[จบ] ย่างก้าวสู่วิถีเซียน

บทที่ 46 คืนเข้าหออย่างเป็นทางการ

"มนุษย์เยอะยิ่งนัก!!"

ในจัตุรัสของงานชุมนุมทดสอบวิญญาณ สวี่หยางมองพวกเด็กที่มาลงนามกันอย่างคึกคักขณะลอบประหลาดใจ

เมื่อมองไปรอบข้างก็พบว่ามีจำนวนอย่างน้อยหลายหมื่นคน

เขากับเสิ่นม่านอวิ๋นรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของงานชุมนุมทดสอบวิญญาณ นอกจากพวกเขาแล้วยังมีผู้บำเพ็ญธรรมดากับกลุ่มของศิษย์ตระกูลสวีอีกหลายสิบคน

“ดูเหมือนครั้งนี้จะมีผู้บำเพ็ญมาประจำการที่นี่ไม่น้อย”

“ช่างน่าแปลก เหตุใดคราวนี้ถึงได้คึกคักกันนัก?”

มนุษย์หลายคนกระซิบกระซาบกัน

สวี่หยางประหลาดใจเช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนี้ ยิ่งมั่นใจว่าตระกูลสวีจะต้องมีภารกิจอื่นอีกเป็นแน่

เขากับเสิ่นม่านอวิ๋นยืนอยู่บนกำแพงเมืองขณะเฝ้าระวังรอบข้าง

ผ่านไปหลายสิบวัน ผู้คนจำนวนทั้งสิ้นห้าพันคนก็ได้รับการทดสอบ ซึ่งมีเด็กราวสี่สิบคนที่มีรากฐานวิญญาณ

ทั้งสองต่างคร่ำครวญว่าการกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนว่ายากแล้ว แต่การมีรากฐานวิญญาณนั้นยากยิ่งกว่า!!

ในบรรดาเด็กห้าพันคน มีเพียงสี่สิบคนที่มีรากฐานวิญญาณ เหตุใดความเป็นไปได้ถึงต่ำเพียงนี้?

“สามี หากไม่มีรากฐานวิญญาณย่อมไม่มีทางกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนได้งั้นหรือ?”

ในช่วงเย็น หลินอวี้เอ่ยถามอย่างไม่มีสาเหตุ

สวี่หยาง "..."

สวี่หยางกับเสิ่นม่านอวิ๋นมองหน้ากันอย่างเงียบงัน

เพียงพริบตา งานชุมนุมทดสอบวิญญาณก็สิ้นสุดลง ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตอนเที่ยง สวี่หยางกับเสิ่นม่านอวิ๋นก็เข้าพบผู้อาวุโสอันเซิงเพื่อขอตัวกลับก่อน

“อื้ม ภารกิจที่นี่เรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าสามารถไปได้ ส่วนนี่คือรางวัล! ระหว่างกลับก็ระวังตัวด้วย”

หลังจากได้รับรางวัลเป็นหินวิญญาณแล้ว ทั้งสองก็จากไป

……

"นี่คือบ้านเกิดข้า!"

เมื่อมาถึงเมืองขนาดเล็กซึ่งได้รับการจัดการโดยตระกูลสวี พบว่าปราณวิญญาณที่นี่เบาบางและมีค่ายกลป้องกันเป็นของขั้นสูงระดับหนึ่ง

ประชากรที่นี่มีจำนวนเพียงไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น โดยมีผู้บำเพ็ญอาวุโสบางส่วนจากตระกูลสวีคอยประจำการอยู่ที่นี่

เนื่องจากพวกเขายากจน ตระกูลสวีจึงคร้านเกินกว่าจะจัดการ แต่เพราะความยากจนนี้เองที่ทำให้พวกโจรไม่สนใจสถานที่เช่นนี้

เมื่อกลับมาถึงบ้านเกิดอีกครั้ง เสิ่นม่านอวิ๋นก็เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหว

ระหว่างทางที่แคบและสกปรก ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นในใจ ทำให้นางรู้สึกเศร้าโศกไม่น้อย

พวกเขามาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

หลังจากนั้น สาวงามผู้หนึ่งก็เปิดประตูกำลังจะเทน้ำล้างเท้า

“ม่านอวิ๋น!”

