ตอนที่ 20 – ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ความจริงที่ถูกซ่อนไว้
รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนพร้อมความกดดันที่ลอยอบอวลทั่วหมู่บ้านหยุนหลิง หลังจากเหตุการณ์ถูกลอบจู่โจมเมื่อคืน ครอบครัวหลี่ตกเป็จุดสนใจทั้งในสายตาชาวบ้านและบุคคลจากภายนอกที่อาจแฝงตัวอยู่
หลี่เหวินใช้เช้าวันนั้นจัดการซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ที่เสียหายจากการต่อสู้ ขณะเดียวกัน เขาเริ่มจัดตารางการฝึกให้เหล่าเด็กชายในหมู่บ้านอย่างจริงจังมากขึ้น
“หากพวกเ้าคิดแค่ฝึกไว้โชว์ ข้าจะให้ไปตัดไม้กับช่างเฒ่าหวังแทน!”
เสียงหัวเราะดังจากเด็กๆ ที่ล้อมวงฟังเขาอยู่ ใบหน้าพวกเขามีรอยเปรอะของดินโคลน แต่แววตามีความมุ่งมั่นมากขึ้นกว่าเดิม
“พี่เหวิน! ข้าทำท่วงท่าม้วนตัวเสือหมอบได้แล้ว!” เ้าตัวเล็กนามอาเฟยร้องลั่น โชว์การพุ่งตัวล้มกลิ้งจนไปชนขอนไม้เข้าอย่างจัง
เสียงหัวเราะครืนตามมา “ดีมาก...แต่วันหน้าอย่าให้หัวชนขอนไม้ตายก่อนศัตรูก็พอ” หลี่เหวินพูดพลางยิ้มกว้าง
แม้ใจจะขำ เขากลับรู้ดีว่าเื้ันั้นคือการเตรียมรับมือภัยร้ายที่จะตามมา
...
่บ่าย หลี่เหวินได้รับเชิญให้พบปะกับชายชราคนหนึ่ง ผู้มาเยี่ยมหมู่บ้านในฐานะแขกของผู้ใหญ่บ้าน นามว่า “ซือจิ่ง” เขาอ้างว่าเป็นักเดินทาง แต่แววตาของเขาเฉียบคมเกินกว่าจะเป็เพียงคนทั่วไป
“เด็กน้อย เ้ารู้ไหมว่าพ่อของเ้าครั้งหนึ่งเคยถูกขนานนามว่า ‘เงาเหมันต์’”
หลี่เหวินเบิกตากว้าง พยายามปิดสีหน้า แต่ความใคงแสดงออกอย่างปิดไม่มิด
ซือจิ่งยิ้มอย่างพึงพอใจ “เ้าอาจยังไม่เข้าใจ...แต่เืในกายเ้าไม่ได้ธรรมดา”
เขาหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมา ยื่นให้หลี่เหวิน “นี่คือคำขอของคนผู้หนึ่งที่เคยติดค้างบุญคุณกับบิดาเ้า เขามอบสิ่งนี้ไว้หากวันหนึ่งเ้ากลายเป็ ‘เสาหลัก’ ของผู้คน”
หลี่เหวินเปิดกล่อง พบเพียงแผ่นหยกสลักลวดลายเมฆหมุนวน กับเศษม้วนตำราขาดวิ่น ที่มีตัวอักษรเพียงไม่กี่คำว่า:
> "หากฟ้าไร้แสงจันทร์ มนุษย์จักเป็ผู้ชี้ทาง"
...
ในขณะเดียวกัน ด้านนอกหุบเขา มีชายวัยกลางคนสวมชุดผ้าไหมดำยืนอยู่บนโขดหิน มองลงไปยังเส้นทางนำสู่หมู่บ้านหยุนหลิง
“ถึงเวลาที่เ้า...ลูกของ ‘เงาเหมันต์’ จะต้องเลือกว่าเป็เบี้ยหรือกลายเป็ผู้เดินหมาก”
ชายผู้นั้นคือ “ไป่เยี่ย” รองเ้าสำนักหลิงหยาง หนึ่งในผู้เคยร่วมศึกากลางยุทธภพเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาคืออดีตศิษย์พี่ของหลี่หยาง ผู้เปลี่ยนแปลงความเชื่อจนกลายเป็ศัตรูในวันนี้
เขายิ้มบางๆ ก่อนปล่อยกระดาษแผ่นหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศ บนกระดาษนั้นมีภาพวาดของหลี่เหวิน กับคำประกาศจับในนาม ‘ภัยพิบัติล่วงหน้า’
...
คืนนั้นที่ลานหน้าบ้าน พี่น้องทั้งสามหลี่เหวิน หลี่เซวียน และหลี่หยางนั่งล้อมวงพูดคุยเงียบๆ ใต้โคมไฟ
“พวกเ้าพร้อมหรือไม่ หากต้องออกจากหมู่บ้านในวันหนึ่ง?”
“ข้าไม่รู้ว่าพร้อมไหม...” หลี่เหวินตอบ “แต่ข้ารู้ว่า หากจะต้องจากไปเพื่อปกป้องทุกคน ข้าจะทำ”
หลี่เซวียนวางมือบนบ่าพี่รอง “ครอบครัวเราเคยหนีมาพอแล้ว...ถึงเวลาที่เราต้องหยุดการไล่ล่าเสียที”
เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงจิ้งหรีดขับขาน และในแววตาของเด็กหนุ่มผู้เคยฝันอยากเป็คุณชายเ้าสำราญ...เริ่มปรากฏประกายของบุรุษผู้เติบโตเพื่อเป็จักรพรรดิ
453
