เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

เวทีประลองเงียบงัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังอสูรกลายพันธุ์ที่ไม่มีใครรู้จัก กลิ่นอายของพิษและพลังพฤกษาแผ่กระจายไปทั่ว ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของผู้ชม

แมงมุมปิศาจนรก ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงทันทีที่สัมผัสได้ถึงคู่ต่อสู้ที่ “ไม่ธรรมดา”

ส่วน หมาป่าวายุ ก็เห่าเสียงต่ำ กระโจนลงยืนเคียงเจ้านายอย่างเตรียมพร้อม

ผู้คุมเวทีตะโกนเสียงดัง:

“เริ่มการประลอง!”

แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ ก้าวเท้าเบา ๆ แต่พื้นใต้ฝ่าเท้ากลับแตกร้าวเป็นรอยเล็ก ๆ พลังพิษซึมลงดิน เวทีบริเวณนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำทันที

หลี่หยางยกมือขึ้น

“ใช้ บุปผาพิษกลืนใจ!”

แม่ทัพบุปผาพิษกางแขนทั้งสองข้างออก เกสรดำจำนวนมากกระจายฟุ้งไปทั่วเวที ฝุ่นละอองบางเบาแต่แฝงด้วยกลิ่นอายกัดกร่อนพลังปราณ พื้นหินที่ถูกปะทะถึงกับเกิดรอยไหม้ดำ

แมงมุมปิศาจนรก พ่นใยพิษสวนออกมาเป็นแนว

แส้หนามของแม่ทัพบุปผา ฟาดใส่ใยเหล่านั้น จนแตกกระจายก่อนจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างแม่นยำ

ฟึ่บ! เฉียดขาหน้าของแมงมุมไปเพียงเส้นผม!

หลี่เฉินเฟิงขมวดคิ้วทันที:

“ความเร็วกับการควบคุมของมัน… ไม่ใช่สัตว์พฤกษาทั่วไปจะทำได้แน่นอน…”

แมงมุมปิศาจเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น มันพุ่งไปทางด้านข้างใช้ท่า ใยชักจูงวิญญาณ พ่นใยพิษพิเศษใส่แม่ทัพบุปผาพิษ แต่ในขณะนั้น…

หลี่หยาง: “ใช้ แส้เถาวัลย์พันธนาการ!”

เถาวัลย์จากแส้หนามพุ่งออกมาดั่งอสรพิษ จับขาข้างหนึ่งของแมงมุมไว้ทันที เสียงดัง ผัวะ! แรงสะเทือนทำให้พื้นเวทีสั่นครืน

แมงมุมกรีดร้องด้วยความโกรธ

“แยกตัวออก!”

มันปล่อยพิษจากตัวกระแทกเป็นระลอก แต่วงเกสรพิษของแม่ทัพบุปผา สลายคลื่นนั้นก่อนถึงตัวหลี่หยาง

จังหวะนั้นเอง หมาป่าวายุ ของหลี่เฉินเฟิงโผล่พุ่งเข้าใส่จิ้งจอกเงาจันทร์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง แต่จิ้งจอกเองก็ตั้งรับไว้แล้ว

“แยกเงา! โอบกระชับ!”

จิ้งจอกแบ่งเป็นสองร่าง หลบการโจมตีของหมาป่า พร้อมพุ่งสวนจากด้านข้าง จิกเข้าที่สีข้างของหมาป่าเพลิงจนเลือดกระเซ็น

หลี่เฉินเฟิงตะโกน:

“ไม่! พิษมันแพร่เร็วเกินไป…!”

แม่ทัพบุปผาพิษฉวยโอกาสนั้น กระแทกพื้นด้วยเท้า ดอกไม้สีดำบนหัวมันเบ่งบานทันที!

กลีบกลายเป็นเส้นแสงสีม่วงดำหลายสาย ปักเข้าที่ตัวแมงมุมทันที

“กลีบดอกกลืนวิญญาณ!”

