เมียโจร (สวาทโจรป่า) NC SM PWP

ตอนที่ 4 คนที่น่ากลัวที่สุด

อืมมมมมม

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสอดส่องตัดผ่านร่างเล็กที่นอนอยู่ภายในกระท่อมหลังเล็กกลางป่าลึก ก่อนที่ดวงตากลมจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อเธอเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว

“!!!!”

“!!!ที่นี่ที่ไหน” เพียงเด็กสาวลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าก็ทำเธอตาโต ภาพที่เธอเห็นเป็๞หลังคาที่ไม่คุ้นตาที่ทำจากฟางมีรูเล็กๆ ให้แสงแดดสอดส่องเข้ามาพอให้รู้ว่านี้คือกลางวัน ดวงตากลมหันไปมองโดยรอบของสถานที่ที่ไม่คุ้นตาแห่งนี้ ที่นี่แทบไม่มีอะไรเลย เป็๞บ้านไม่สิกระท่อมว่างเปล่า และมีเพียงแค่ผ้าขาวม้าสีแดงถูกกองทิ้งไว้อยู่ตรงมุมห้อง หน้าต่างก็ไม่มีทางออกเดียวคือประตู และเมื่อเธอเห็นแบบนั้น เธอก็รีบยันตัวลุกขึ้นเดินไปหมายจะเปิดประตู…

แกร๊กๆๆๆๆ

“ประตูแน่นจัง”

แกร๊กๆๆๆ

มือเล็กพยายามดันผลักประตูสุดกำลังที่มี แต่ดูเหมือนประตูที่ทำจากฟางธรรมดาๆ จะไม่ขยับเลย พิมเริ่มเหงื่อตกแล้ว และความกลัวที่เริ่มเข้าแทรกขึ้นมาในจิตใจ เมื่อเธอลองนึกถึงเ๹ื่๪๫ราวว่าทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ คือเธอกำลังเดินไปดูลูกหมาท้ายหมูบ้านกับมะนาว และภาพทุกอย่างก็ตัดไป…

พิมเริ่มใจไม่ดี อยู่ๆ ก็นึกถึงเ๹ื่๪๫ที่เพื่อนสนิทอย่างเหมียวเคยเตือนไว้ ด้วยความกลัวเธอจึงตัดสินใจผลักดันประตูอีกรอบและอีกรอบ นานกว่า 30 นาที ประตูไม่มีท่าทีจะขยับเลย ทำเอาพิมตอนนี้หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว สิ่งที่เธอเห็นอย่างเดียวในตอนนี้คือแสงสว่างที่รอดออกมาจากรูหลังคาเพียงเท่านั้น ข้างนอกเธอไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน

ด้วยความกลัวและเหนื่อยล้า พิมจึงเดินไปที่มุมห้อง ก่อนจะจับผ้าขาวม้าขึ้นมาคลุมร่างไว้และปล่อยให้หยดน้ำตาแห่งความกลัวหลั่งไหลออกมา

ตึก ตึก ตึก

!!!!

พิมที่กำลังกอดเข่าร้องไห้อยู่ต้องตัวแข็ง เมื่ออยู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆ บริเวณที่เธออยู่

ตึก ตึก ตึก

และดูเหมือนเสียงเท่านั้นจะใกล้เข้ามาทุกขณะ

“!!!!” เด็กสาวกอดเข่ากำผ้าเขาม้าไว้แน่น ถ้ากลัวเหลือเกินกลัวว่าจะเป็๞ใคร แต่ถ้าคิดในแง่ดีถ้าเป็๞อาจารย์ล่ะ อาจารย์อาจจะมาช่วยเธอก็ได้

ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงเท่าที่ดังใกล้เข้ามา เป็๞จังหวะเดียวกับที่หัวใจเธอกำลังเต้นรัว ดวงตากลมจับจ้องไปที่ประตูไม้ อย่างไม่ละสายตา ด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองชุด

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

“…ก…ใกล้แล้ว” ปากบางพึมพำ

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

ปัง!

“ตื่นแล้วหรอ”

“!!!!!”

เด็กสาวตัวแข็งทื่อ เมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่อาจารย์หรือเพื่อน แต่เป็๞ชายร่างใหญ่ ผิวดำเงา ใส่กางเกงเล ข้างบนไม่ใส่เสื้อ ใบหน้าปกปิดตัวผ้าเขาม้าเห็นแค่ดวงตา ดูน่ากลัว เพราะแค่เห็นแค่ตาคู่นั้น มันก็ทำเธอกลัวจนต้องถดตัวถอยไปชิดกับมุมห้องจนแทบจะเป็๞เนื้อเดียวกันแล้ว

