TinTime Story แฟนใหม่ผมเป็มาเฟีย
Mammysmile
Ep.14 ศัตรูหัวใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"คุณธามเ้า คุณธาม " เสียงเคาะประตูเสียงดังอย่างต่อเนื่องทำให้ผมสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาและเอื้อมหยิบมือถือที่วางอยู่ไม่ไกลขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็เวลา เจ็ดโมงเช้า จะให้กลับไปนอนต่อก็คงนอนไม่หลับ
"คุณธามเ้า คุณธาม"
"มีอะไรเข้ามาสิ"
แกร๊ง!
ไม่นานร่างสาวร่างเล็กที่มีชื่อว่าคำแก้วก็ปรากฏตัว คำแก้วเป็หลานของป้าจันทร์นวลแม่บ้านของบ้านไร่นี้ เธอเกิดและโตที่นี่ ทำให้พวกค่อนข้างสนิทและไว้ใจมากพอสมควร!
"มีอะไรคำแก้ว"
"เออ...คุณบัวให้มาตามไปทานข้าวเ้า"
"อื้อ...เดี๋ยวชั้นตามลงไป"
"เ้า"
หลังจากคำแก้วเดินจากไปผมก็ขอบิดี้เีสักรอบสองรอบก่อนจากนั้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำโดยทันที
ซ่า~
ทันทีที่น้ำจากฝักบัวไหลมากระทบบนร่างกายมันทำให้ความง่วงและความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่มีหายไปทันที ไม่ให้เหนื่อยและง่วงได้ไง ผมเล่นขับรถจากกรุงเทพมาเชียงใหม่โดยไม่พัก ไอ้เธียร์มันก็บ่นผมตลอดทางว่าทำไมไม่สลับกับมัน แต่ความดื้อของผมถึงมันจะบ่นผมแต่มันก็ยอมให้ผมขับจนมาถึงบ้านจนได้ นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่พวกผมกลับมาอยู่บ้านไร่ที่เชียงใหม่
ทันทีธามอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวและผมที่เปียกชื้น เดินมาหยิบมือถือขึ้นมากดดูความเคลื่อนไหวของมือถือ ซึ่งแปลกผิดปกติมือถือไม่เคยเงียบั้แ่ผมอยู่กับไอ้ติณห์ มันบอกผมว่าสามวันนี้มันยุ่งๆ มันคงจะยุ่งจริงๆ มันหายไปเลยั้แ่มันคุยกับผมวันนั้น แต่ชั่งมันเถอะ จะคิดถึงมันทำไมวะ อุส่านานๆทีจะได้กลับบ้านมีอะไรให้ทำตั้งเยอะ ลืม ๆ มันสักทีเถอะไอ้ธาม!
หลังจากที่อาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จ ผมก็แต่งตัวสบาย ๆ ด้วยเสื้อยืดกางเกงขาสั้นรวมไปถึงผมที่ถูกเป่าแห้งและจัดไม่เป็ทรง จากนั้นก็ลงจากชั้นสองเดินตรงไปยังห้องทานอาหาร สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดนิ่งไปอย่างชะงัก คือ ....ทุกคนให้ครอบครัว พ่อแม่ไอ้เธียร์ มีเธอ และ แขกไม่ได้รับเชิญ คนที่ผมพยายามลืม อย่างไอ้ติณห์พวงท้ายด้วยน้องชายของมันอย่างตุลย์ก็ตามมาด้วยเช่นกัน นั่งพร้อมตาพร้อมอยู่ที่โต๊ะอาหารก่อนแล้ว
"ตื่นแล้วหรอตัวแสบ" แม่เปิดบทสนทนาขึ้นมาทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้ามายังห้องทานอาหาร
