ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

พอฮูหยินใหญ่เดินพ้นประตูไปแล้วนั้น นิชารีบลุกจากเตียง เดินดูบริเวณรอบๆห้อง"คุณหนู ทำไมรีบลุกล่ะเจ้าคะ คุณหนูไม่สบายนะเจ้าคะ" สาวรับใช้พูดด้วยความเป็นห่วง
"ฉันไม่เป็นไรแล้วแหละ นี่ฉู่เฉา ฉันถามอะไรอย่าง ตอนนี้เธอบอกมาซิ ว่าก่อนนั้น ตอนปกติ ฉันอยู่บ้าน ฉันมีหน้าที่ทำอะไรบ้าง ฉันต้องไปทำงานอะไรที่ไหนไหม" นิชาถามสาวใช้
"คุณหนู ทำไมลืมอีกแล้วเจ้าคะ คุณหนูรีบพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูยังไม่หายดีแน่ๆเลย" สาวใช้เอ่ยด้วยความกังวล
"นี่ เจ้าไม่ต้องมาห่วงฉันสบายดี แค่ตอบทุกอย่างที่ฉันถามมาก็พอ" นิชาเริ่มหงุดหงิด
"ปกติ คุณหนูตื่นเช้าแล้วก็แต่งตัวไปรับประทานอาหารเช้าที่เรือนกับนายท่านและฮูหยินใหญ่ และฮูหยินรองเจ้าค่ะ"
"ฮูหยินรองคือใคร ไม่เคยรู้ว่าพ่อมีเมีย2มาก่อนเลยนิ" นิชาเริ่มงง
"โธ่ คุณหนู ฮูหยินรอง ก็เป็นภรรยาของ คุณชายกู้ปิงเยี่ย พี่ชายท่านไงเจ้าคะ คุณหนูจำไม่ได้เลยเหรอเจ้าคะ" สาวใช้ตอบ
นิชาคิดย้อนถึงนิยาย ภรรยาของกู้ปิงเยี่ย บุคคลคนนี้ไม่ค่อยมีบทบาทอะไรในนิยายเรื่องนี้มากนัก มิน่าเธอถึงไม่จำ
"แล้วตอนนี้พี่ชายฉันอยู่ที่ไหน" นิชาเริ่มนึกถึงเหตุการณ์
"ตอนนี้คุณชายท่านไปนำทัพรบกับโจรกบฏอยู่ที่เมืองทางเหนือ ได้ข่าวว่าจับโจรกบฏได้แล้ว อีกไม่กี่วันคงกลับเมืองหลวงเจ้าค่ะ" สาวใช้เล่าด้วยความดีใจ
นิชานั่งคิด ถ้าเป็นเรื่องราวนั้น ตอนพี่ชายของเธอกลับมา เธอจะอ้อนวอนขอให้พี่ชายขอพระราชทานสมรสให้น้องสาวกับอ๋อง4เป็นรางวัลในการปราบกบฏครั้งนี้ เพราะเธอรู้ว่าพี่ชายของเธอรักและตามใจเธอมาก แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำ เธอจะไม่ขอพิธีแต่งงานเด็ดขาด
"เอาหละ ฉู่เฉา พาฉันออกไปดูอะไรข้างนอกหน่อยสิ" นิชาเดินนำสาวใช้ออกประตู
นิชามองรอบๆบริเวณบ้าน ทุกอย่างสะอาดสะอ้านงามตา เป็นอย่างมาก ถึงสาวรับใช้ บ่าวรับใช้ จะไม่มาก แต่ทุกคนก็ขยันช่วยกันเป็นอย่างดี ถือว่าเป็นบ้านที่เรียบง่ายไม่วุ่นวาย เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มากๆเลย นึกถึงตอนที่อ่านถึงตอนเข้าบ้านเจ้าอ๋องบ้านั้นแล้วก็ไม่อยากจากบ้านนี้ไปเลย ปิงฉาง หนอ ปิงฉาง เธอคิดยังไงไปรักอ๋องบ้านั่น แต่ตอนนี้เป็นเธอ เธอจะไม่ทำเด็ดขาด ไม่เอาราชทานงานแต่ง แต่จะให้พี่ชายขออย่างอื่นแทน แต่ต้องคิดก่อน ว่าจะต้องทำอะไรบางอย่าง นิชาเดินวน2รอบคิดเรื่องราวต่างๆ แล้วเธอก็คิดขึ้นมาได้ ฉันต้องมีงาน มีอาชีพเป็นของตนเอง ใช่ ในอีกภพเดิมที่เธออยู่นั้น เธอได้ทำงาน มีเงินใช้จ่าย ไม่ง้อใคร แต่ตอนนี้ เธออยู่ที่นี่ เธอจะทำอะไรดี ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย คนอื่นข้ามภพก็ยังมีเครื่องมือที่เคยทำงานจากภพเดิมติดมาด้วย แต่พอเธอข้ามภพมา แม้แต่มือถือ หรือเครื่องมืองานผสมวิจัยเครื่องสำอางค์ยังไม่ติดมาเลย แป้งสักตลับก็ยังไม่มี เธอจะทำอย่างไรดีคราวนี้ หางานอะไรทำถึงจะดี "จริงสิ เราต้องออกไปดูข้างนอก ว่ามีอะไรให้ทำได้บ้าง" เธอพูดออกมาด้วยความดีใจ


