ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

มีนัดสำคัญ

             ฉันมีนัดสำคัญกับที่บ้านของมิดไนท์ ทางพ่อแม่ของมิดไนท์ชวนฉันไปทานอาหารที่หนึ่ง ฉันไม่รู้ว่าจะท่านทั้งสองจะไปทานอาหารกันที่ไหน ฉันเลยมารอมิดไนท์หน้าหมู่บ้าน ก่อนเดินมาถึงฉันสำรวจแล้วว่าแก๊งนั้นไม่อยู่ ถ้าฉันโดนอีกที ฉันคงต้องใช้กำลังสู้พวกเธอแล้วแหละ ต่อให้มาเป็นแก็งก็เถอะ อ๊ะ !! พูดยังไม่ทันขาดคํา พวกเธอมาแล้ว มาตัวเปล่าซะด้วย

“นี่”

ฉันทำท่าทีไม่สนใจ เพราะฉันไม่ได้ชื่อ นี่

“เรียกทำไมไม่หันวะ”

“พวกเธอไม่ไปเรียนกันเหรอ”

“ไม่ใช่เรื่องของป้า”

“คุณยายไม่ไปเรียนเหรอ” ฉันเริ่มกวนกลับ

“พวกเรา จัดการมัน”

“มาดิ คิดว่าฉันจะไม่สู้เหรอ ”

จากนั้นฉันกับพวกเธอเราก็ เตะ ตบ กระชากหัว กันไปมา พวกเธอมากันสามคน ฉันก็สู้ได้บ้างไม่ได้บ้าง ฉันไม่สนใจกับนัดสำคัญอีกแล้ว พวกเธอไม่มีสิทธิ์มาทำฉันก่อนแบบนี้ ตอนนี้ฉันยังมีแรง  

ตุบตับ!! พวกแกสู้มันดิวะ

มาดิ ฉันก็มีมือมีเท้าเหมือนกัน

 เพียะ!! ไม่รู้มีมือมาจากไหนมาตบหน้าฉัน  ยืนอึ้งไปสักพัก

พวกเธอยังไม่จบยังเข้ามากระชากหัวฉันอีก ตอนนี้พวกเธอมีต้อง 4 คนแหน่ะ ฉันเริ่มจะสู้ไม่ไว้เจ็บไปทั้งตัว

รวบรวบแรงทั้งหมดของฉัน กระชากผมพวกเธอทีละ คน แต่มีอีกคนนึงกระชากหัวฉันกลับ

“ โอ๊ย ฉันเจ็บนะ” ฉันพูดออกไป

เมื่อมีรถบีบแตร ไฟรถส่องมาทางพวกเรา ทำให้พวกเธอรีบวิ่งหนีกันไปคนละทาง ฉันพยายามเดินไปนั่งตรงจุดที่รอรถ รถคันนั้นคือ มิดไนท์ รถน่าจะติดเขาจึงมาถึงช้า 

“ บลู เจ็บมากไหม ”

“มิดไนท์ ฉันขอร้องอย่าเพิ่งบอกพ่อแม่ฉันนะ”

“ฉันฝากไปขอโทษพ่อแม่นายด้วย ที่ฉันผิดนัด”

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ”

“งั้น บลู ไปพักที่บ้านผมก่อน ”

“อือๆ”

“ขี่หลังผมไหม”

“ ขอบคุณค่ะ แต่ฉันเดินไหว”