คุณหมอพ่ายรัก

รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปในซอยเปลี่ยวๆ ซอยหนึ่งซึ่งขิมไม่ทันได้สังเกตุเธอนั่งครุ่นคิดเรื่องต่างๆ มากมายในหัวสมองน้อยๆ .....

ชายฉกรรจ์8คนนั่งดื่มสุราหน้าบ้านหลังหนึ่งพอรถเข้ามาจอดพวกเขาต่างพากันลุกขึ้นเดินเข้ามาหา.... ขิมสะดุ้งหันมองไปนอกรถเธอหน้าถอดสีทันที

เสียงเปิดประตูรถทำให้เธอหันไปมองอย่างตกใจ"ว่าไงคนสวยลงมาเถอะ"

"พวกแกเป็นใคร! "

"เดี๋ยวก็รู้!!!! เฮ้ย จับเธอลงมา"

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!! ร่างบางดิ้นรนสุดฤทธิ์มีหรือจะต้านทานกำลังผู้ชายไหวในที่สุดร่างงามก็อ่อนระทวยลงถูกชายฉกรรจ์อุ้มเข้าไปในบ้านอย่างง่ายดาย.......

........................

"ทำกับข้าวเป็นหรือเปล่า"จู่ๆ ผู้พันก็ถามขึ้นมา

"ไม่เป็นค่ะ"สายธารตอบไม่มองหน้า

"ก็ซื้อแกงไปทานแล้วกัน"

"ค่ะ"

"หึ"เขาลากเธอเดินไปทั่วทั้งตลาดดูนั่นนี่อย่างสบายใจส่วนเธอได้แต่เดินตามโดยที่ไม่มีสิทธิ์โต้เถียงใดๆ "อยากได้ไรหรือเปล่า"เขาถามเสียงเข้ม

"อยากกลับบ้าน"เธอตอบเสียงแผ่ว

"ฝัน! ถ้าเป็นบ้านเธออะนะ"เขาตอบโดยไม่ต้องคิดใดๆ

"ชิ!!!!! จะฟ้องแม่"

"แม่ ใคร? แม่ผมหรือแม่หมอล่ะ.... ฟ้องไปเถอะยังไงเราก็ได้เสียกันแล้วฝ่ายหญิงนั่นล่ะเสียหาย..... ฟ้องเลยเชิญ!!!!! "เขาแหกปากเสียงดังคนเริ่มหันมามอง"ฟ้องเลยๆ ๆ ๆ "

"คุณ! จะบ้าหรอ... อายเขานะ"เขาหลบสายตาผู้คนในตลาดรีบจ้ำเอ้านำหน้าเขาไปทันที

"เดี๋ยวซิ... หมอ.... รอสามีด้วย"

"คนบ้า.... หน้าอายชะมัด"เธอบ่นพึมพำคนเดียว เขาวิ่งตามมาติดๆ

"หมอรอผัวด้วย"

"อ๊ายยยยยย "เธอแทบมุดตัวหนีผู้คนต่างหันมองเป็นตาเดียวผู้พันยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี

"หมอจ๋า.... หมอ! หยุดนะ"

เธอหยุดฉับเมื่อได้ยินโทนเสียงเข้มๆ ของเขา"อยากตายหรอ! มานี่เลยมาจัดซะตรงนี้แมร่งเอ้ย"

"บ้า! "

เขาเดินเข้ามาล็อคคอเธอ..... จ๊วบบบบบบ!!!! อ๊ายยยยยยย อารายยยยตาผู้พัน ชั่วพริบตาที่เขาหอมแก้มเธอแรงๆ โดยที่เธอไม่ทันได้คาดคิด ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ใบหน้าเธอเริ่มแดงก่ำดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกตกใจ!!!! คุณพระ!!!! ตึกตัก ตึกตัก หัวใจเต้นแรงเธอตกอยู่ในภวังค์

เปรี๊ยะ! 'โอ๊ย' สติเริ่มกลับมาเมื่อมือหนาดีดเข้าไปที่หน้าผากของเธอ"เจ็บนะ"เธอหน้ายู่ยี่ยกมือลูบหน้าผากปรอยๆ

"สำออย! " จ๊วบบบบบบบ

แฮะ! เธอเริ่มเบะปากคล้ายคนจะร้องไห้ผู้พันช่างเถื่อนและห่ามสิ้นดีไม่อายสายตาใครเลย"ไปกันเถอะ! หิวแล้ว"