สาวงามตกตะลึงชั่วขณะเมื่อเห็นเสิ่นม่านอวิ๋น จากนั้นจึงวางน้ำล้างเท้าก่อนจะสวมกอดอีกฝ่าย

“ม่านอวิ๋น ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”

“ป้าใหญ่!”

ดวงตาของเสิ่นม่านอวิ๋นเต็มไปด้วยน้ำตา

หลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าบ้าน

ป้าใหญ่ของเสิ่นม่านอวิ๋นมีชื่อว่าหูเฟิ่งหลาน นอกจากนี้ยังมีผู้บำเพ็ญชายอยู่ในห้อง แต่เขามีอายุมากกว่าและอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า

ทั้งคู่ต้อนรับสวี่หยางอย่างอบอุ่น หลังจากทราบว่าเขาเป็นสามีของเสิ่นม่านอวิ๋น หูเฟิ่งหลานยิ่งให้การดูแลเป็นอย่างดีด้วยความสงสาร

เนื่องจากขอบเขตการฝึกตนของสวี่หยางไม่สูงนักและต่ำกว่าเสิ่นม่านอวิ๋น นางจึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดม่านอวิ๋นถึงได้เลือกคนผู้นี้

แต่เนื่องจากเสิ่นม่านอวิ๋นยืนยันว่าจะอยู่กับสวี่หยาง นางจึงพูดอะไรมากไม่ได้

หลังจากรับประทานอาหารและเตรียมจะออกเดินทาง หูเฟิ่งหลานก็นำตำราลับเคล็ดการสร้างยันต์ออกมามอบให้กับเสิ่นม่านอวิ๋น

“ม่านอวิ๋น ในเมื่อหลังจากนี้จะเป็นภรรยาแล้ว ตำราเล่มนี้ก็ขอคืนให้กับเจ้า จำไว้ว่าอย่าให้ผู้อื่นดูเป็นอันขาดเพื่อไม่ชักนำความตายมาสู่ตน”

“ป้าใหญ่ไม่ต้องห่วง”

“ป้าใหญ่ นี่แทนคำขอบคุณเล็กน้อยจากพวกข้า”

สวี่หยางหยิบโสมหญ้าโลหิตสองต้นออกมา

"นี่มัน..."

หูเฟิ่งหลานประหลาดใจเมื่อเห็นโสมหญ้าโลหิตอันล้ำค่าทั้งสอง จากนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าผู้บำเพ็ญระดับต่ำนี้อาจจะไม่ใช่อย่างที่ตาเห็นก็เป็นได้

ถึงอย่างไร ผู้บำเพ็ญธรรมดาจะนำของมีค่าออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้หรือ?

“สามีของข้าเป็นผู้ปลูกถ่ายวิญญาณระดับสอง” เสิ่นม่านอวิ๋นอธิบาย

"ข้าเข้าใจแล้ว แต่มันก็มากเกินไป..."

“ป้าใหญ่รับเอาไว้เถอะ ทุกวันนี้ข้าเหลือแค่ท่านเท่านั้นเป็นญาติ เพราะงั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

เสิ่นม่านอวิ๋นเอ่ยคำ

สุดท้ายหูเฟิ่งหลานก็รับมันไป

ตกกลางคืนพวกเขานอนพักกันในโรงเตี๊ยม เช้าวันต่อมา สวี่หยาง เสิ่นม่านอวิ๋นและหลินอวี้ไปที่หลุมศพมารดาของเสิ่นม่านอวิ๋น

