ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 96 สู้กับหนอนโคตรยักษ์ 

   ‘ไอ้บ้าเอ้ย! ถึงฉันจะขึ้นมาบนท้องฟ้าได้แต่ยังไงก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีอยู่ดี’ สายฝนกล่าวภายในใจ พร้อมกันนั้นก็หยิบดาบเพลิงโลกันตร์ที่ปรากฏมาจากความว่างเปล่า สายตาจับจ้องหนอนโคตรยักษ์อย่างจริงจัง ฝ่ายตรงข้ามเป็นระดับหนึ่งเหมือนกับเขา สายฝนไม่ได้ไร้เทียมทานอีกต่อไป ถ้าเขาเกิดพลาดขึ้นมาชีวิตน้อยๆของเขาอาจต้องหายไปตลอดกาล

   โฮกกกกกก!

   หนอนโคตรยักษ์คำรามเสียงดัง คำรามเสร็จมันพลันพ่นพิษใส่สายฝนบนท้องฟ้า พิษของหนอนโคตรยักษ์มีสีที่เข้มกว่าพิษของหนอนยักษ์มาก นอกจากสีที่เข้มกว่าแล้วพิษของหนอนโคตรยักษ์ยังอันตรายกว่าด้วย ไม่แปลกหรอก หนอนยักษ์เป็นระดับศูนย์จุดห้า หนอนโคตรยักษ์เป็นระดับหนึ่ง ความแข็งแกร่งมันต่างกัน

   “พวกแกพ่นพิษเป็นอย่างเดียวรึไง?!” สายฝนกล่าว ดาบเพลิงโลกันตร์ฟันพิษหนอนโคตรยักษ์ เวลาเดียวกันความสามารถของดาบเพลิงโลกันตร์พลันถูกกระตุ้น เพลิงโลกันตร์ปรากฏขึ้นจากอากาศล้อมรอบใบดาบ พิษหนอนโคตรยักษ์ถูกไฟนรกกลืนกินด้วยความเร็วสูง ไม่ถึงหนึ่งวินาทีพิษหนอนโคตรยักษ์ก็ได้สลายหายไป คล้ายกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีพิษอยู่จริง

   ปัว! ปัว! ปัว!

   หนอนโคตรยักษ์ไม่ยอมแพ้ มันต้องการสังหารสายฝนให้ได้ ตอนที่ร่างสายฝนกำลังตกจากที่สูง หนอนโคตรยักษ์ก็พ่นพิษใส่เขาสามครั้งติด การกระทำของหนอนยักษ์ทำให้สายฝนถึงกับขมวดคิ้ว ‘ไอ้หนอนบ้านี่ไม่คิดจะให้ฉันมีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้สินะ แม่งเล่นพ่นพิษที่โคตรอันตรายใส่ฉันรัวซะขนาดนี้’

   ‘อักษรลี้ลับทนทาน’ อักษรลี้ลับ“ทนทาน”ถูกใช้งานความสามารถ ฉับพลันร่างกายสายฝนทนทานกว่าก่อนหลายเท่า ต่อจากนั้นเขาก็ใช้ดาบเพลิงโลกันตร์พยายามสลายพิษที่พ่นเข้ามาทั้งหมด ทว่าน่าเสียดาย สายฝนไม่สามารถสลายพิษทั้งหมดได้ทัน ความเร็วการโจมตีของเขายังไม่เร็วพอ พิษบางส่วนโดนร่างกายสายฝน พิษหนอนโคตรยักษ์นั้นนอกจากจะทำอันตรายต่อร่างกายเขาแล้ว มันยังทำลายเสื้อผ้าอีก

