วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย

ช่องทางเชื่อมหมื่นเผ่าพันธุ์!

รูม่านตาของซูอวี่หดเกร็งวูบ

แม้ประสบการณ์การรับมือกับพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ของซูอวี่จะยังมีน้อยนิด แต่สำหรับคำว่า ‘ช่องทางเชื่อมหมื่นเผ่าพันธุ์’ แล้ว เขากลับคุ้นหูเป็นอย่างดี!

มันคือปรากฏการณ์ที่พวกหมื่นเผ่าพันธุ์สมรู้ร่วมคิดกัน ทั้งหลายลัทธิได้ประสานงานทั้งในและนอกอาณาเขตมนุษย์เพื่อฉีกกระชากมิติ สร้างอุโมงค์เชื่อมต่อโดยตรง! มันเปิดทางให้ยอดฝีมือจากสนามรบหมื่นเผ่าพันธุ์กรีธาทัพบุกทะลวงเข้ามาเข่นฆ่าและสร้างความพินาศครั้งใหญ่ในแผ่นดินมนุษย์ได้!

แน่นอนว่า ช่องทางมิตินี้ย่อมมีข้อจำกัดด้านระดับขั้น

ช่องทางระดับหนึ่ง รองรับยอดฝีมือระดับสูงสุดได้แค่ 'ขอบเขตเหินเวหา'

ช่องทางระดับสอง รองรับได้ถึงระดับ 'ขอบเขตปรมาจารย์'

และถ้าเป็นช่องทางระดับสาม... มันมากพอที่จะเปิดทางให้ตัวตนระดับ 'ขอบเขตโหว' ก้าวข้ามมาได้เลยทีเดียว!

ซูอวี่ถามกลับด้วยหน้าเคร่งเครียด "รู้ไหมว่าช่องทางมิตินั่นอยู่ระดับไหน?!"

วินาทีนี้ หัวใจของเขาถูกบีบรัดจนแทบหยุดเต้น!

ถ้าเป็นแค่ช่องทางระดับหนึ่งก็ยังพอรับมือไหว แค่สมาคมนักสู้มณฑลเจียงหนานออกโรงก็กวาดล้างภัยพิบัติได้สบายๆ

แต่ถ้ามันเป็นช่องทางระดับสองล่ะก็... หายนะบังเกิดแน่!

เพราะทั่วทั้งมณฑลเจียงหนาน มีปรมาจารย์นั่งคุมอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น!

ส่วนระดับสาม... ซูอวี่ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะคิด!

หากยอดฝีมือระดับขอบเขตโหวทะลวงมิติเข้ามาได้ เกรงว่าทั่วทั้งภูมิภาคแดนใต้คงได้นองเลือดเป็นแน่แท้!

แม้ทั้งห้าภูมิภาคของเผ่าพันธุ์มนุษย์—เหนือ ใต้ ออก ตก และภาคกลาง—จะมียอดฝีมือระดับขอบเขตราชันคอยนั่งบัญชาการ แต่ตัวตนระดับราชันต่างก็มีภารกิจสำคัญรัดตัว ย่อมไม่สามารถขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้าได้เด็ดขาด

ดังนั้น ยอดฝีมือขอบเขตโหวจึงเปรียบเสมือนจุดสูงสุดของสนามรบ!

หากเป็นช่องทางระดับสามจริงๆ ถ้ากำลังเสริมจากศูนย์กลางภูมิภาคแดนใต้มาช่วยทันก็รอดตัวไป แต่ถ้ามาไม่ทัน... มณฑลเจียงหนานคงต้องเผชิญกับภัยพิบัติระดับล้างบางแน่!

ยิ่งคิด ซูอวี่ก็ยิ่งร้อนรนกระวนกระวายจนแทบคลั่ง!

นั่นมันเมืองเหิงเฉิง บ้านเกิดที่เขาใช้ชีวิตคลุกคลีมาเกือบยี่สิบปีเต็ม!

ตู้เนี่ยนกวนยิ้มเจื่อนขมขื่น "....ช่องทางระดับสอง"

จิตใจของซูอวี่สั่นสะท้านเฮือก!

แม้จะยังไม่ใช่สถานการณ์เลวร้ายขั้นสุด แต่ระดับสอง... ทันทีที่พวกหมื่นเผ่าพันธุ์ระดับปรมาจารย์เหยียบเข้ามา มณฑลเจียงหนานก็ใช่ว่าจะต้านทานไว้ได้ง่ายๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกหนอนบ่อนไส้อย่างลัทธิของหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่ลอบเร้นกายอยู่อีก!

สมองของซูอวี่ตื้อในทันที!

