(อ่านฟรีทุก 2 วัน ติดเหรียญถาวรทุก 5 ตอน)
ภายในกระท่อมเซเรน่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธอรู้สึกปวดกล้ามเนื้อและเหนื่อยล้าเป็อย่างมาก หลังจากที่รู้สึกตัว เธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆ
“ฉันอยู่ที่ไหน” เธอมองดูสถานที่ที่เธอไม่รู้จัก สภาพเหมือนบ้านเล็กๆ ที่ผุพังหลังหนึ่งเท่านั้น
“แล้วเฟทล่ะ? ฉันจะต้องไปช่วยเขา!” เซเรน่านึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังต่อสู้กับเสือดาวหิมะแต่จู่ๆ สติขอเธอก็หายไป รู้ตัวอีกที่ก็มาอยู่ในที่ไม่รู้จักแล้ว
เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่เนื่องจากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอทำให้เธอล้มลงไปที่เตียงอีกครั้ง
“ตุบ”
คราวนี้เธอรู้สึกเหมือนล้มทับอะไรบางอย่าง เซรน่ามองไปที่สิ่งที่เธอทับอยู่ ต้องตาเบิกกว้างเพราะเธอทับอยู่คือเฟทที่นอนคว่ำอยู่ที่เตียง “เฟท!” เซเรน่าร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเขายังปลอดภัย
“นายเป็อะไรมากไหม?” เซเรน่าเขย่าเขา
แต่เฟทนั่นไม่ได้ตอบสนองอะไร “เฟทเป็อะไรไป” เซเรน่าพลิกตัวของเขาขึ้นมา ก่อนที่จะเห็นผ้าเปื้อนเืตรงไหล่ด้านซ้ายของเขาพร้อมกับสีหน้าเ็ป
“แผลนี้มัน!” เซเรน่าร้องออกมาเพราะเืจำนวนมากเริ่มไหลออกมาจากแผล
“เฟทตื่นสิ! ตื่น!! อย่ามาตายตรงนี้นะ!” เซเรน่าพยายามปลุกเฟท อย่างต่อเนื่อง
...............
อีกด้านเฟทเหมือนกำลังอยู่ในความฝันทว่าตัวเขานั้นไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ในฝันนั้นเขากลับไปอยู่ในโลกเดิมที่เขาใช้ชีวิตประจำวันไปเรื่อยๆ เป็่ที่เขามีความสุขมากที่สุดในชีวิต
ไปโรงเรียนและกลับบ้านไม่ต่างจากนักเรียนธรรมดาทั่วไป
ครอบครัวของเขาก็เป็แค่ครอบครัวธรรมดาฐานะปานกลาง พ่อเป็ข้าราชการส่วนแม่ก็เปิดร้านขายของ ไม่ต่างจากครอบครัวทั่วไป เฟทนั่งอยู่ที่โต๊ะกับข้าวมองแม่ของเขาที่กำลังทำอาหาร ส่วนพ่อก็จิบกาแฟพลางอ่านหนังสือพิมพ์
“เฟท ลูกจะกินอะไรวันนี้” แม่ของเฟทถามขึ้นเธอดูสวยอายุราว 30 ต้นๆ เท่านั้น ผมสีดำยาวสรวยฟาดที่ไหล่
เฟทมองไปที่เธอเขารู้สึกเหมือนกับได้ฝันไป “นี่ฉันฝันอยู่งั้นเหรอ?” เฟทพูดขึ้นมา
“แม่ถามลูกอยู่นะเฟท ทำไมไม่ตอบล่ะ?” เสียงดุดันดังขึ้นมาจากอีกด้าน
เฟทมองไปทางเสียงเป็พ่อของเขาที่พูดขึ้นมา พ่อของเขาก็ไม่ต่างจากแม่ของเขาดุดันและหล่ออายุราว 30 ต้นๆ เเขาไว้ผมสั้นสีน้ำตาลจัดทรงอย่างดี สวมสูทเตรียมไปทำงาน
“อ่า..ครับ ขอเป็สตูเนื้อแล้วกันครับ” เฟทตอบกลับไปเองโดยไม่รู้ตัว เพราะทุกครั้งที่พ่อเขาบอกเขาจะเผลอทำตามตลอด พ่อเขาเป็คนเข้มงวดมากเขาจึงถูกสั่งสอนมาแบบนี้ั้แ่เด็ก
ทั้งสองคนเป็พ่อและแม่ของเขา ถึงแม้ทั้งหน้าตาและสีผมของเฟทจะไม่เหมือนทั้งสองคนเลยก็ตาม เขารู้ดีว่าเขาเป็เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเพราะทั้งสีผมสีขาวของเขาแถมใบหน้าที่ดีเกินกว่าที่มนุษย์จะมีได้นั้น มันไม่เหมือนกับทั้งสองคนแม้แต่น้อย
แต่เขาก็ถือว่าทั้งสองคนเป็พ่อแม่ของเขาทั้งคอยดูแล สั่งสอนและอบรมเขามาั้แ่เขาจำความได้ ดังนั้นเขาจึงถือว่าทั้งสองนั้นเป็พ่อแม่ของเขาจริงๆ นานแล้ว
ส่วนพ่อแม่จริงๆ ของเขานั้น เฟทไม่คิดจะตามหาเพราะเขามีพ่อแม่ของเขาอยู่แล้วจะไปตามหาให้ได้อะไร?