พลังที่แมงมุมเสียไป… กลับไหลย้อนเข้าไปสู่แม่ทัพบุปผาและหลี่หยางอย่างรวดเร็ว ร่างเขาเรืองแสงทองอ่อนขึ้นอีกครั้ง

ผู้ชมถึงกับเงียบงัน ใจเต้นระส่ำ!

“แมงมุมปิศาจนรก… เริ่มช้าลง?”

“พิษของมัน… โดนกลืนโดยพืชอีกตัวได้ยังไง?”

“อสูรแบบนี้… ไม่เคยมีบันทึกไว้เลย!”

แมงมุมปิศาจนรก แผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างเต็มพิกัด ใยสีเขียวดำเริ่มปกคลุมพื้นเวที มันใช้ท่าทรงพลังที่สุดของมันในตอนนี้

“ใยสังหารวิญญาณ!”

ใยสีดำหนาทึบพุ่งออกมาทุกทิศทาง กลิ่นอายของมันไม่ใช่แค่พิษ แต่แฝงด้วยพลังทำลายจิตวิญญาณโดยตรง บางเส้นราวกับแทงทะลุอากาศ เสียงดัง ซวบ ซวบ!

หลี่หยางยกมือขึ้นเล็กน้อย สั่งการอย่างเยือกเย็น

“เปิดอาณาเขตพิษสวรรค์”

เสียงของเขาไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับสั่นสะเทือนอยู่ในจิตใจของผู้ชมทั่วทั้งสนาม

ทันใดนั้น…

พื้นเวทีทั้งสนาม แตกออกเป็นรอยแยกเล็ก ๆ

จากรอยแยกนั้น… รากไม้นับพันสาย ค่อย ๆ ชอนไชโผล่ขึ้นจากใต้ดิน

สายหนึ่ง สองสาย… กลายเป็นสิบ ร้อย พัน ราวกับแผ่ขยายอาณาเขตทั้งผืนฟ้า

“นี่มัน… ครอบคลุมทั่วทั้งสนาม!?”

รากไม้พันกันเป็นเส้นสายราวกับโครงข่ายไร้สิ้นสุด ปล่อยกลิ่นหอมเย็นเฉียบ และละอองเรืองแสงสีม่วงทองจาง ๆ กระจายไปทั่ว เกิดเป็นม่านพิษบางเบาที่แฝงด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์

ผู้ชมบางคนที่ไม่ระวัง สูดเข้าไปถึงกับหน้าซีด

แต่ทันใดนั้น พลังหนึ่งแผ่ออกจากหลี่หยาง คล้ายอาณาเขตย่อยปกป้องผู้บริสุทธิ์ กลั่นกรองพิษออกจากละออง

“ปกป้องทุกคน… ”

รากพิษไม่เพียงโจมตี แต่มันแยกแยะ “มิตร” และ “ศัตรู” ได้ในทันที

แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงลึกซึ้งระหว่างผู้ใช้และสัตว์อสูร — ระดับจิตใจกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว

ในฝั่งตรงข้าม… แมงมุมปิศาจนรก ร่างเริ่มสั่นระริกอย่างรุนแรง

เถาวัลย์พิษล้อมเข้ามาทุกทิศทาง

พิษของมันไม่อาจต่อกรกับพิษสวรรค์นี้ได้

พิษของมันเริ่มระเหย กลายเป็นไอน้ำดำมืดจางหายไป

แมงมุมปิศาจดิ้นรน กระโดดขึ้นหมายจะหนีออกจากอาณาเขตพิษสวรรค์

แต่รากไม้หลายเส้น พุ่งทะลวงขึ้นจากพื้น แทงทะลุร่างมันอย่างแม่นยำ!

ฉึก! ฉึก!