"ครับ" ผมตอบกลับแม่ไปอย่างสั้น ๆ ซึ่งฟ้ารู้เห็นเป็ใจรึเปล่า เว้นที่นั่งให้นั่งข้างมัน ซึ่งตอนนี้มันยิ้มและหยักคิ้วให้ผมอย่างกวนประสาท ผมอยากจะเตะยอดหน้ามันซะให้มันจบๆ ยี้ยวนกวนประสาทดีนัก
"ยืนบื้ออะไรมานั่งได้แล้ว ทุกคนรอมึงคนเดียวธาม" เธียร์พูด
ผมได้แต่ถอนหายใจเดินไปนั่งข้างไอ้ติณห์อย่างจำใจ
"ในเมื่อมาครบกันแล้วก็เริ่มกินกันเถอะ"
ในระหว่างที่รอป้าจันทร์นวลกับคำแก้วทยอยเสริฟ์อาหาร ผมก็หันไปมองดุๆให้มันหนึ่งที
"ติณห์กับตุลย์กินเยอะๆนะเดินทางมากันเหนื่อยๆ"
"ครับคุณน้า"
"ติณห์เป็รุ่นพี่คณะเดียวกับธามหรอ"
"เปล่าครับ ผมเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์ พอดีเพื่อนผมอยู่ชมรมว่ายน้ำเดียวกับธามแล้วผมเจอกันบ่อยๆที่ตึกชมรมผมกับธามเราเลยสนิทกัน "
"อ่อ อย่างนี้นั้นเองแล้วตุลย์ล่ะเห็นว่าสนิทกับเธียร์เขามากหรอ เราก็เป็รุ่นน้องในชมรมเดียวกันหรือเรียนแพทย์เหมือนกัน "
"พอดีผม....."ไม่ทันที่ตุลย์จะพูดจบ ไอ้เธียร์ก็ดันพูดแทรกขึ้นมาก่อน "น้องมันเคยช่วยผมไว้ พอดีพูดกันถูกคอเลยสนิทกันครับ"
"งั้นหรอ ตอนแรกพอแม่ได้ยินแม่ก็แอบใเพราะหนอนหนังสืออย่างเราจะไปมีเื่กับคนอื่นกับเขาด้วย"
"เธียร์ก็เป็คนเหมือนกันนะแม่ มีความรู้สึกโกรธดีใจเศร้าเหมือนคนอื่นเหมือนกัน"
"เอาแหละๆ แม่เข้าใจแล้วจ้ะ แม้รีบพูดเชี่ยวนะคำแก้ว เดี๋ยวไปจัดห้องให้สองหนุ่มนี้ด้วยนะ"
"น้าบัวครับ ไม่ต้องทำวุ่นวายหรอกครับ ผมนอนห้องเดียวกับธามก็ได้ครับ จริงไหมธาม" จากนั้นมันก็หันมายิ้มใส่ผม
"ใครจะนอนห้องเดียวกับมึง !"
"ธาม! ทำไมพูดจาหยาบคายกับพี่เขาล่ะ พ่อกับแม่ไม่เคยสอนให้เราทำกิริยาแบบนี้กับคนอื่นแบบนี้เลยนะ เป็ตัวอย่างไม่ดีต่อหน้ามีเธอด้วย"
"ขอโทษครับ"
"คนที่ต้องขอโทษ ติณห์นู่นไม่ใช่แม่ "
"ไม่เป็ไรครับน้าบัว อย่าไปว่าธามเลยครับ เราสนิทกันคุยกันแบบนี้อยู่แล้ว "
"อย่างนั้นก็เถอะ แต่ก็ไม่ควรทำรู้ไหมธาม"
"ครับ" ผมตอบกลับไปอย่างสั้น ๆ ซึ่งมีสายตาไอ้ติณห์จับจ้องมาทางผมอย่างสำนึกผิด
"ขอโทษ ผมอิ่มแล้วขอตัว" หลังจากที่ผมหันไปขอโทษมัน อารมณ์ทั้งหมดทำให้ไม่อยากกินอะไรเอาเสียเลย ผมเลือกที่จะเดินออกมาหน้าบ้าน โดยมีไอ้ติณห์วิ่งตามผมมาติดๆ
"ธามรอกูก่อน!"
"มึงตามกูมาทำไม ไม่ไปอ้อนแม่กูต่อล่ะ กูโดนด่าสะใจมึงแล้วนิ"
"กูเปล่าคิดแบบนั่นนะ กูขอโทษ"จากนั่นไอ้ติณห์เข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลังแน่นแล้วเอาคางมาเกยที่ไหล่ของผม
"ไม่คิดถึงกูบ้างหรอ ไม่เจอตั้งสามวัน"
ฟอด!
"ไอ้ติณห์มึงทำบ้าอะไร เดี๋ยวคนในไร่มาเห็น"
"เห็นก็เห็นไปสิ กูหอมเมียกูจะทำไม "
"ใครเป็เมียมึง! "
"โถ่ธาม~ อย่าโกรธกูเลยนะ ไม่คิดถึงกูบ้างหรอ ไม่ได้เจอกูตั้งสามวัน"
"คิดถึงทำไม กูอยู่คนเดียวสบายจะตาย"
ในระหว่างที่ผมกับไอ้ติณห์กำลังถกเถียงกันอยู่นั้นบุคคลที่สามโพล่มากลางวงสนทนาระหว่างผมกับไอ้ติณห์
"ธาม"
"อ้าว! เอิร์ท ไม่ได้เจอกันตั้งนานเป็ยังไงบ้างวะ วันนี้กูว่าจะไปเยี่ยมยายสายใจที่บ้านสักหน่อยมึงมาที่นี่ก่อนแล้ว "
"เพราะกูกับยายกูรู้ว่ามึงกับมาบ้าน ยายกูตื่นแต่เช้ามืดมาทำขนมใส่ไส้ของโปรดมึง แล้วให้กูเอามาให้มึง"
"ขนมใส่ไส้ของยายสายใจคือเดอะเบสเลยคิดถึงชิบหายไม่ได้กินตั้งนานแหนะ"
"ธามคนข้างมึงคือ....."
"ผั-ว...อุ๊ป!!!" ผมรับปิดปากได้ติณห์แถบไม่ทันก่อนมันจะหลุดคำนั้นออกมา มันก็หันหน้ามามองอย่างไม่พอใจ
"เพื่อนที่มหาลัยที่กรุงเทพฯ น่ะ ชื่อติณห์"
"อ่อ หวัดดี ^^ เราชื่อเอิร์ทนะ"
"กูว่าไปคุยในบ้านดีไหม"
"ไม่ล่ะ กูแค่แวะเอาขนมมาให้ แล้วจะแวะไปดูคนงานที่สวนผักหน่อยนะ "
"งั้นหรอ คืนนี้มาแดกเหล้ากัน ชวนไอ้พวกนั่นด้วย ไม่ได้เจอกันนานมีเื่คุยกับพวกมึงเยอะเลยวะ"
"อื้ม เอาดิมึงนัดมาเลย"
"เดี๋ยวกูทักมึงไปอีกทีละกัน"
"เออๆ กูไปล่ะ"
ไอ้เอิร์ท เป็เพื่อนผมั้แ่อนุบาลเลยจนกระทั่งมอต้น ผมย้ายไปเรียนที่กรุงเทพ นานๆทีจะได้กลับบ้าน ตอนแรกตอนที่มันจบมอปลายผมก็ชวนให้มันมาเรียนในกรุงเทพ แต่ด้วยที่ยายสายใจ แก่ชราแล้วมันก็อยู่กับยายสายใจมาั้แ่เด็กเพราะพ่อแม่มันประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ ทำให้มันอยู่กับยายสายใจตั้งเล็ก มันเลยเลือกที่จะเรียนที่นี่แล้วค่อยช่วยยายสายใจดูแลสวนผักออแกนิคที่อยู่ข้างๆไร่ผมแทน
"ไอ้ติณห์เป็เหี้ยอะไร! หน้างอเป็ปลาทูไปได้"
"ดูสายตามันมองมึง กูไม่ชอบ!"จากนั้นมันกอดอกแล้วเชิดหน้าหันไปอีกด้านนึงอย่างหงุดหงิด
"นั้นเพื่อนกู สมองปกติป่ะ มึงควรไปเช็คสมองบ้างนะ เดี๋ยวจะหาว่ามึงเป็มาเฟียสมองฟรอ"
"ยังไงกูก็ไม่ชอบหน้าเพื่อนมึงคนนี้อยู่ดี สายตามันฟ้องว่ามันคิดไม่ซื่อกับมึงธาม"
สรุปตอนนี้ผมควรงอนมันเื่ที่มันอ้อนแม่ผมเกินหน้าเกินตาทำให้ผมโดนด่าไม่ใช่หรอ แล้วไหนมันมางอนผมเื่ไอ้เอิร์ทเพื่อนผมได้ล่ะ สรุปผมต้องง้อมันสินะ !