“ได้จ้ะ รอแป๊บหนึ่งนะ” แม่ของเฟทตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
ใช้เวลาไม่นานอาหารก็มาเสริร์ฟบนโต๊ะ
“ที่รัก คุณก็มากินสิ” แม่ของเขาหันไปพูดกับพ่อ
พ่อของเฟทเก็บหนังสือพิมพ์ก่อนที่จะลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะด้วย เมื่อพ่อของเขามานั่งทั้งสามคนก็เริ่มกินอาหารทันที
“กินให้เยอะๆ กินผักเข้าไปด้วย” พ่อของเฟทสั่งเขา
“ครับ” เฟทตอบกลับพลางกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า
“คุณเข้มงวดเกินไปแล้ว” แม่ของเฟทพูดขึ้นมา
“ไม่ได้ ถ้าไม่กินอาหารให้ครบถ้วนร่างกายจะแข็งแรงได้ยังไง? ถ้าโดนคนอื่นรังแกขึ้นมาจะทำยังไง”
“ลูกของเราเป็คนดีจะตายไป แถมยังน่ารักมาด้วยจะมีใครมาหาเื่เขากัน”
“เื่ทุกอย่างมีโอกาสเกิดขึ้นเสมอ” พ่อของเขาพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้
“เฮ้อ คุณนี่นะ” แม่ของเฟทถอนหายใจ
“ไม่เป็ไรครับแม่ ผมกินได้” เฟทตอบกลับ เมื่อก่อนเขาเป็ไม่ชอบกินผักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
“เอ๋ แต่ลูกกินได้เหรอ”
“ผมกินได้ครับ” เฟทพูดพลางตักผักเข้าปากและเคี้ยว
“เรียนรู้ที่จะกินได้ก็ดี” พ่อของเขาพูดขึ้นมา
“อ้า ลูกของแม่โตแล้วสินะ! เท่านี้แม่กับพ่อก็ค่อยโล่งใจ....” แม่ของเขาพูดขึ้นมาอย่างถอดถอน
“แม่หมายความว่ายังไง?” เฟทถามอย่างแปลกใจ
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ลูกควรจะอยู่” พ่อของเขาพูดตัด
เฟทเงียบไปนานเหมือนกำลังครุ่นคิด สักพักเหมือนเขาคิดอะไรได้ “อ่า ที่นี่คงเป็ความฝันสินะครับ”
ทั้งสองเงียบไป ไม่ตอบเฟท “ลูกโตขึ้นเยอะเลยนะ” แม่ของเขาพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปสักพัก
พลางเดินเข้าไปมาเฟทและกอดเขา “ลูกคงเหงาและเศร้ามากเลยสินะ แม่ขอโทษที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างลูกได้ในตอนนั้น”
“ไม่! ไม่ใช่ความผิดของแม่เลย เป็ผมต่างหากที่อ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องแม่ได้ ถ้าผมทำตามที่พ่อสอนมากกว่านี้ผมคง....” เฟทพูดออกมาทันทีพลางกอดแม่แน่น ถ้าในตอนนั้นเขาเชื่อฟังพ่อเขามากกว่านี้สักนิดมันคงไม่ลงเอยแบบนี้
“ลูกทำดีที่สุดแล้ว พยายามมามากพอแล้ว” แม่ของเขาปลอบเฟทโดยการลูบหัว
ส่วนพ่อของเขาไม่ได้พูดอะไรเขายืนมองดูทั้งสองคน
“คุณไม่มีอะไรจะบอกลูกหน่อยเหรอ” แม่ของเขาถามพ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ
“พยายามให้หนักขึ้นมากกว่านี้อย่ายอมแพ้ให้กับชะตากรรม จงลุกขึ้นและอย่าย่อมแพ้เด็ดขาด” พ่อของเขาพูดเสียงดัง