หลังจากสักการะ พวกเขาก็ออกจากที่นี่ในวันที่สาม

หลายวันต่อมา

สายลมเย็นพัดผ่าน ทำให้อากาศเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกประหนึ่งมีดทิ่มแทงร่างกาย

สภาพอากาศเริ่มเย็น

แม้บริเวณรอบนอกของเมืองฟางจะมีอากาศหนาวเย็น แต่โชคดีที่หลินอวี้สวมชุดคลุมเอาไว้ ทำให้สามารถต้านทานความเย็นระหว่างทางได้

เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน หิมะก็ตกพอดี

ทันทีที่เข้าบ้าน เหอฉยงเหลียนซึ่งเป็นเพื่อนบ้านก็มาเยี่ยมเยียนและพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์เมืองฟางในช่วงนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน สวีจื่อรั่ว คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสวีก็กลับมาจากเขตเยี่ยนหลินพร้อมกับนำพืชวิญญาณขั้นสูงระดับสามมาด้วย!! มันคือวัสดุสร้างรากฐานอันล้ำค่ายิ่ง

เพื่อความปลอดภัยของพืชวิญญาณต้นนี้ ตระกูลสวีจึงไปเขตเยี่ยนหลินเพื่อรับเมล็ดพันธุ์เซียนด้วยตัวเอง

ทว่าข่าวยังคงรั่วไหลออกไป ระหว่างทางกลับ ตระกูลสวีถูกจักรพรรดิสัตว์ร้ายตระกูลโจวกับกลุ่มเจ็ดคาบสมุทรโจมตี ทำให้ได้รับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

เมล็ดพันธุ์เซียนเหล่านั้นล้วนถูกทำลายอย่างน่าเวทนา

ผู้อาวุโสสวีอันเซิงและคนอื่นที่นำกลุ่มต่อสู้ถึงแก่ความตาย แต่โชคยังดีที่สวีจื่อรั่วใช้เส้นทางอ้อมตอนออกเดินทางเพียงลำพังเพื่อนำพืชวิญญาณกลับมา การเดินทางอันตรายแค่ไหนย่อมพอที่จะคาดเดาได้!

"อย่างนี้นี่เอง"

สวี่หยางถอนหายใจขณะเล่าถึงความแปลกประหลาดที่ตระกูลสวีไปเขตเยี่ยนหลินในครั้งนี้ กลายเป็นว่าพวกเขาได้รับพืชวิญญาณระดับสาม

“ดูเหมือนว่าสวีจื่อรั่ววางแผนสำหรับวัสดุสร้างรากฐานเอาไว้แล้ว นางคงไปถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้าซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม”

สวี่หยางคาดเดา

เมื่อเขากลับถึงบ้านในวันนั้น เพื่อนบ้านทั้งหลายก็พากันมาเยี่ยมเยียน

สวี่หยางยังประกาศอีกว่าเขาจะแต่งงานกับเสิ่นม่านอวิ๋นในฐานะภรรยา

ใช่แล้ว นางคือภรรยา หาใช่เมียน้อยไม่

ถึงอย่างไรเสิ่นม่านอวิ๋นก็เป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเจ็ดซึ่งสูงกว่าตน นางจะเป็นเมียน้อยได้อย่างไร?

ถึงอย่างไรทุกวันนี้ก็มีความคิดเรื่องภรรยาสองคนอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจะมีบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพื่อนบ้านล้วนประหลาดใจกับข่าวดังกล่าว

“ขอแสดงความยินดีที่สหายเต๋าสวี่แต่งงานกับช่างทำยันต์เสิ่นม่านอวิ๋น”

“สหายเต๋าสวี่ช่างเสน่ห์แรงนัก น่าอิจฉาเหลือเกินที่ช่างทำยันต์เสิ่นให้ความสนใจเช่นนี้”