…
บรรยากาศสุดตึงในห้องนอนผมต่างคนต่างเงียบ มันนอนเขี่ยแท็ปแล็ตอยู่โดยมันไม่คุยกับผมมาครึ่งวันแล้ว คิดว่าผมจะง้อมันด้วยเหตุผมที่มันไม่ชอบขี้หน้าไอ้เอิร์ทเพื่อนผมนี้นะ ผมรู้สึกว่ามันปัญญาอ่อนไปนิดนึง
"จะไปไหน" เสียงพูดจากมุมเตียงนอนดังขึ้นหลังจากที่ผมกำลังลุกจากโต๊ะเครื่องแป้ง
"เื่กู มึงไม่อยากคุยกับกูไม่ใช่รึไง จะมาสนใจกูทำไม"
"กูถามว่ามึงจะไปไหน" มันเริ่มทำเสียงเข้มและเน้นเสียงอย่างจริงจัง
"กูจะไปแดกเหล้ากับเพื่อน พอใจยัง!"
"ถ้ามึงไปหาเพื่อนคนนั่น กูไม่ให้ไป"
"ไอ้ติณห์มึงเลิกงี่เง่าได้เปล่าวะกูกับมันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยอย่างที่มึงคิดหรอกนะ "
"มึงไม่คิดแต่มันคิดกับมึงกูไม่ไว้ใจมัน"
"กูไม่ทะเลาะกับมึงแล้ว เสียอารมณ์แดกเหล้าหมด "
Rrrr Rrrr Rrrr~
ระหว่างที่ผมกับมันกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของมันก็ดังขึ้นมาแทรกมาในวงสนทนาทันที ซึ่งสายตามันก็บ่งบอกว่า สายเรียกเข้านี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้จากน้ำมัน สายเรียกเข้านี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้จากนั้นมันก็กดรับสายมือถือ ทันที และเดินออกไปนอกระเบียง ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่รอที่จะทะเลาะกับมันต่อผมเลือกเดินออกจากห้องโดยทันที
ซึ่งวันนี้ผมนัดพวกเพื่อนสมัยมัธยมต้นที่ร้านนั่งชิลล์แถวในตัวเมืองซึ่งตัวเมืองกลับไร่ของผมห่างกันแค่ 20 นาทีเท่านั้นแต่ก็ถือว่าไกลมากพอสมควรและหนึ่งในเพื่อนสมัยมัธยมของผมก็คือไอ้เอิร์ท
"เออไม่ได้มานั่งคุยแบบนี้มานานแล้วว่ะ"
"นั่นดิั้แ่ไอ้ธามมันย้ายไปเรียนที่กรุงเทพก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากับเท่าไหร่จริงมั้ยวะไอ้ธาม พ่อหนุ่มกรุงเทพ"
"เออ ! นั่นดินานๆทีกูจะได้กลับบ้านที ก็ไม่ได้ค่อยเจอพวกมึงเท่าไหร่"
"กรุงเทพเชียงใหม่ก็แค่หน้าปากซอยเปล่าวะ นั่งเครื่องบินแปบเดียวถึง ไม่ใช่ไปติดใจสาวที่นู่นหรอกใช่ไหม"
"ไม่มีหรอก หน้าตาแบบกูใครจะมาเอา ขี้เหร่จะตาย"
"โถ่ ไอ้ธามถ้าหน้ามึงเรียกว่าขี้เหร่ พวกกูคงเป็โคตรขี้เหร่เลยมั้ง"
"เออพวกมึงกูขอไปดูดบุหรี่แปบนะเว้ย"
"เออๆ" จากนั้นผมเลือกที่จะไปสูบบุหรี่หลังร้าน ก่อนหน้านี้ผมไม่ค่อยได้สูบบุหรี่เท่าไหร่ หลังจากที่ผมไปอยู่กับไอ้ติณห์ ผมก็สูบบ้างเป็บ้างครั้ง และเริ่มสูบบ่อยขึ้นคงจะติดจากเวลาผมกับมันหลังจากมีเซ็กซ์ก็ชอบสูบให้รู้สึกผ่อนคลาย
"ไอ้ธามอยู่นี่เอง "