“เอาละ คงได้เวลาแยกจากกันแล้ว” แม่ของเขาพูดขึ้นมา
“ตื่นสิเฟท! ตื่น!! ขอร้องละอย่าตายเลยนะ” เสียงเบาบางลอยมาจากด้านหลังเขา เฟทหันไปมองแต่ก็พบกับความว่างเปล่าพบเพียงสิ่งของในบ้านค่อยๆ สลายไปทีละนิด
“เดี๋ยว! เดี๋ยว! ขอผมอยู่อีกสักนิดเถอะ” เฟทพยายามที่จะหยุดมันทันที น้ำตาที่ไม่ไหลมานานของเขาก็ไหลออกมา
“ไปซะ นี้ไม่ใช่ที่ลูกควรอยู่” แม่ของเขาปล่อยเฟทออกจากการกอดแล้วร่างของเธอจะค่อยๆ มีแสงเรืองรองออกมา
“ลูกยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่ไม่ใช่รึไง” พ่อของเขาพูดขึ้นเสริม เฟทได้สติทันที ใช่เขายังต้องล้างแค้น เขาจะมาอยู่ที่แบบนี้ไม่ได้
“แต่.....” เฟทก็ยังคงไม่ยอมรับอยู่ดี
“อย่าให้พวกเรามาถ่วงลูกเลย ลูกจงมีชีวิตต่อไปมันยังไม่ถึงเวลาที่ลูกจะมาในที่นี้ในตอนนี้” ทั้งสองพูดพร้อมกัน
เฟทรู้สึกะเืใจในทันที ใช่เขายังไม่ตายแล้วเขาจะมายอมแพ้แบบนี้ได้ยังไง เขาเช็ดน้ำตาก่อนจะพูดกับทั้งสองที่ค่อยๆ และพื้นที่โดยรอบหายไปทีละนิด
“ผมรักพ่อแม่นะครับ”
“พวกเราก็รักลูกมาก!”
เมื่อสิ้นคำพูดสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็สลายหายไปทันที เหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
...............
อีกด้านเซเรน่าเองก็พยายามปลุกเฟทอย่างต่อเนื่อง “ทั้งที่ยังหายใจอยู่ทำไมถึงยังไม่ได้สติสักที”
แต่ระหว่างที่เธอกำลังคิดว่าจะทำอะไรอยู่นั้นอยู่มือของเธอที่วางไว้ที่หน้าอกของเฟทก็ไม่รู้สึกของการเต้นของหัวใจอีกต่อไป
“ไม่ ทำไมอยู่ๆ หัวใจถึงหยุดเต้นล่ะ”
“ไม่!!! ตื่นขึ้นมาสิเฟท” เซเรน่าเริ่มทำการปั๊มหัวใจทันที
“ตื่นสิเฟท! ตื่น!! ขอร้องละอย่าตายเลยนะ” ขณะนั้นเองน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเธอ เธอไม่รู้ว่าทำไมมันถึงไหลออกมาได้ แต่เธอยังไม่หยุดที่จะปั๊มหัวใจเขาต่อ
“ยังไม่เต้น ต้องทำยังไงดี ทำยังไงดี” เธอพูดทั้งที่น้ำตาอาบสองแก้มของเธอ
“คิดสิสิ่งที่เธอเรียนมาอะไรอีกที่พอจะทำได้ ผายปอด? จะช่วยได้ไหมนะ? ลองดูก่อน” เมื่อคิดได้เซเรน่าก็ค่อยๆ หลับตาและก้มหน้าไปใกล้ใบหน้าเฟท เ
ธอไม่มีความเขินอายสักนิดสิ่งที่เธอคิดในตอนนี้คือทำยังให้เฟทฟื้นขึ้นมาได้เท่านั้น
ริมฝีปากของเธอค่อยๆ เข้าไปใกล้ริมฝีปากของเฟททีละนิด แต่ในจังหวะนั้นเองจู่ๆ มือข้างหนึ่งก็มาดันหน้าของเธอออกไป เซเรน่าลืมตาขึ้นมา ขึ้นมาเพราะมีบางอย่างดันหน้าของเธอออกมา
แล้วก็ต้องพบกับเฟทที่ลืมตาขึ้นมาแล้ว แถมยังใช้มือดันหน้าของเธอออกมา “นายได้สติแล้ว ในที่สุดนายก็ฟื้น” เซเรน่าร้องออกมาด้วยความดีใจน้ำตาไหลนองออกมา