   ซี่ซี่ซี่— ซี่ซี่ซี่— ซี่ซี่ซี่—

   โดนพิษหนอนโคตรยักษ์เสื้อผ้าสายฝนก็เริ่มไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างกายบริเวณที่โดนพิษเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง เกิดเสียง ซี่ซี่— ควัน และกลิ่นไหม้ เวลานี้ร่างกายตรงนั้นกลายเป็นเนื้อย่างไปแล้ว! เป็นพิษที่แปลกและอันตราย! ถ้าสายฝนไม่ใช้ความสามารถของอักษรลี้ลับ“ทนทาน”ก่อนหน้านี้ เขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัส

   ‘โชคดีที่ฉันใช้ความสามารถอักษรลี้ลับทนทานก่อน’ สายฝนมองเนื้อตัวเองที่กำลังส่งกลิ่นไหม้ออกมา เวลาเดียวกันเขาก็ตกถึงพื้น ตูมมมม! ตกถึงพื้นร่างสายฝนก็กลิ้งไปไกลอย่างไม่อาจควบคุมได้ก่อนจะหยุดลง เมื่อหยุดสายฝนพลันรีบลุกขึ้นยืน เขาสัญญากับตัวเองในใจว่าจะไม่กระโดดขึ้นไปบนฟ้าจนกว่าจะบินได้

   “ไอ้แรงโน้มถ่วงเวร! ทำไมฉันตกมาเร็วขนาดนี้เนี่ย?” สายฝนลอบสาปแช่งแรงโน้มถ่วงอยู่ในใจ เขาหันซ้ายมองขวาหาหนอนโคตรยักษ์แต่ก็ไม่พบ วินาทีนั้นสัมผัสรับรู้เขาพลันครอบคลุมทั่วอาณาเขตอีกครั้ง แปลกมาก ถึงจะครอบคลุมทั่วอาณาเขตแล้วทว่าสายฝนก็ยังไม่พบหนอนโคตรยักษ์เลย

   ‘หรือว่ามันจะหนีไปแล้ว? ไม่! เป็นไปไม่ได้ เห็นอยู่ว่ามันโกรธฉันมาก มันไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆแน่ บางทีมันอาจซ่อนตัวอยู่ไกล? นั่นก็เป็นไปไม่ได้อีกเช่นกัน มันควรอยู่ใกล้ๆกับฉันเพื่อรอเวลาลอบโจมตีสิ เดี๋ยวนะ! เป็นไปได้มั้ยว่ามันสามารถซ่อนตัวจากสัมผัสรับรู้ของฉันได้?!’ คิดแบบนั้น ต่อมาก็เข้าสู่สภาวะนิ่งสงบ ขยายสัมผัสรับรู้ไปไกลยิ่งกว่าเดิม ยังคงไม่เห็นอะไร สายฝนมีสมาธิกับสัมผัสรับรู้มากขึ้น ขณะนั้นสัมผัสรับรู้พลันรับรู้ถึงสิ่งมีชีวิต

   ‘มันสามารถซ่อนตัวจากสัมผัสรับรู้ฉันได้จริงๆ และดูเหมือนมันอาจจะสามารถทำให้หนอนยักษ์ตัวอื่นซ่อนตัวตนได้อีกด้วย ถ้ามันสามารถทำได้จริง คงสามารถอธิบายเรื่องก่อนหน้านี้ได้ว่าทำไมฉันถึงไม่อาจสัมผัสถึงหนอนยักษ์ได้’ หนอนโคตรยักษ์ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวมันถูกจับได้แล้ว มันคอยวนเวียนอยู่ใกล้กับจุดที่สายฝนยืนอยู่

   ‘แล้วฉันควรจัดการมันอย่างไรดี? ฉันไม่สามารถโจมตีมันตอนอยู่ใต้ทรายได้ ฉันจำเป็นต้องล่อมันขึ้นมาเพื่อโจมตี ปัญหาคือฉันมีความแข็งแกร่งไม่เพียงพอเนี่ยสิ ความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้มันไม่สามารถฆ่าหนอนโคตรยักษ์ได้ภายในไม่กี่วินาที ถ้าไม่สามารถสังหารมันได้ มันก็จะรู้ตัวและฉันก็จะไม่มีโอกาสฆ่ามันอีก’ สายฝนเริ่มครุ่นคิดหาวิธีสังหารหนอนโคตรยักษ์ ด้วยการโจมตีธรรมดาอย่างเดียวเขาย่อมไม่สามารถสังหารหนอนโคตรยักษ์ได้ต่อให้มีดาบเพลิงโลกันตร์ก็ตาม