"จะดูดด้วยหรอ" ผมยื่นซองบุหรี่ไปทางคนที่มาใหม่อย่างไอ้เอิร์ท
"กูไม่สูบบุหรี่วะโทษที"
"อ่าวหรอ ดีแล้ว ว่าแต่มึงเหอะทำไมไม่นั่งคุยกับไอ้พวกนั่นล่ะ"
"พวกมันคุยเื่แฟนของพวกมัน กูฟังไม่เข้าใจเลยเดินมาหามึงดีกว่า"
"เออไอ้พวกนั่นคุยเื่ไร้สาระชิบหาย "
"ว่าแต่มึงเหอะ จะกลับมากี่วัน"
"ก็คงสองอาทิตย์แหละจนกว่าจะเปิดเทอมมั้ง "
"แล้วเรียนที่นู่นเป็ไงบ้างว่ะ "
"ก็ดีแต่ก็แอบวุ่นวายตามประสามหาลัยในกรุงเทพ คงจะวุ่นวายมากกว่ามหาลัยแถวนี้แหละ"
"เออ มึงไม่ชวนเพื่อนมึงที่กูเจอเมื่อเช้ามาด้วยล่ะ"
"ไม่เอาอ่ะ เสียอารมณ์ กูมานั่งแดกชิวๆกับเพื่อนดีกว่า"
"พูดอย่างเขาไม่ใช่เพื่อนมึงงั้นแหละ "
"เออ....กูหมายถึงมันคงจะเดินทางมาเหนื่อยๆปล่อยให้นอนพักผ่อนกันไปก่อนน่ะ"
"อ่อ งั้นหรอ ว่าแต่มึงไปเรียนที่นู่นคงจะฮอตน่าดู คงจะมีฟงมีแฟนแล้วอ่ะดิ"
"เมื่อก่อนอะมีแต่เดี๋ยวนี้ ไม่มีมึงล่ะเอิร์ทมึงก็ดูทรงฮอตอยู่น้า มีแฟนพาแฟนมาแนะนำหน่อยดิ "
"กูเอาเวลาไหนไปมีแฟนดูแลแฟนวะธาม แค่ดูแลคุมงานในสวนผักกูก็ยุ่งจะแย่แล้ว"
"นั่นสิเนอะ "
"ธามกูมีเื่จะถาม เพราะตอนนี้มึงโสดแล้วเคยมีแฟนมาก่อน"
"ไปแอบชอบใครเปล่าเนี่ย เออว่ามาดิ"
"มึงคิดยังไง ถ้าเพื่อนที่เล่นและโตด้วยกันแต่เด็ก แล้วอีกคนแอบชอบอีกคนนึงมาก แต่อีกฝ่ายกลัวจะมองหน้าไม่ติด มึงคิดยังไงกับเื่นี้"
"มันห้ามการแอบชอบด้วยหรอวะ มันเป็เื่ธรรมดาเปล่าวะที่จะมีคนที่แอบชอบอ่ะ แต่คนที่มีอคติกับเื่นี้มันไร้สาระวะ"
"มึงคิดแบบนั้นจริงๆหรอ"
"เออสิ คนแอบชอบไม่ได้ฆ่าใครสักหน่อย "
"ธามเออ.....กู....ชอ"
"ธาม!!!"
ไม่ทันที่ไอ้เอิร์ทจะพูดจบ จู่ๆก็มีเสียงบุคคลที่สามแทรกขึ้นกลางวงสนทนาอย่างแข็งกร้าว ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนคนนั้นคือไอ้ติณห์
"ไอ้เชี้ยติณห์ มึงมานี่ได้ไง"
"กูมายังไงไม่สำคัญ กูจะพามึงกลับบ้าน"
"กูไม่กลับ ถ้ามึงจะกลับก็กลับไปคนเดียวสิ"
"จะดื้อกับกูใช่ไหม " มันเริ่มกดเสียงให้ดูดุดันขึ้น
"โอ๊ยเจ็บนะ ! ไอ้ติณห์จับเบาๆ" พอผมบอกมันว่าเจ็บมันก็เริ่มคลายจับลง
"มึงต้องกลับไปกลับกับกูก่อน ก่อนจะมีใครหวังแดกเมียกู"
"ไอ้เชี้ยติณห์ หุบปากมึงไปเลยนะ"
"มึงสองคน....เป็อะไรกัน"
"กูเป็ผั-ว มัน แล ะกำลังจะพาเมียตัวเองกลับบ้าน"
อ้าวอึ้งทั้งผมกับไอ้เอิร์ทเลยทีเดียว คำพูดที่หลุดออกมาจากแรงหึงของไอ้ติณห์ ที่เหมือนอยู่ในพายุ ที่ถาโถมไม่มีทีท่าที่จะหยุดเลย บอกเลยว่าแรงหึงของมันก็แอบทำให้ผมกลัวอยู่เหมือนกัน............
12K