"ฉู่เฉา ทุกวันนี้ใครทำครัวรึ" นิชาถามสาวใช้


"ฮูหยินรองเป็นคนจัดแจงทุกอย่างและทำกับข้าวในครัวเองด้วยเจ้าค่ะ" สาวใช้ตอบ


"ถือว่าเป็นครอบครัวที่ไม่เลว รักไคร่ปองดองกันดี" นิชารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก


"ตอนนี้พี่สะใภ้ของฉันอยู่ที่ไหน" นิชาเอ่ยถาม


"น่าจะเตรียมตัวออกไปจ่ายตลาดเย็นแล้วเจ้าค่ะ เพราะต้องเตรียมมื้อเย็นนี้ เจ้าค่ะ" ฉู่เฉาตอบ




"งั้นเราไปหาพี่สะใภ้กัน เราจะไปเที่ยวตลาดด้วยกันกับพี่สะไภ้" นิชาดีใจสุดๆ


"พี่สะใภ้ ปิงฉางอยากไปตลาดด้วยได้ไหมเจ้าคะ" นิชารีบทักทายพี่สะใภ้

หญิงสาวที่กำลังหิ้วตะกร้าเตรียมออกจากบ้านกับสาวใช้อีกนาง หันมามองอย่างประหลาดใจ "น้องหญิงจะไปแน่รึ"
นิชามองหน้าพี่สะใภ้อย่างระเอียด นางสวยน่ารักดูดี ดวงตารับกับใบหน้าเป็นอย่างดี ผิวนางเรียบเนียนไร้ รอยจุดด่างดำ "ถ้านางมาอยู่ในยุคของเธอ นางคงเป็นพีเซ็นเตอร์เครื่องสำอางค์ ทำงานร่วมกันกับเธอ คงเพิ่มยอดขายให้ถล่มทลาย นึกแล้วอยากพานางกลับไปในยุคของเธออย่างมาก" นิชาคิดในใจ


"น้องหญิง น้องหญิง" เสียงเรียกทำให้นิชาสะดุ้ง


"น้องหญิงเป็นอะไรหรือไม่" พี่สะใภ้ถามด้วยความเป็นห่วง


"เปล่าๆ ฉันไม่มีอะไร แค่ตะลึงคนสวยเอง" นิชารีบเอ่ย


สะใภ้ทำสีหน้างง


"เปล่าเจ้าค่ะ น้องไม่ได้เป็นอะไรเลยเจ้าค่ะ แค่เห็นพี่สะใภ้สวย" นิชารีบแก้คำพูด


พี่สะใภ้ยิ้ม ถึงจะสังเกตุว่า น้องสะใภ้เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะตกน้ำคราวก่อนรอดตายมาได้ก็นับว่าดีแล้ว


"ไหนน้องไม่ชอบคนเยอะ เอะอะโวยวาย ไม่ใช่รึ วันนี้คิดยังไงอยากไปตลาด ทางเดินตลาดไกลด้วยร้อนด้วย น้องหญิงเพิ่งหายจากอาการป่วยจะเดินไหวเหรอ" พี่สะใภ้เริ่มห่วง


"ไหวเจ้าค่ะ น้องสบายดีมากแล้ว" นิชาตอบอย่างสบายใจ


"งั้นเราก็ไปเตรียมรถม้ากัน" พี่สะใภ้กล่าว


2นาย 2บ่าว ก็พากันนั่งรถม้ามาถึงตลาด นิชา รีบกระโดดลงจากรถม้าด้วยความตื่นเต้น 


"โอ้ มายก๊อด ในที่สุดฉันก็ได้มาเห็นตลาดโบราณ ว้าวๆๆๆ" นิชากระโดดโลดเต้น โดยมี3คนที่เหลือยืนมองการกระทำและคำพูดของเธออย่างประหลาดใจ


