หลังจากที่ปิงปิงมาอยู่บ้านเดียวกับทั้งสองคนมาพักฟื้นจนแผลหายท่านแม่จึงถามขึ้นมาว่า เ้าทำอะไรเป็บ้างละ ปิงปิงจึงตอบกลับมาว่า ลูกทำอาหารเป็เ้าค่ะ ถักทอ เย็บปักเป็ ข้ามีพี่ชายที่เล่นหมากเป็พี่ชายสอนข้าบ่อยๆแต่พี่ข้าป่วยเสียชีวิตหลายปีแล้วพ่อแม่ข้าค้าขายถูกโจรปล้นถูกโจรฆ่าตายเหลือข้าคนเดียว ถูกญาติฝั่งพ่อข้าขายข้าเป็เมียเถ้าแก่ข้าไม่ยอมจะหนี้เลยเป็เช่นนี้เ้าเคยคิดไหมว่า โจรที่ว่านั้นเป็ญาติเ้าไหม อวี่หลิงถามขึ้น ปิงปิงจึงตอบว่าข้าก็ไม่รู้ ช่างเถอะ เ้ารอดมาได้จากนี่ไกลหมู่บ้านเ้าพอสมควรเ้าว่าเขาจะจำเ้าได้อยู่ไหม ข้ามีสมุนไพรตัวหนึ่งช่วยเปลี่ยนหน้าแต่เ้าอาจไม่เหมือนเดิมนะ ปิงปิงจึงพูดขึ้นมาว่า อยากลองเ้าค่ะ มีชีวิตรอด ยังดีกว่าเขาจำข้าได้ข้าจะถูกตามจับกลับไป
จากนั้นเอ่อเปียวจึงเอาใบสมุนไพรชนิหนึ่งมาถูหน้าปิงปิง แสบน้ำตาไหลแต่ก็อดทน
พอผ่านไปสักพักใบหน้าของปิงปิงก็เปลี่ยนทันที อวี่หลิงจึงถามขึ้นมาว่า ท่านแม่ใบอะไรหรอเ้าคะ ใบสมุนไพรชนิดนี้ จริงๆคือยาพิศซึ่งในวังมีคนใช้เยอะสมัยราชวงศ์ก่อน
สนมในแคว้นฉีใช้เม็ดของต้นนี้ทำเป็แป้งแล้วใส่ลงในอาหารเพื่อสังหารฝ่าาเพื่อให้ท่านอ๋องที่ตนเองรักเป็ฮ่องเต้คนปัจจุบัน
แต่ได้ยินมาว่า ใบสามารถทำเป็สมุนไพรและเป็พิษด้วย ซึ่งแคว้นเรามีอยู่บนเขา
สมัยที่แม่ยังอยู่ที่นี่ มีพ่อค้าหมอหลวงพูดคุยกันได้ยินเข้าเลยเอาใบนี้ป้องกันตัวเองตลอดมาและเปลี่ยนใบหน้าตัวเอง ท่านแม่เื่นี้ไม่เคยบอกอวี่หลิงเลย แม่ขอโทษด้วยนะที่ไม่เคยบอกเ้าเพราะเื่นี้เป็เื่ไม่สมควรพูด เ้าค่ะ เ้าสองคนได้ยินแล้วก็ไม่ต้องพูดออกไปละ เ้าค่ะ
หลังจากได้ใบหน้าใหม่ปิงปิงก็มั่นใจขึ้นมาความระแวงก็หายไป อวี่หลิงจึงถามขึ้นมาว่า เ้าอายุเท่าไหร่ 16 เ้าค่ะ งั้นข้าเรียกเ้าว่าน้องสาวนะ ส่วนเ้าเรียกข้าว่าพี่สาว
แม่ที่มองสองคนก็ยิ้มทั้งสามกอดกัน
จากนั้นมา อวี่หลียงกับปิงปิงก็เป็พี่น้องกั
427
