ่งไม่เหมาะที่จะดึงศักยภาพของพลังร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวนออกมาได้อย่างเต็มที่

               “หึ! สุดท้ายก็ต้องพึ่งข้าอยู่ดี!”

               กู้ชิงเกอแค่นเสียงอย่างเย็นชา แม้จะรู้สึกไม่พอใจบ้าง ทว่าก็ไม่ได้พูดกระไรนางแตะนิ้วที่หว่างคิ้ว ปล่อยพลังจิตและจารึกคัมภีร์ออกมา ส่งมอบให้ซูฉางเซิงพร้อมกับอธิบายว่า

               “คัมภีร์นี้มีชื่อว่าคัมภีร์วิถีแห่งเต๋าโดยกำเนิด เป็นคัมภีร์ที่สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิผู้มีร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวน  ทว่ามีเพียงครึ่งเล่มแรกเท่านั้น บำเพ็ญเพียรได้ถึงเพียงระดับเซียนนักบุญ...”

               ถึงแม้ว่านางจะมีคัมภีร์มากมาย ทว่าที่เหมาะจริงๆ กลับไม่มี มีเพียงคัมภีร์วิถีแห่งเต๋าโดยกำเนิดครึ่งเล่มเท่านั้น

               “อย่างไรก็ตาม สุสานของจักรพรรดิผู้นี้กำลังจะเปิดออกในอีกประมาณร้อยปีข้างหน้าภายในแดนศักดิ์สิทธิ์หุนคุน ที่นั่นน่าจะมีมรดกที่สมบูรณ์!”

               กู้ชิงเกอเอ่ยเตือน

               “ขอบคุณฮูหยิน!”

               ซูฉางเซิงพยักหน้า จากนั้นมองไปยังกู้ชิงเกอ และเผยรอยยิ้มที่รู้ๆ กันออกมา

               “รู้แล้วก็ดี!”

               กู้ชิงเกอกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นหันหลังกลับ ก่อนจะจากไป นางยังดึงไป๋เยวี่ยเกอที่กำลังยืนดูอยู่ข้างๆไปด้วย

               “เยวี่ยเอ๋อร์ ไปเร็วเข้า การบำเพ็ญเพียรประจำวันของเจ้ายังไม่เสร็จสิ้น!”

               “เฮ้อ!!”

               ไป๋เยวี่ยเกอที่กำลังเดินจากไปร้องเสียงดังด้วยความเบื่อหน่าย

               “จื่อยวน นี่คือคัมภีร์บำเพ็ญเพียรของเจ้าในอนาคต อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ!”

               ซูฉางเซิงชี้นิ้ว ส่งคัมภีร์วิถีแห่งเต๋าโดยกำเนิดให้ซูจื่อยวน

               ถึงแม้จะบำเพ็ญเพียรได้ถึงระดับเซียนนักบุญเท่านั้น ทว่าสำหรับซูจื่อยวนในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว

               “ขอบคุณท่านบรรพบุรุษ!”

               ซูจื่อยวนมีสีหน้ายินดี

               ในไม่ช้าภายใต้การชี้แนะของซูฉางเซิง ซูจื่อยวนก็เริ่มบำเพ็ญเพียร

               เพื่อเสริมสร้างรากฐาน เขาให้ซูจื่อยวนละทิ้งพลังบำเพ็ญเพียรทั้งหมดและเริ่มต้นใหม่

               และความอัศจรรย์ของร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวนก็เริ่มปรากฏให้เห็นอย่างรวดเร็ว

               เพียงวันเดียว ซูจื่อยวนก็ได้บำเพ็ญเพียรระดับกายาขึ้นมาใหม่ และฝ่าขีดจำกัดได้อย่างง่ายดายบรรลุพลังถึงสามแสนชั่ง

               โดยทั่วไปแล้ว พลังระดับกายาที่แสนชั่งถือเป็นระดับสูงสุด เป็นอัจฉริยะที่เรียกว่าระดับขีดจำกัดย่อยแล้ว

               ส่วนพลังสามแสนชั่ง ถือเป็นมาตรฐานของร่างกายเทพศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด

               แม้แต่ซูฉางเซิงในอดีตก็บรรลุพลังเพียงแสนแปดหมื่นชั่งเท่านั้น และใช้เวลาถึงสามปีเต็มๆ

                ทว่าซูจื่อยวนใช้เวลาเพียงวันเดียว

               แม้ว่าจะมีปัจจัยพื้นฐานในการละทิ้งพลังบำเพ็ญเพียรเพื่อเริ่มต้นใหม่ รวมถึงคัมภีร์จักรพรรดิทรัพยากร และเงื่อนไขอื่นๆ ทว่าก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความอัศจรรย์ของร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวน

               สามวันต่อมา ซูจื่อยวนฝ่าขีดจำกัดถึงเจ็ดแสนชั่ง ใกล้จะถึงขีดจำกัดหนึ่งล้านชั่งแล้ว

               หนึ่งล้านชั่งคือขีดจำกัดสูงสุดของระดับกายา

               “ราชสำนักฉางเซิงส่งคนมาหรือ!”