เพื่อนบ้านต่างพากันอิจฉา

ไม่เพียงการฝึกตนของเสิ่นม่านอวิ๋นไม่อ่อนแอเท่านั้น แต่ยังเป็นช่างทำยันต์อีกด้วย ผู้หญิงแสนดีเช่นนี้ใครเล่าจะไม่ชอบ แต่คาดไม่ถึงว่าจะมาถูกสวี่หยางคว้าไปครองเสียได้

ในช่วงเย็น สวี่หยางได้จัดโต๊ะอาหารและสุราเอาไว้สามโต๊ะเพื่อรับรองแขก

หลังจากส่งแขกคนสุดท้ายไปแล้ว สวี่หยางก็มองไปทางประตูห้องด้านในด้วยความตื่นเต้น

เพราะหลังจากนี้จะเป็นคืนเข้าหออย่างเป็นทางการกับเสิ่นม่านอวิ๋น!

หลินอวี้เก็บข้าวของเสร็จก่อนจะมาหาสวี่หยาง "สามี หลังจากนี้เจ้าต้องอ่อนโยนกับอวิ๋นเอ๋อร์นะ"

“แน่นอนอยู่แล้ว อวี้เอ๋อร์ แม้คืนนี้เจ้าต้องอยู่คนเดียว แต่พรุ่งนี้เช้าข้าจะชดเชยให้อย่างแน่นอน”

สวี่หยางเผยรอยยิ้มอย่างเงียบงัน

“แค่สามีมีอวี้เอ๋อร์อยู่ในใจก็เกินพอแล้ว”

ดวงตาของหลินอวี้เต็มไปด้วยความรักไร้ที่สิ้นสุดขณะมองสวี่หยางเข้าหอ

ภายในห้อง

เสิ่นม่านอวิ๋นสวมชุดแต่งงานสีแดงขณะนั่งบนเตียง มือทั้งสองข้างกุมกันแน่นด้วยความประหม่า

หลังจากถอดผ้าคลุมสีแดงออก สวี่หยางก็ตกตะลึง "ม่านอวิ๋น เจ้าสวยมาก"

"ขอบคุณสามี"

เสิ่นม่านอวิ๋นเขินอายขณะหยิบตำราลับเคล็ดการสร้างยันต์ออกมา "สามี นับจากนี้พวกเราจะศึกษาตำราลับเคล็ดการสร้างยันต์นี้เพื่อทำการสอนลูกหลานด้วยกัน นี่คือสินเดิมของข้า”

"เจ้าช่างจิตใจดียิ่งนัก"

“สามี…”

เสิ่นม่านอวิ๋นค่อย ๆ ถูกกดลงบนเตียง

ผ่านไปสักพัก แม้สวี่หยางจะพยายามหักห้ามตัวเองเอาไว้ ถึงกระนั้นก็ไม่อาจห้ามใจได้

“สามี คราวนี้เจ้าใช้เวลานานกว่าครั้งที่แล้วนะเนี่ย!”

สวี่หยางรู้สึกเขินอายเล็กน้อย "งั้นอีกสักรอบ"

“เหอะ ๆ สหายเต๋าช่างไม่รู้จักพอจริง ๆ”

คิดจะแสร้งปล่อยเพื่อจับหรือ?

หากมองอย่างละเอียดก็จะเห็นรอยยิ้มบางของเสิ่นม่านอวิ๋น แต่ดวงตาของนางสะกดกลั้นแรงกระตุ้นภายในเอาไว้อย่างสุดกำลัง

ผ่านไปสักพัก การปลุกปล้ำก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่หยางก็ต้องประหลาดใจระคนยินดี!

นอกจากคะแนนพิเศษที่ได้รับจากหลินอวี้แล้ว ยังมีคะแนนพิเศษที่ได้รับจากเสิ่นม่านอวิ๋นปรากฏบนหน้าจออีกด้วย!

“นึกแล้วเชียว หลังจากเป็นคู่ชีวิตกับเสิ่นม่านอวิ๋นแล้ว รางวัลถึงจะปรากฏ”