   ต้องรู้ก่อนว่าถึงดาบเพลิงโลกันตร์จะอยู่ในระดับคุณภาพดีแต่มันก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดฟันทีเดียวสิ่งมีชีวิตระดับหนึ่งตัวแตกตาย หากต้องการทำให้ระดับหนึ่งตัวแตกตาย เกรงว่าจะต้องใช้อาวุธที่มีระดับมากกว่าคุณภาพดี แล้วทำไมดาบเพลิงโลกันตร์ถึงสามารถทำให้โกเลมนํ้าแข็งตัวแตกตายได้? เรื่องเมื่อตอนนั้นเป็นความโชคดีของสายฝนที่ช่วยตัวเขาให้สังหารระดับสองได้

   ตามจริงแม้สายฝนจะใช้พลังทุกอย่างที่ตนเองมี เขาก็ยังไม่สามารถทำให้ระดับหนึ่งตัวแตกตายได้ภายในไม่กี่วินาที เพราะงั้นไม่ต้องพูดถึงระดับสองเลย ตอนสู้กับโกเลมนํ้าแข็ง ถ้าไม่ใช่เพราะดาบเพลิงโลกันตร์ซึ่งมีความสามารถกลืนกินหยินพัฒนาขึ้นและสายฝนโจมตีโดนจุดศูนย์กลางของโกเลมนํ้าแข็ง เขาคงไม่สามารถสังหารระดับสองได้

   กลับมาปัจจุบัน สายฝนตัดสินใจพึ่งสิ่งของจากโทรศัพท์เทพเจ้า ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้การสังหารหนอนโคตรยักษ์โดยไม่พึ่งสิ่งของนอกกายมันแทบเป็นไปไม่ได้ สายฝนถือว่าแข็งแกร่ง แต่มีสิ่งมีชีวิตมากมายที่แข็งแกร่งกว่าเขา หนึ่งในนั้นคือหนอนโคตรยักษ์ ขนาดมันยังไม่ใช้ไพ่ตายมันยังสามารถทำให้สายฝนลำบากถึงขั้นใช้อักษรลี้ลับ แล้วหากมันใช้ไพ่ตายเขาจะลำบากถึงขั้นไหน?

   ‘การใช้ไอเทมโกงช่วยสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร’ สายฝนกล่าวในใจพลางกัดฟันแน่น ใช้แต้มสำรวจครึ่งหนึ่งของที่มีอยู่ทั้งหมดซื้อบางอย่างมาจากแอปพลิเคชัน[ร้านค้า] วินาทีต่อมาสายฝนแสร้งทำเป็นเปิดช่องว่างให้หนอนโคตรยักษ์เข้ามาโจมตี

   “รีบๆมากินฉันสิ ไอหนอนเวร” เก็บดาบเพลิงโลกันตร์เข้าโปรแกรม[มิติคลังสิ่งของ]จากนั้นก็กางแขนทั้งสองข้างออก วินาทีที่เขาทำแบบนั้น ช่องว่างมากมายพลันปรากฏ หนอนโคตรยักษ์รับรู้ถึงช่องว่างมากมายแล้วนึกว่าอีกฝ่ายคิดว่ามันไปแล้ว ไม่รอช้า โผล่ขึ้นจากใต้พื้นทรายใกล้ๆสายฝนและโจมตีเขาทันที เนื่องจากอยู่ใกล้กันเกินไปสายฝนจึงไม่มีเวลาหลบ

---

จบบทที่ 96 สู้กับหนอนโคตรยักษ์