จังหวะนั้นเอง ตู้เนี่ยนกวนก็รีบพูดต่อ "แต่ปรมาจารย์หวังหลงกำลังพุ่งตัวไปที่เมืองเหิงเฉิงแล้วนะ! ขอแค่ท่านไปถึงก่อนที่ช่องทางมิติจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรบานปลาย!"

"ตอนนี้หัวหน้าครูฝึกกำลังระดมพลยอดฝีมือในค่ายอัจฉริยะ เตรียมยกทัพไปเป็นกำลังเสริมที่เมืองเหิงเฉิงแล้ว ฉันเองก็ถูกหัวหน้าครูฝึกสั่งให้มาลากนายไปด้วย เขาบอกว่า... นายต้องอยากไปแน่ๆ"

ซูอวี่คว้าหมับเข้าที่แขนของตู้เนี่ยนกวน แววตาร้อนรนดั่งไฟเผา

"งั้นก็รีบไปสิวะ!"

ตู้เนี่ยนกวนมองท่าทีของเพื่อนก็อดอึ้งไม่ได้

เพียงพริบตาเดียว หน้าผากของซูอวี่ก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แถมดวงตายังแดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย

"ซูอวี่... นี่นาย?"

ซูอวี่กัดฟันคำรามเสียงต่ำ

"ฉันเป็นคนเมืองเหิงเฉิง!"

ตู้เนี่ยนกวนพลันเบิกตากว้าง เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งในทันที!

"ไป! พวกเราไปลานรวมพลกันเดี๋ยวนี้เลย!"

สิ้นคำ เขาก็พุ่งทะยานนำซูอวี่วิ่งตรงดิ่งไปยังลานกว้างของค่ายอัจฉริยะแบบไม่คิดชีวิต!

...

ในขณะเดียวกัน ณ มหานครยักษ์ใหญ่ใจกลางภูมิภาคแดนใต้

ภายในสมาคมนักสู้ระดับภูมิภาค ในห้องทำงานอันโอ่อ่ากว้างขวาง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หรู ทอดสายตามองทะลุหน้าต่างกระจกบานใหญ่อย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่าในหัวกำลังขบคิดเรื่องใด

จู่ๆ มิติภายในห้องทำงานก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง!

ร่างเงาเลือนรางของใครบางคนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง

ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วเล็กน้อย ทว่าทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา เขารีบลุกพรวดขึ้นมาจัดแจงเสื้อผ้า ยืนตัวตรงโค้งคำนับอย่างนอบน้อมถึงขีดสุด

"ศิษย์ ขอคารวะท่านอาจารย์ครับ!"

ร่างเงาเลือนรางนั้นเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นรูปธรรมชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ทีละน้อย ร่างที่แท้จริงของ 'ราชันพิฆาตมังกร' ก็ปรากฏตัวตระหง่านอยู่กลางห้องทำงาน!

เขายังคงมาในสภาพสวมกางเกงขาสั้นลายดอกสีสดใสบาดตา ท่าทางดูยียวนกวนประสาทและไม่แยแสฟ้าดินเหมือนเช่นเคย นิ้วมืออวบอูมข้างหนึ่งสวมแหวนทองคำวงเขื่องประดับบารมี ส่วนอีกข้างคีบซิการ์มวนโตเอาไว้ เขาค่อยๆ อัดควันเข้าปอดลึกๆ หนึ่งอึก

"ที่เมืองเหิงเฉิง มณฑลเจียงหนาน มีช่องทางเชื่อมหมื่นเผ่าพันธุ์โผล่ขึ้นมา แกคงได้ข่าวแล้วสินะ?"

ราชันพิฆาตมังกรพ่นควันซิการ์เป็นวงกลมลอยละล่อง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายวัยกลางคนก้มหน้ารายงานอย่างนอบน้อม "หวังหลงส่งข่าวรายงานมาแล้วครับ มันเป็นแค่ช่องทางระดับสอง ผมเพิ่งส่งยอดฝีมือระดับ 'ปรมาจารย์สุริยัน' คนหนึ่งให้นำทัพมุ่งหน้าไปเสริมกำลังที่มณฑลเจียงหนานแล้วครับ"

ราชันพิฆาตมังกรปรายตามองลูกศิษย์หน้าโง่ด้วยหางตา

"ช่องทางระดับสองบ้าบอคอแตกอะไรล่ะ! ฉันรู้ไส้รู้พุงไอ้พวกลัทธิระยำนั่นดีที่สุด มันไม่ได้คิดจะฆ่าใครมั่วซั่วหรอก มันพุ่งเป้าจะเด็ดหัว 'ลูกศิษย์' ของฉันต่างหาก! งานนี้ไม่มีทางเป็นแค่ช่องทางระดับสองหรอกว่ะ!"

สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที "ท่านอาจารย์ หมายความว่ามันคือ... ช่องทางระดับสามงั้นหรือครับ?!"

ความวิตกกังวลเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของเขา

ที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ของแคว้นต้าเซี่ย ช่องทางระดับสามเพิ่งจะเคยปรากฏขึ้นมาแค่สองครั้งถ้วน! และทั้งสองครั้งนั้น มันก็นำพาความสูญเสียระดับหายนะมาสู่มวลมนุษยชาติ ถึงขั้นมียอดฝีมือระดับขอบเขตโหวต้องสังเวยชีวิตไปในศึกนั้นด้วยซ้ำ!

หากหายนะครั้งนี้มันเป็นช่องทางระดับสามอีกล่ะก็... ทั่วทั้งภูมิภาคแดนใต้คงได้นองเลือดครั้งใหญ่แน่!

ทว่า ไม่กี่อึดใจต่อมา ชายวัยกลางคนก็เพิ่งฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจสุดขีด

"เดี๋ยวนะครับท่านอาจารย์... ผมมีศิษย์น้องเล็กโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

เขาเพิ่งจะจับจุดสำคัญในประโยคเมื่อครู่ของราชันพิฆาตมังกรได้!

ราชันพิฆาตมังกรหัวเราะหึๆ ในลำคอ "มีมาตั้งนานแล้วเฟ้ย! แต่แกก็รู้สถานการณ์ศัตรูรอบด้านของฉันดีนี่หว่า ถ้าขืนประกาศตัวออกไปโต้งๆ ไอ้หนูนั่นคงโดนตามล่าหัวซุกหัวซุน ใช้ชีวิตไม่สงบสุขแน่"

ชายวัยกลางคนยิ้มรับ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งและอยากรู้อยากเห็นในใจ

"เอาล่ะ เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว! งานนี้การันตีร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นช่องทางระดับสามแน่ แกแบกหน้าเดินทางไปจัดการกวาดล้างมันด้วยตัวเองสักรอบก็แล้วกัน! ส่วนทางฝั่งศูนย์กลางภูมิภาคแดนใต้ ปล่อยให้ร่างแยกของฉันนั่งคุมก็เหลือแหล่แล้ว!"

ราชันพิฆาตมังกรสะบัดมืออวบอูมไล่ ออกคำสั่งเฉียบขาดกับชายวัยกลางคนโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย เขารีบก้มหัวรับบัญชา

"อ้อ จริงสิ! ฝากไปกระซิบเจ้ารองมันด้วยนะ หลังจบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ให้มันเตรียมเส้นสายส่งไอ้หนูนั่นเข้าไปใน 'ดินแดนลับมังกรซ่อนกาย' ให้ที" ราชันพิฆาตมังกรเอ่ยกำชับทิ้งท้ายอีกประโยค

ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นท่านอาจารย์... ผมขอตัวพุ่งไปจัดการก่อนนะครับ?"

ราชันพิฆาตมังกรทิ้งตัวเอนหลังลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน "เออ! รีบไปจัดการได้แล้ว!"

เมื่อเผชิญกับท่าทางไล่ส่งของอาจารย์ ชายวัยกลางคนกลับไม่มีท่าทีขุ่นเคืองแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะแหวกอากาศหายวับไปจากห้องทำงานอย่างไร้ร่องรอย

ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องทำงานอันกว้างใหญ่

ราชันพิฆาตมังกรนั่งไขว่ห้างพ่นควันซิการ์ นัยน์ตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

"เผ่าเทพ... เผ่ามาร... เผ่าเซียน..."

"พวกแกนี่... ให้เกียรติไอ้หนูซูอวี่ของฉันมากเหลือเกินนะ!"

ราชันพิฆาตมังกรแค่นเสียงหัวเราะพึมพำกับตัวเอง

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป ซิการ์มวนโตในมือค่อยๆ ไหม้จนเหลือเพียงขี้เถ้า ปลายนิ้วอวบอูมกระดิกเบาๆ เขี่ยเถ้าบุหรี่ให้ร่วงหล่นลงสู่ที่เขี่ยบุหรี่อย่างแม่นยำ

เขาขยี้ปลายซิการ์จนดับสนิท ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนจังง้าอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานยักษ์ แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้าง แววตาแฝงความหวนไห้และสงสัยลึกล้ำ

"หลายปีมานี้... สองผัวเมียอย่างพวกแกหายหัวไปอยู่ที่ไหนกันแน่วะ? คิดจะทิ้งให้ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่คนเดียวจริงๆ งั้นเรอะ?"

"ขนาดไอ้โง่พยัคฆ์ขาวนั่นยังตามก้นพวกแกไปเลย ให้ตายสิ... ตอนนี้ฉันแทบจะกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นไปแล้วนะโว้ย"

ราชันพิฆาตมังกรบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง และจมดิ่งเข้าสู่ความเงียบงันในเงามืด...