“ป…ปล่อยหนูไปเถอะ” เด็กสาวยกมือไหว้เป็๞พัลวันเมื่อคนตัวโตเริ่มย่างเท้าเข้ามา

ตึก ตึก ตึก

“ปล่อยหนูไป…ว้าย!!!” ร่างบางที่หลับตาปี๋ด้วยความกลัวเธอจึงร้องลั่นสุดขีดเมื่อโดนมือใหญ่จับเข้าที่ต้นแขน

คนตัวเล็ก๻๷ใ๯ตาโต ก่อนจะตาจะโตกว่าเดิมเมื่อถูกคนตรงหน้าเอาผ้าสีขาวมาพันตาไว้ แล้วจับยกเธอขึ้นบ่าด้วยความรวดเร็ว

“กรี๊ดดดด ปล่อย ปล่อยนะ กรี๊ดดดดด” ร่างบางดีดดิ้นสุดตัว กรี๊ดสุดเสียง ตอนนี้เธอมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความมืดและความสูง ก่อนจะรู้สึกถึงแรงเคลื่อน เมื่อคนยกเธอเริ่มเดิน

“จะพาฉันไปไหน ปล่อย ปล่อยนะ แกอยากได้อะไร เงิน เงินใช่ไหม พ่อฉันโอนมาให้ได้ พาฉันกลับไปส่งนะ แกอยากได้อะไร” เด็กสาวพร่ำพูดคำออกมาหลายประโยคเท่าที่จะคิดได้และหวังว่าคนตรงหน้าจะยอม แต่ไม่เลย สิ่งที่เธอได้กลับมาคือความเงียบ

เธอโดนแบกอยู่แบบนั้นนานนับชั่วโมงจนเธอเลิกดิ้นไปเองด้วยความเหนื่อย ก่อนที่ในไม่กี่นาทีตอนมาเธอจะเริ่มรู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป มันเย็นขึ้น ร่มขึ้น และได้ยินเสียงนกหลากหลายตัว เด็กสาวพยายามฟังว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่ ต่อมาเสียงเริ่มเปลี่ยนไป เสียงนกเริ่มบางลง และได้ยินเสียงน้ำตกชัดเจนขึ้น…หรือว่า

“ฉันอยู่ที่ไหน” เธอโพล่งถามออกไป

“….” และแน่นอนความเงียบคือคำตอบ

“ฉันถามว่า…ว้าย!!!” ร่างบางที่กำลังจะถามซ้ำผวาเสียวหลงเมื่ออยู่คนตัวโตจับเธอลงจากบ่าและเหวี่ยงลงบนพื้นแบบไม่แรงนัก

“เปิดผ้าออก”

“ว้าย!!” สิ้นคำสั่งผ้าก็ถูกกระชากออก

และเพียงผ้าปิดตาหลุด เด็กสาวก็รีบหันซ้ายหันขวามองดูว่าเธออยู่ตรงไหน และมันตรงกับที่เธอคิดเลย…เธออยู่ในป่า แต่นั่นยังไม่น่า๻๷ใ๯และน่ากลัวเท่าชายตรงหน้า ที่ไม่ใช่คนเดิมกับที่พาเธอมาที่นี่!!!

ชายคนนี้หน้าคนนี้ดูน่ากลัวมากทำเอาเธอสั่นไปทั้งตัว แม้ใบหน้าจะไม่ได้ดูดุโหดเหมือนคนแรก แต่สายตาที่เขาจ้องมองมาที่เธอมันดูน่ากลัวจริงๆ น่ากลัวเสียเธอต้องถอยหลังหนีจนหลังชนเข้ากลับต้นไม้ข้างหลังอย่างจัง

“หึ อีลูกผู้ดี” ชายตรงหน้าจ้องมองเธอด้วยสายที่แทบจะมองทะลุปรุโปร่ง จนเธอต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกไว้ เมื่อชายตรงหน้าเริ่มก้าวเดินเข้ามาหา…

“อ…อย่าเข้ามานะ”

ตึก ตึก ตึก

ทุกอย่างก้าวที่เหยียบใบไม้เข้ามา ทำพิมแทบใจหยุดเต้น เธอกลัวจนสุดขีด ก่อนจะตัดสินใจดันตัวขึ้นหมายจะหนี แต่ช้ากว่าเมื่อเธอถูกมือแกร่งจับกระชากตัวไว้ก่อน จนเธอเสียหลัก ล้มลงไปบนอกแกร่งอย่างจัง…

“ตัวหอมดีจัง ฟอดดดด” จมูกคมซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวซ้ายขวา

“กรี๊ดดดด แกอย่าถูกตัวฉัน”

ฟอดดดดด

กรี๊ดดดดดดดดด

ฟอดดดดด

กรี๊ดดดดดดดดด

“หุบปาก!!!”

“ปล่อยๆๆๆๆ แกปล่อย กรี๊ดดดดดดดดด”

“ได้สิ”

ตุ้ม!