หมาป่าวายุเห็นแมงมุมปิศาจนรกโดนแทงอย่างจัง แต่มัน ก็ยังไม่ยอมพ่ายแพ้ มันส่งเสียงคำรามดังกึกก้องขึ้นสู่ท้องฟ้า

ก่อนจะห่อหุ้มตัวเองด้วยกระแสลมอันดุเดือด ราวพายุฤดูมรสุม

หมาป่าวายุพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ลมรอบตัวมันพุ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ

พริบตาต่อมา ลมเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็น พายุหมุนขนาดใหญ่ ห่อหุ้มตัวมันจนมองไม่เห็นรูปร่างเดิม

“วายุสลาตัน!!”

เสียงระเบิดดังกึกก้อง!

พายุสายลมบ้าคลั่งหมุนวนเป็นวงกว้าง ราวกับจะฉีกเวทีเป็นชิ้น ๆ

เป้าหมายคือ จิ้งจอกเงาจันทร์ ที่ยืนอย่างสงบนิ่งเบื้องล่าง

หลี่หยาง เห็นภาพตรงหน้าก็ยังนิ่งสงบ เขาหลุบตาลงแล้วกล่าวเบา ๆ

“ได้เวลาแล้ว… ปิดฉากมันซะ”

สายลมยังไม่ทันสงบจากพายุสลาตัน เสียงคำรามของหมาป่าวายุยังคงสะท้อน

จิ้งจอกเงาจันทร์ ยืนเด่นอยู่กลางลานประลอง ดวงตาคู่งามที่เคยเรืองรองด้วยแสงจันทร์พลันมืดดำลง

แสงอาทิตย์บนฟากฟ้าถูกบดบัง — ราวกับเข้าสู่ค่ำคืนไร้แสง

“…จันทรามืดลวงจิต!”

เสียงของหลี่หยาง ดังขึ้นพร้อมคำสั่งนั้น ร่างของจิ้งจอกพลันสั่นไหว

เงาของมันทอดยาวรอบตัว… แล้วแยกตัวออกมา — ทีละหนึ่ง สอง… จนถึง ยี่สิบร่าง

แยกเงาเงียบงัน ยี่สิบร่างเคลื่อนไหวประสานกันอย่างไร้ช่องโหว่

“กรรร์!!”

มันหอนขึ้นเสียงสุดท้าย ใช้ลมพายุปัดป้อง แต่ไม่ทันไร

เงาทั้งยี่สิบร่าง เคลื่อนไหวฝ่าพายุสลาตันเข้ามา

กรงเล็บเงาแรก ปะทะเข้าด้านข้าง

ตามด้วย เงาที่สอง พุ่งตะปบจากด้านหลัง

เงาที่สาม เสียบเข้าเป้าทางซ้าย

ก่อนที่เงาทั้งยี่สิบ… จะประสานกัน กระหน่ำโจมตีเป็นชุด!

หมาป่าวายุพยายามสวนกลับ — แต่ก็ราวกับโจมตีอากาศ

เพราะร่างไหนคือของจริง ไม่มีใครรู้

มันโดนลวง… ทั้งกายและใจ

พริบตานั้น — เสียงคำรามของมันพลันขาดห้วง

ร่างมหึมาทรุดลงกระแทกพื้น เงาเงียบดับตาม

จิ้งจอกเงาจันทร์ — ตัวจริง ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหมาป่า

ยืนสงบนิ่ง ท่ามกลางเงาจันทร์ที่สลายไปช้า ๆ

ทั้งสนาม… เงียบงัน

คนดูนับพันยังไม่มีใครกล้าขานคำ

ดวงตาทุกคู่เบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

ก่อนที่ร่างหมาป่าวายุจะได้สัมผัสพื้นดิน…

รากสีดำแซมทอง ของแม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นเวที

เกี่ยวรัดร่างหมาป่าอย่างแม่นยำ — พันธนาการแน่นหนา

เสียง “กรึบ” เบา ๆ ดังขึ้น

รากไม้ชอนไชราวกับงูสิบสาย ห่อหุ้มร่างหมาป่าวายุ ไว้แน่นสนิท

กลายเป็นกลีบดอกสีดำแดง รูปทรงพิลึก ที่ แย้มบานเบา ๆ รอบร่างนั้น

หมาป่าวายุ ดิ้นเพียงเล็กน้อยก่อนเงียบลง…

“ไม่…!!”