               ในวันนี้เอง ขณะที่ซูฉางเซิงกำลังชี้แนะซูจื่อยวนบำเพ็ญเพียรอยู่นั้น เขาก็ขมวดคิ้วมองขึ้นไปและเห็นกลุ่มบุคคลผู้ทรงพลังที่มีรัศมีน่าเกรงขามปรากฏตัวอยู่นอกตระกูลซู

               “ดูเหมือนข้าต้องไปด้วยตัวเอง จื่อยวน ช่วงนี้เจ้าอยู่กับชิงเกอและคนอื่นๆ จำไว้ว่าอย่าโผล่หน้าออกไป!”ซูฉางเซิงมองไปยังซูจื่อยวนที่กำลังบำเพ็ญเพียรและเอ่ยเตือนขึ้น

                ร่างปฐมกาลแห่งเต๋าสวรรค์หุนหยวนมีความสำคัญอย่างยิ่ง เป็นร่างกายศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดหากถูกเปิดเผยออกไป จะต้องดึงดูดความสนใจจากผู้ทรงพลังของราชสำนักฉางเซิงอย่างแน่นอน

               ในตอนนี้ซูฉางเซิงยังไม่อาจต้านทานอำนาจของพวกเขาได้

               โชคดีที่เขาได้วางผนึกและข้อห้ามต่างๆ บนร่างกายของซูจื่อยวนไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยความช่วยเหลือของกู้ชิงเกอในการปกปิด เว้นแต่ว่าเซียนระดับกึ่งจักรพรรดิจะมาตรวจสอบด้วยตนเองมิฉะนั้นก็ไม่น่าจะตรวจพบได้

               “เจ้าค่ะ!”

               เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้ว่าซูจื่อยวนจะรู้สึกสงสัยอยู่ครามครัน ทว่าก็ยังคงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

               “บรรพบุรุษซูฉางเซิงของพวกเจ้าอยู่ที่ใด!”

               ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลซู เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลซู รวมถึงซูอวิ๋นต่างก็นั่งกันอย่างประหม่าบนบัลลังก์ประธานที่ว่างเปล่า

               “ข้าอยากพบเขาเสียหน่อย!”

               เด็กสาวร่างเล็กนั่งอยู่บนนั้น มือข้างหนึ่งเท้าคาง ดวงตาสีทองรูปทรงยาวรีที่มีเปลือกตาสีแดงเข้มกวาดมองไปรอบๆอย่างเกียจคร้านและพูดอย่างราบเรียบ

               เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลซูต่างก็มีเหงื่อซึมออกมา

               พวกเขาไม่คิดว่าผู้ที่มาประเมินจากราชสำนักฉางเซิงในครั้งนี้จะเป็นถึงองค์หญิง!

               ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเป็นองค์หญิงองค์ใด ทว่านี่คือราชสำนักฉางเซิง แม้แต่สมาชิกราชวงศ์ธรรมดาๆเพียงคนเดียว ก็เพียงพอที่จะสร้างความตกตะลึงให้กับดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ทุกแห่ง และแม้แต่ผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเคารพ

               “ไม่ทราบว่าองค์หญิงเสด็จมา เป็นกระหม่อมเองที่ต้อนรับช้าไป ขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

               ในขณะนั้นเอง เสียงอันสงบก็ดังขึ้น ทำให้ความตึงเครียดภายในใจของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลซูคลายลง

               เยี่ยมมาก บรรพบุรุษฉางเซิงมาแล้ว!

               เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลซูราวกับมีที่พึ่งพิงทางใจ ไม่เพียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเท่านั้นทว่ายังยืดหลังตรงอีกด้วย

               ภาพนี้ทำให้องค์หญิงเก้าที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มีดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย

               ซูฉางเซิงผู้นี้ดูเหมือนจะมีความสามารถอยู่บ้าง