"ปล่อยซิ"เธอดิ้นอึกอักเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากร่างใหญ่"อายคน"ไม่ต้องส่องกระจกเธอก็รู้ว่าตอนนี้หน้าเธอคงแดงเถือกหมดแล้ว

"อายหรอ? อายใคร หืม! นี่แนะ! "เขาใช้มือขยี้ผมเธอแรงๆ จนยุ่งเหยิงไปหมด"หิวข้าวไปได้แล้ว"ล็อคคอลากเธอเดินออกไปทันที

"คนบ้า! เฮงซวยสุดๆ "เธอเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

"หุบปากไปซะ..... เดี๋ยวได้แดก!! อย่างอื่นแทนข้าว"

"อะไร! "ทั้งๆ ที่ขุ่นมัวแต่เธอก็ยังถาม

"งูไง... ตัวใหญ่ๆ กินป่ะล่ะ! "

"หยึ๋ย!!!!! กินเองซิ"

"55555 ชอบก็บอกมาเหอะ "

"ชิ!! ปัญญาอ่อน"

"พูดมาก! จับยัดใส่ปากซะเลยปากแบบนี้แหละถ้าได้อมจะมันส์ขนาดไหน"

"ไม่มีทาง.... อุ๊บ! "ปากหนาได้รูปฉกลงมาปิดปากเธอทันที"อื้อๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เขาใช้เวลาแค่ไม่กี่วิในการปิดปากเธอจึงถอนปากออกแล้วลากเธอไปยังที่หมาย

"อ๊ายยยยยย คนบ้า อายคนบ้างซิ คุณไม่อายแต่ฉันอายนะ ฮึ!!! "เธออยากสะบัดหน้าใส่เขาเหลือเกินแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาล็อคคอเธอไว้แน่น

"พูดมาก! กลับไปเนี่ยต้องหาอะไรยัดปากแล้ว เสกเด็กเข้าท้องคอยดู"

เธอได้แต่เม้มปากตัวเองถึงจะขัดใจแค่ไหนก็ทำไรไม่ได้อยู่ดี'เวรกรรมแท้ๆ '

"สวยมั๊ยลูก"

"โอ้! งามมากค่ะคุณแม่เพ้นเล็บเก่งมาก"ตองนวลตาโตมองที่มือตัวเองอย่างชื่นชม

"ชมแม่เกินไปแล้ว... "คุณหญิงยิ้มหวานปราบปลื้มกับคำชมจากลูกสะใภ้

"สวยมากเลยค่ะ.... คุณแม่ทำได้หลายแบบมั๊ยคะ"

"ได้อยู่" ทั้งสองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงสร้างความสงสัยให้กับหมอดินยิ่งนัก

ปัง! ดร. สะดุ้งแก้วน้ำชาที่กำลังยกขึ้นมาจิบเกือบหล่นจากมือ

"ไม่ไหวแล้วโว๊ยคุยไรกัน! "

"ช่างเขาเหอะ! อย่าไปยุ่งเลย"ดร. กล่าวเสียงเนิบๆ

ปึง! หมอดินก้าวเท้าอาดๆ เดินไปชะเง้อมองดูใบหน้าขรึมหัวคิ้วขมวดแทบจะชนกัน ทั้งสองคนนั่นก็ยังหัวเราะอย่างสบายใจ ดร. เดินตามบุตรชายมายืนอยู่ด้านหลังหมอดินเพื่อรอดูสถานการณ์ต่อไป

"กลับไปนั่งที่ดีกว่าเขาคุยตามประสาผู้หญิงล่ะเนาะ"

"คุยไรพวกผู้หญิงเนี่ย"

"หนูนวลรอให้แห้งกว่านี้หน่อยนะจะโอเคมาก"

"ค่ะคุณแม่"ทั้งสองหัวเราะต่อกระซิก

"ไม่ไหวแล้วโว๊ย"หมอดินก้าวเท้าไปหาทั้งสองคน

"ตาดิน... อย่านะนั่นแม่มดนะ! "ดร. รีบร้องห้ามบุตรชายแต่ไม่ทันการแล้วหมอดินสาวเท้าไปถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อย"เจ้าบ้า! "

ใบหน้าเคร่งขรึมบวกกับฉายแววสงสัยในดวงตามายืนจ้องมองคนทั้งคู่ คุณหญิงแหนหน้าขึ้นมองทันทีและโดยไม่ทันได้คาดคิดจู่ๆ หมอดินก็อุ้มตองนวลไปต่อหน้าต่อตา...