เฟทได้สติขึ้นมาก่อนที่เซเรน่าจะทันได้ผายปอดเขา ทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาเขาก็เห็นใบหน้าของเซเรน่าเข้าใกล้ดังนั้นเขายังดันเธอออกไปทันที “ฉันอยู่ที่ไหนนะ” เฟทพูดขึ้นเหมือนกับว่าเขาจำไม่ได้ว่าเขามาที่นี่ได้ยังไง
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เซเรน่าตอบกลับพลางรีบเช็ดน้ำตาของเธอ
เฟทลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะมองไปที่าแของเขาเืเริ่มไหลอีกครั้ง เขาหยิบโพชั่นรักษาระดับต่ำออกมาและดื่มมันทันที เืค่อยๆ หยุดไหลแต่คงอีกไม่นานเืคงกลับมาไหลอีกครั้ง เพราะาแของเขามันสาหัสมากเกินกว่าโพชั่นรักษาระดับต่ำจะรักษาได้
เขาหัวใจหยุดเต้นก่อนหน้านี้ก็เพราะเสียเืมากเกินไป แต่ยังดีที่เซเรน่าช่วยปั๊มหัวใจให้เขาทำให้ร่างกายเริ่มสูบฉีดเือีกครั้ง
"นายเป็อะไรมากไหม" เซเรน่ามองไปที่าแที่เฟทเปิดออก มันดูสาหัสเอามากๆ
เธออดคิดไม่ได้ว่าเฟทสามารถทนกับความเ็ปขนาดนั้นได้ยังไง โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด มีแค่ใบหน้าที่ดูซีดและอ่อนแรงเท่านั้น
“ตอนนี้ยังไม่เป็อะไรมากนักแต่ก็ยังไม่มีวิธีรักษาในตอนนี้เช่นกัน”
“ต้องทำยังไง ฉันจะช่วยเอง!” เซเรน่ารีบถามทันที
“อืม...” เฟทครุ่นคิด
เท่าที่เขาคิดได้ในตอนนี้คือการใช้โพชั่นรักษาระดับกลางหรือสูงซึ่งสามารถซื้อได้ในเมือง เมื่อคิดได้ยังงั้นเฟทก็บอกความคิดนี้กับเซเรน่าทันที
“ได้งั้นรอฉันที่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อให้เดี๋ยวนี้เลย” เซเรน่ารีบลุกทว่าเธอลุกเดินไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้นทันที
“อะ ทำไมขาไม่มีแรงเลย ก่อนหน้านี้ยังขยับได้อยู่เลย” เซเรน่าพูดอย่างงุนงง
โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าในตอนที่เธอปั๊มหัวใจให้เฟทได้นั้นก็เพราะเธอตื่นตระหนก อะดรีนาลีนสูบฉีดจำนวนมากทำให้ร่างกายขยับได้ แต่ในตอนนี้เธอผ่อนคลายแล้วร่างกายเธอจึงกลับมาอ่อนล้าเหมือนเดิม
____________________
ชื่อ : เฟท (Fate)
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
สายเื : ไม่มี
ฉายา : ผู้ทำลายหมู่บ้านด้วยตัวคนเดียว
ระดับขั้นพลัง : ขั้นต่ำ
ระดับ : 11
ความ้ามานาบริสุทธิ์ในการเลื่อนขั้นต่อไป : [196K/1M]
มานาคงเหลือ : 500K/500K
พร์ : ความเข้าใจสูงสุด
ร่างกาย : กายาหลอมจักรวาล, กายาเยือกแข็ง
ความเข้ากันได้ : เคออส
เทคนิค : ควบแน่นแก่นแท้ดวงดารา
ทักษะ : ควบคุมมานา, วิชาดาบอิไอ
สกิล : หอกน้ำแข็ง, รับรู้อันตราย
เงินคงเหลือ : 3 เหรียญทอง 192 เหรียญเงิน 74 เหรียญทองแดง
1K