"นี่ คุณหนูของเธอเป็นอะไรไปรึ ฉู่เฉา" สะใภ้เอ่ยถามสาวใช้คนสนิทของนิชา


"บ่าวก็ไม่รู้จะตอบยังไงดีเจ้าค่ะ บ่าวก็รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่แปลก โอ้ยๆๆ บ่าวไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆเจ้าค่ะ ตั้งแต่คุณหนูฟื้นคืนสติ ก็เป็นแบบนี้ ฮูหยินรองโปรดให้อภัยบ่าวด้วย เจ้าค่ะ" ฉู่เฉายืนก้มหน้าก้มตารับผิด


"ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเจ้า" สะใภ้กล่าว


แล้วทั้งหมดก็พากันเดินตลาด โดยมีสายตาแปลกๆ จากชาวบ้านที่มาเดินตลาดมองนิชา บางคนบางกลุ่มก็แอบซุบซิบกัน "นั่นลูกสาวคนเล็กของตะกูลกู้นี่นา ทำไมกริยาท่าทางคำพูดคำจาแปลกยิ่งนัก" "ใช่ๆ เห็นมีคนเล่ากันว่านางตกน้ำแล้วท่านอ๋องชิงรั่วเฟิงช่วยไว้" "ใครว่าท่่านอ๋องชิงรั่วเฟิงจะช่วยนางกันเล่า มีคนว่ากันว่า นางอยากได้ท่านอ๋องชิงรั่วเฟิง นางก็เลยลากท่านอ๋องชินรั่วอัน ลงน้ำไปด้วย เพื่อให้ท่านอ๋องรับผิดชอบแต่งงานกับนาง" "จริงเหรอ" "จริงสิ แต่ท่านอ๋องมีคนที่รักอยู่แล้วนะ คิดว่าจะหมั้นหมายกันแล้วด้วย แต่บังเอิญเกิดเหตุตกน้ำเสียก่อน" "อ้าว ทำไงล่ะ คนรักของท่านอ๋องเป็นผู้ใดกันรึ" " จุ๊ๆๆ อย่าเสียงดัง นางมาโน่นแล้ว ไว้ค่อยเล่า" เสียงซุบซิบนินทาก็เงียบไป


"วันนี้พี่สะใภ้จะทำอะไรกินเจ้าคะ" นิชาถามฮูหยินรอง


"วันนี้ บะหมี่หมูแดง กับเกี๊ยวนึ่ง หรือว่า น้องหญิงอยากกินอะไรรึ " สะใภ้เอ่ย


"วันนี้น้องจะช่วยพี่เข้าครัวเองเจ้าค่ะ" นิชาตอบ


สะไภ้หยุดมองหน้านิชา ด้วยความประหลาดใจ "น้องจะเข้าครัว จริงรึ"


"จริงเจ้าค่ะ น้องมีบางอย่างจะทำให้ ทุกคนชิมเจ้าค่ะ" นิชายิ้ม


"คือสิ่งใด"ฮูหยินรองสงสัย


"ขนมหวานเจ้าค่ะ แต่ต้องขอพี่สะใภ้ช่วยแนะนำเลือกซื้อวัสถุดิบสักหน่อยเจ้าค่ะ" นิชากล่าว


"ซื้อ อะไรนะ วัสถุดิบ คืออะไร" สะใภ้เริ่มงง


" มันก็คือเครื่องปรุงที่จะต้องเอาไปทำเจ้าค่ะ" นิชากล่าวตอบ 


และแล้วทุกคนก็ซื้อของจนครบแล้ว ก็พากันขึ้นรถม้ากลับไปยังจวนตะกูลกู้


"วันนี้น้องหญิงช่วยพี่สะใภ้ทำกับข้าวเอง" นิชาตื่นเต้นที่จะได้เห็นการทำบะหมี่กินเอง 
มองดูสะใภ้ทำ เริ่มจากคลุกแป้ง ปรุงแป้ง นวดแป้ง ทำเส้น นิชานึกถึงอีกภพตอนอยู่คอนโด แค่ซื้อหมี่สำเร็จรูปมาลวกก็กินได้แล้ว แต่พอข้ามมาภพนี้ กว่าจะได้บะหมี่แต่ละชาท พิถีพิถัน ทำนานแสนนาน นิชาช่วยเป็นลูกมือของพี่สะใภ้จนจบกระบวนการทุกอย่าง ตอนนี้มาถึงนิชาทำบ้าง


"วันนี้น้องหญิงจะแสดงฝีมือทำอะไรคะ" สะใภ้ถาม


"บัวลอยไข่หวานเจ้าค่ะ" นิชาตอบ 


"มันคืออะไร ต้องใช้ใบบัว ก้านบัว หรือดอกบัว ไหม" สะใภ้ถาม โดยมีสาวใช้ ยืนรอคำตอบอยู่ข้างๆ