เสียง หลี่เฉินเฟิง กัดฟันคำราม

สีหน้าซีดเผือด เขายกมือขึ้นจะเก็บหมาป่ากลับสู่จิต แต่…

ไม่มีการตอบสนอง

“กลับมา! เจ้าต้องกลับมา!!”

เขาส่งพลังวิญญาณใส่ แต่กลับรู้สึกเหมือนกระแสพลังถูกกลืนหาย

ดั่งว่า… รากเหล่านั้น ตัดขาดสายสัมพันธ์ เขากับหมาป่าโดยสิ้นเชิง

มันกำลังจะกลายเป็นปุ๋ยพลังงานให้แม่ทัพบุปผากลืนกิน

ความเย็นวาบไหลผ่านหลัง

หลี่เฉินเฟิง ตัวแข็งค้าง

ทันใดนั้น — เขาหันไปยังอีกจุด

“แมงมุม! ฉีกมันออกมา!!”

เสียงสั่งหนักแน่น

แมงมุมปิศาจนรก ที่กำลังถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา

ตัวสั่นสะท้าน จากพิษและแรงกดดัน

เงยหน้าขึ้นส่งเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึง

“กรี๊ดดด!!”

ขาแมงมุมพิษทั้งแปดข้าง สั่นกระตุก

พลังมืดกลุ่มหนึ่งแผ่พุ่งจากก้นบึ้งวิญญาณ

เปลวหมอกสีดำ พวยพุ่งรอบตัวแมงมุม คล้ายจะกัดกินทุกสิ่ง

และแล้ว…

รากของแม่ทัพบุปผา — หลายเส้น เริ่มฉีกขาด!

แมงมุม ตวัดขาออกทีละข้าง ฉีกพันธนาการออกทีละเส้น

ฟาดขาแมงมุมพิษออก — ปะทะกับแส้หนาม ของแม่ทัพบุปผาในฉับพลัน!

สนามประลองปกคลุมไปด้วยหมอกพิษสองสี

ฟากหนึ่งเป็นหมอกสีดำเขียวเข้ม – หนักหน่วง อึดอัด ราวกับร่างกำลังเน่าใน

อีกฟากเป็นไอพิษสีทองสลับม่วงอ่อน – แผ่พลังอ่อนโยนแต่แฝงอันตรายสุดหยั่ง

แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ ยืนนิ่งกลางสนาม

รากไม้สีดำทอง พริ้วไหวรอบตัวและปกคลุมเกือบทั้งสนาม คล้ายพร้อมฉีกศัตรูได้ทุกเมื่อ เหนือหัวของมัน ดอกไม้สีดำสนิท ค่อยๆ ผลิบาน กลีบแรกอย่างเชื่องช้า

กลิ่นหอมเย็นเยียบ แฝงกลิ่นโลหิตอ่อน ๆ แผ่กระจายออก

อีกด้าน

แมงมุมปิศาจนรก กระทืบขาแปดลงพื้น

ควันพิษสีดำพวยพุ่งจากร่าง ลมหายใจแต่ละคำ ทำให้สนามประลองกัดกร่อน

แววตาแดงฉานของมันจ้องคู่ต่อสู้ไม่ลดละ

ทันทีที่พลังของ แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ ปะทะกับ แมงมุมปิศาจนรก ถึงจุดที่รุนแรง พิษจากทั้งสองสายทะลักออกจากตัวอสูร รุนแรงเกินกว่าที่สนามจะรับไหว—ม่านพลังเดิมถึงกับสั่นไหว รอยร้าวปรากฏเป็นสาย

“ม่านพลังไม่ไหวแล้ว! ระดับการปะทะสูงเกินไป!”

เสียงตะโกนของผู้อาวุโสผู้ควบคุมสนามดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก