อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ช่วงบ่ายของวันเดียวกันรถของเนตรนภาก็เลี้ยวเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์อันยิ่งใหญ่ซึ่งเคยเป็นของคุณโสฬสกับคุณดารารายพ่อและแม่ของอลินตา อลินตามองไปที่ตัวคฤหาสน์ ซึ่งเธอยังไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเมื่อครั้งที่เธอยังเด็กเพราะตอนนั้นเธอยังจำความไม่ได้เธอรู้แต่ว่าพ่อกับแม่ของเธอพาเธอย้ายออกจากบ้านหลังนี้กะทันหัน

                และเมื่อเธอเข้ามหาวิทยาลัยพ่อกับแม่ของเธอก็เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุขณะที่กลับมาเยี่ยมบ้านเกิดที่เชียงรายซึ่งแน่นอนอลินตาได้กลิ่นตุๆ ว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ แต่เธอยังหาสาเหตุไม่ได้เหมือนทุกอย่างในคดีของพ่อกับแม่เธอจะถูกหมอกควันปิดบังไม่ให้รู้ความจริงอะไรบางอย่างอลินตาคิดกับตัวเองพลางเพ่งมองไปยังคฤหาสน์หลังนั้น ก่อนจะก้าวลงมาจากรถด้วยความมั่นใจ

                “เอาล่ะฉันพร้อมแล้วทุกอย่างที่เป็นของของฉันฉันจะเอาคืนทั้งหมด! ต่อให้ลงนรกใต้ปฐพี ฉันก็จะตามไปเอามาคืนเหนือฟ้ายังมีฟ้าเหนืออลินตาก็มีอลินตาอยู่ดี” เป๋าและหมิงที่ก้าวลงจากรถตามอลินตามาตอนแรกก็อยากจะปรบมือให้กับความมาดมั่นแต่เมื่อฟังประโยคหลังก็ถึงกับงานกร่อยไปทันที เป๋ารีบกระซิบหยิกแกมหยอก

                “ก่อนที่คุณอลินจะเหนือฟ้าเป๋าว่าคุณอลินเข้าบ้านก่อนเถอะค่ะ” อลินตาแอบค้อนเล็กๆก่อนจะหันมาบอกหมิงกับเป๋า

                “สวมแหวนที่ฉันให้อย่าให้ห่างจากนิ้วเด็ดขาด แล้วแว่นตาที่ฉันแจกก่อนขึ้นเครื่องก็ใช้บ่อยๆ จะได้รู้ว่าควรระวังตัวจากใครบ้างก่อนสวมแว่นตั้งสติให้ดีๆด้วยล่ะจะได้ไม่ต้องวิ่งป่าราบ” เนตรนภางงกับคำสั่งของอลินตารีบถามทันที

                “พี่อลินพูดอะไรคะ?เนตรไม่เข้าใจสักอย่าง” อลินตายิ้มให้กับญาติผู้น้องของเธอก่อนจะเอื้อมมือลูบหัวแล้วพูดเบาๆ

                “เธอน่ะไม่ต้องมีของพวกนี้หรอกเพราะเธอเป็นลูกสาวคุณน้าน่าจะไม่อันตรายเท่าไหร่!!” พูดจบอลินตาก็เดินนำทุกคนเข้าไปยังคฤหาสน์อันโอ่อ่าซึ่งมีเด็กรับใช้สองคนยืนรอท่าอยู่ด้านหน้าคฤหาสน์แล้ว อลินตาเดินเข้าไปด้านในพลางกวาดสายตามองไปทั่วอย่างไม่ยำเกรงสิ่งใดแม้จะไม่คุ้นเคยเพราะไม่ได้อยู่อาศัย และนานทีปีหนจะกลับมาสักครั้งแต่การกลับมาครั้งนี้ก็ดูแปลกไปในความรู้สึกเมื่ออลินตากวาดสายตาไปรอบคฤหาสน์แล้ว หญิงสาวก็หยุดสายตาโฟกัสกับคนสองคน

                คนหนึ่งนั่งกลางโซฟาบุนวมสุดหรูขนาดใหญ่อีกคนยืนอยู่ด้านหลังซึ่งคนที่นั่งอยู่ก็ไม่พ้นคุณปลายนภาผู้เป็นน้าของเธอ ส่วนคนยืนก็เป็นแม่บ้านผีปอบมุกนวลนั่นเองไม่มีใครรู้เบื้องลึกนี้นอกจากอลินตาแต่อลินตาคาดว่าคุณน้าปลายนภาของเธอคงรู้แก่ใจเต็มๆอลินตายิ้มอ่อนให้แม่บ้านมุกนวลแม้ว่ามุกนวลจะไม่ชอบหน้าอลินตาและคิดว่าตนก็มีวิชาอยู่บ้าง แต่เมื่อเจอสายตาพร้อมบวกของอลินตาคือต้องหลบแว้บอย่างรวดเร็วสายตาที่ดุกร้าว ไม่ยอมคน แฝงไปด้วยบารมีแห่งความศักดิ์สิทธิ์นั่นถึงกับทำให้แม่บ้านมุกนวลเผลอหลบสายตาอย่างไม่ตั้งใจ

                อลินตาไม่ได้มองไปที่แม่บ้านมุกนวลคนเดียวแต่หญิงสาวยังมองไปที่น้าสาวของเธออย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มเยือกเย็นเล่นเอาปลายนภาถึงกับผวาไปไม่น้อยเช่นกัน มาครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆอาคมแกร่งขึ้นชนิดที่ส่งกระแสมาปะทะให้รู้สึกครั่นคร้ามได้เลยเชียวหรืออลินตาเดินเข้าไปนั่งโซฟาตัวใหญ่ตัวเดียวกับที่ปลายนภานั่งอยู่แล้วเอื้อนเอ่ยทักทาย

                “สวัสดีค่ะ คุณน้า..”น้ำเสียงที่ฟังอาจจะดูอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นออกไปทางกระด้างหน่อยๆปลายนภารับไหว้แบบไม่ค่อยเต็มใจ เนตรนภาเดินอ้อมไปนั่งใกล้ๆ แม่ของตนปลายนภาหันมามองบุตรสาวของตัวเองด้วยสายตาตำหนิที่แอบไปรับอลินตาโดยไม่บอกกันก่อนเนตรนภาทำยิ้มแหยๆ กลบเกลื่อนเพราะไม่อยากมีปัญหากับแม่ตัวเองอลินตามองไปที่เป๋าและหมิงทั้งสองรีบเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นกล่องขนมและกระเช้ารังนกให้กับคุณปลายนภา อลินตาพูดตามมารยาท

                “ของฝากค่ะ” พูดจบเด็กรับใช้ก็เข้ามาเสิร์ฟน้ำชาและขนม อลินตามองไปที่ถ้วยน้ำชาก่อนจะหยิบแก้วขึ้นมามอง แล้วยื่นถ้วยชาไปทางเนตรนภา พร้อมพูดเสียงดัง

                “ชาถ้วยนี้พี่ยกให้เนตรนะกินกาแฟมาเต็มพุง คงจะบวมน้ำไปถึงพรุ่งนี้นู่นแหละ” เนตรนภายิ้มกว้างกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาของอลินตา แต่จังหวะนั้นเองมือของปลายนภาก็ยื่นพุ่งมาหยิบชาถ้วยนั้นอย่างรวดเร็วนั่น.. ทำให้ชาในถ้วยหกเลอะมือปลายนภา ปลายนภารีบหดมือกลับทันทีก่อนจะลุกขึ้น แม้สีหน้าจะไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ก็ยังสั่งความเสียงเรียบแต่เข้มนิดๆ

                “ถ้าหิวก็หาอะไรกินเองก็แล้วกันหามาให้ไม่อยากกินฉันก็ช่วยไม่ได้ ส่วนพรุ่งนี้ก็อัญเชิญลงมาฟังพินัยกรรมสิบโมงตรงจะมีคุณพิศเพลินพิสมัย กับคุณพิศพิเชษศักดิ์เข้าร่วมเป็นพยานด้วย” น้ำเสียงของคุณปลายนภาดูเคร่งเครียดจนเนตรนภายังสังเกตเห็น อลินตายิ้มแป้นหน้าเป็นขณะที่ปลายนภากำลังจะเดินจากไป อลินตาก็พูดขึ้นนิ่งๆ

                “ถ้าพรุ่งนี้หายดีก็น่าสงสัย!!”ปลายนภาชะงักเท้าไม่ตอบอะไร แต่รีบยกมือขึ้นแนบเสื้อก่อนจะเดินสะบัดไปทันทีอลินตาหันไปทางแม่บ้านมุกนวล ตาเข้มขุ่นแล้วถามขึ้นเรียบๆ

                “เตรียมห้องหับไว้ให้ฉันตามที่สั่งหรือยัง..?!”แม้ว่าแม่บ้านมุกนวลจะไม่พอใจแต่ก็ต้องระงับอาการ

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ..จะให้ดิฉันพาขึ้นไปที่ห้องเลยไหมคะ?” แม่บ้านมุกนวลหมายถึงห้องพักสำหรับอลินตาและลูกน้องทั้งสองคนของเธอคราวนี้อลินตานิ่งแต่เป็นเนตรนภาที่พูดสวนขึ้น

                “ไม่เป็นไรค่ะน้ามุกนวลเดี๋ยวเนตรพาขึ้นไปเอง” เนตรนภาอาสาแม่บ้านมุกนวลไม่ขัดอะไรได้แต่ยิ้มๆ เมื่อกลุ่มของอลินตาเดินออกไปแม่บ้านมุกนวลก็มองไปยังแก้วชาที่หกเมื่อสักครูดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟกะจะต้อนรับด้วยน้ำมันกรดไฟกลับกลายเป็นว่าคุณปลายนภาผู้เป็นเจ้านายต้องมารับเคราะห์เสียนี่!!!แม่บ้านมุกนวลหันมองตามกลุ่มของอลินตา ก่อนจะพึมพำด้วยแววเสียงที่เกรี้ยวกราด

                “คืนนี้มึงได้เจอกูแน่อีอลินตา!!”

                เนตรนภาขึ้นมาส่งอลินตาที่ห้องก่อนจะขอนอนกับอลินตาด้วยเนตรนภาอยากนอนคุยกับอลินตามานานแล้วแต่ดูเหมือนว่าทั้งสองคนไม่มีเวลาอยู่พร้อมหน้ากันได้เลย อีกอย่างคุณปลายนภาผู้เป็นแม่ก็ดูจะขัดขวางไปทุกทางอีกด้วย

                “เอาสิใครว่าอะไรล่ะพี่น่ะไม่อะไรหรอก แต่แม่เนตรเถอะจะยอมรึเปล่า?” เนตรนภาทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอนนุ่มๆออกอาการเซ็งๆ ก่อนจะพูดคล้ายเด็กเอาแต่ใจ

                “เนตรจะมานอนกับพี่อลินค่ะคุณแม่ไม่ยอมเนตรก็จะมา..” อลินตายิ้มอ่อนค่อนข้างเข้าใจ สักพักเนตรนภาก็ปรับเสียงปกติแล้วรีบบอกกับอลินตา

                “พี่อลินเนตรขอตัวไปหาคุณแม่ก่อนนะคะจะไปอาบน้ำกินข้าวกับคุณแม่ก่อนด้วยแป่บเดียวเดี๋ยวเนตรขึ้นมาค่ะ”อลินตายิ้มทิ้งท้ายให้เนตรนภาก่อนที่ญาติผู้น้องจะออกจากประตูไปเมื่อเนตรนภาไปแล้ว อลินตาก็เดินไปล็อกประตูแล้วหันมาเอ่ยทักใครบางคน

                “คุณหลวงตามอลินมาถึงที่นี่มีอะไรที่บ้านหรือเปล่าคะ?” ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นวิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลผีบ้านผีเรือนของอลินตาที่รีบแรลลี่ล้อฟรีมาหาอลินตาเพื่อจะแจ้งข่าวให้อลินตารับรู้ว่าได้มีผู้ชายแปลกหน้าสามคนมาหาที่บ้าน...