พรึ่บ! ว้าย!

"ไม่ไหวแล้วโว๊ย! "

"อุ๊ตะ! ตาดินทำไร! "คุณหญิงร้องออกมาอย่างตกใจ

"หมอ.. เล่นไรคะ"ตองนวลก็ตกใจไม่แพ้กันยิ่งดร. มนัสยิ่งมองตาค้าง

"ไม่เล่นเอาจริง! "เขาเดินดุ่มๆ พาเธอหายออกไป

"ตาดิน... ไอ้ลูกบ้า ตาเถร! ต่อหน้าต่อตาฉัน"คุณหญิงกรอกตาไปมาสีหน้าเหลือเชื่อ"คุณยุแยงลูกหรอ ด๊อก! "หันไปมองสามีตาเขียว

"ผมป๊าว! ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"

"แน่ใจหร๊อ"

"แน่ซิ"

"อวดดี"

"ไม่อวดดี"

"ไสหัวไป"

"นี่แหละที่ต้องการ"

"ด๊อก!!! "

ดร. รีบเผ่นทันที"ด๊อก!!! หยุด"

"หยุดให้โง่ซิ"เขาบ่นพึมพำคนเดียว

"มีใครอยู่ตรงนั้นบ้างไปจับ ดร. มาให้ฉันเดี๋ยวนี้"สิ้นคำประกาศิตจากปากคุณหญิง ดร. แทบเข่าทรุดเหล่าบอดี้การ์ดหลายคนออกไปขวางหน้า ดร. มนัสทันที

"พวกแกจะทำอะไร.... อย่านะ"เขากล่าวเสียงอ่อย

"อย่าทำให้พวกผมต้องเหนื่อยเลยครับยอมซะดีๆ เหอะจะได้จบๆ กันไป"หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้น

"เฮ้อ.... ฉันอีกแล้วหรอ! "ดร. เดินคอตกกลับไปหาภรรยาสุดที่รักอย่างปลงๆ

"นั่งลง! ยื่นมือมา"คุณหญิงสั่งเสียงเข้ม

"ไม่ทำไม่ได้หรอ!? ผมต้องไปประชุมพรุ่งนี้นะ"ส่งสายตาออดอ้อนไปให้

"ไม่ได้!! "

"คุณหญิง! "

เหล่าบอดี้การ์ดพากันหลบหนีไปคนละทางแต่ก็ช้ากว่าคุณหญิง

"พวกแกด้วยมานั่งรอคิว! "

"คร๊าบ! ท่าน"เดินคอตกเข้ามาตามๆ กันนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรมอย่างรันทด คุณหญิงส่งสายตาพิฆาตไปให้ทุกคน

"ป้าแจ่มคะป้าแจ่ม มาช่วยฉันทาเล็บให้พวกนี้หน่อย"เธอตะโกนร้องเรียกแม่บ้าน ครู่เดียวแม่บ้านก็มาถึงรีบทำอย่างรู้งาน"เอาสีฉูดฉาดไปเลยนะคะ"

"ค่ะคุณท่าน"

"ของด๊อกเนี่ย.... น้องว่าเอาสีแดงกับสีส้มดีกว่าค่ะ"

'น้องหรอ! ยัยแม่มด อย่าให้ถึงทีผมนะ หืม!!! ' เขาคิดอย่างโมโหสุดๆ

"แล้วแต่... น้องเลย"เขากัดฟันพูดหันไปมองหน้าลูกน้องส่งสายตาดุๆ ไปให้เพราะพวกนั้นกำลังขบขันเขา

"งั้นก็ดี! "

....................

"หมอคะ... หมอจะทำไรคะ เห็นมั๊ยว่าเล็บนวลยังไม่แห้งดี"ตองนวลโวยวายลั่นเมื่อเขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนอีกห้องที่อยู่ติดกับห้องของยิหวา

"หึ... จัดซิถามได้! รอนานล่ะ"

"จะบ้าหร๊อ! จัดอะไร ไม่เอานะ"

"หุบปาก! แค้นนี้ต้องสะสาง"

"หมอปล่อยนะ"

ตุ้บ! โยนเธอลงบนเตียง

"หมอบ้าหรือเปล่า... ไปหื่นมาจากไหนกัน"

"หืม! " เขารีบถอดเสื้ออย่างเร่งรีบ....