หลังจากที่พวกเรย์อิจิออกมาจากกิลด์เสร็จพวกเรย์อิจิก็เดินเข้าไปในป่าเพื่อที่จะเก็บสมุนไพร หลังจากพวกเรย์อิจิมาถึงที่ป่าแล้วก็แยกกันหาแล้วก็เก็บสมุนไพรกัน จนครบตามจำนวนเควสที่กำหนด
"เก็บกันครบแล้วนะครับ งั้นพวกเราก็กลับกันเลยดีกว่าครับ ใกล้จะมืดแล้วด้วยสิ แถมต้องหาที่พักอีก"
พวกสาวๆได้ยินก็พยักหน้ากันแถมตอนนี้ตัวพวกเธอดูเปื้อนดินกันเยอะมาก ทำให้เรย์อิจิคิดว่าพวกเธอควรจะต้องอาบน้ำกันแล้วล่ะ เพราะยังไงผู้หญิงก็ไม่ชอบให้ตัวเองดูสกปรกแน่นอน ยิ่งถ้าเป็คนที่ชอบเห็นแล้วยิ่งไม่ชอบเลย
"เรย์อิจิคุง แล้วฉันขอพักกับเรย์อิจิคุงด้วยได้มั้ยจ้ะ"
เรย์อิจิเราก็ตอบฮารุนะกลับไป
"ได้ครับ คุณฮารุนะ"
(เพราะยังไงก็มาถึงขั้นนี้แล้วยอมๆไปเลยดีกว่า)
"เรย์อิจิคุงไม่ต้องเติมคำว่าคุณสิ เรียกฉันว่า ฮารุนะ แค่นี้พอเข้าใจมั้ยจ้ะ"
เรย์อิจิทำหน้าลำบากใจแต่ก็ยอมรับโดยดีเพราะรู้ดีว่าฮารุนะจะไม่ปล่อยเขาไปแน่ถ้าไม่ยอมเรียกชื่อเล่นเธอ
"ครับ คะ ฮะ ฮารุนะ"
ฮารุนะที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแย้มทั้งๆที่มีดินเปื้อนหน้าอยู่ ทำให้เรย์อิจิรู้สึกเขินขึ้นมาเมื่อเห็นภาพแบบนี้ตรงหน้าเขา
"นี่เรย์อิจิคุง เธอก็ห้ามเรียกฉันว่ารุ่นพี่นะ เรียกฉันว่า รินนะ เข้าใจมั้ย!?"
"ครับ ระ รินนะ"
เรย์อิจิต้องยอมไปเพราะถ้าไม่ยอมก็คงจะเป็แบบคราวนั้นแน่นอนเลย
"นี่ ฮารุนะเธอเอาอีกแล้วนะเผลอเป็ไม่ได้เลย ถ้างั้นเรย์อิจิคุงก็เรียกพวกเราด้วยชื่อต้นเหมือนฮารุนะด้วยนะ"
พวกสาวๆพยักหน้าเห็นด้วย ทำให้เรย์อิจิต้องยอมเรียกชื่อแต่ละคนแต่โดยดี
*1-11คน ไว้จะมาใส่ชื่อทีหลังอีกที*
หลังจากคุยกันเื่ที่ให้เรย์อิจิเรียกชื่อต้นกันเสร็จ อาจารย์ยูนะก็ขอเรย์อิจิว่าให้เขาเรียกเธอว่ายูนะพอไม่ต้องเรียกว่าอาจารน์ยูนะ ตรงนี้ทำให้เรย์อิจิลำบากใจเลยเพราะว่าเธอเป็อาจารย์ทำให้เรย์อิจิไม่กล้าเรียก แต่สุดท้ายเรย์อิจิก็ต้องยอมเพราะว่าอาจารย์ยูนะเราเริ่มน้ำตาออกมา
แล้วเื่ก็ดำเนิดต่อไปเรื่อยๆ อย่างเช่น พวกสาวๆก็จะอยู่ที่พักเดียวกันกับเรย์อิจิ ทำให้เรย์อิจิบอกพวกเธอไปว่า 'งั้นพวกเราก็ต้องซื้อบ้านแล้วล่ะครับ' พวกสาวๆเห็นด้วยก็พยักหน้าให้เรย์อิจิ พอตกลงกันเสร็จหมดแล้วพวกเรย์อิจิก็เดินมาถึงหน้ากลิด์นักผจญภัย
หลังจากมาถึงกิลด์เรย์อิจิก็เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แล้วก็เอาสมุนไพรให้คาริเอลดู คาริเอลเช็คสมุนไพรแล้วตรงตามจำนวนที่เควสเขียนเธอก็เอาเหรียญเงิน2เหรียญให้เรย์อิจิ
"นี่ค่ะ คุณเรย์อิจิ"
"ขอบคุณครับ"
"แล้วก็ถ้าคุณเรย์อิจิทำเควสแรงค์Fอีกสัก2-4เควสก็เลื่อนแรงค์ได้แล้วค่ะ"
"ครับ เอ่อ...คุณคาริเอลครับพอจะมีคนขายบ้านไหมครับ อยากได้บ้านที่สามารถอยู่ได้ประมาณสิบกว่าคนน่ะครับ พอจะแนะนำให้หน่อยหด้มั้ยครับ"
คาริเอลก็ใไม่คิดว่าเรย์อิจิจะอยู่กับผู้หญิงพร้อมกัน14คนเลยทำให้เธอเริ่มเศร้าใจ แล้วเรย์อิจิก็ถามคาริเอลไปอีกรอบจนเธอดึงสติตัวเองกลับมาแล้วก็แนะนำบ้านให้พวกเรย์อิจิ
"ขอบคุณมากเลยนะครับ คุณคาริเอล ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกผมได้เลยนะครับ"
หลังจากที่คาริเอลแนะนำบ้านให้พวกเรย์อิจิแล้วทำให้ตอนนี้เรย์อิจิอยู่ตรงห้องนั่งเล่นกับคาริเอลสองต่อสองเพราะว่าพวกสาวๆพอเรย์อิจิซื้อบ้านเสร็จพวกเธอก็รีบพากันเข้าไปอาบน้ำเลยทำให้ตอนนี้มีแค่คาริเองกับเรย์อิจิแค่สองคน
(แต่โชคดีจริงๆเลยนะที่สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ได้ั้แ่วันแรก บ้านหลังนี้ราคา10เหรียญทองใหญ่เท่ากับ100เหรียญทองถ้าตีเป็เงินญี่ปุ่นก็ประมาณ10ล้านเยน ต้องขอบคุณคุณคาริเอลจริงๆล่ะนะที่ทำให้สามารถหาที่พักได้)
ที่เรย์อิจิสามารถซื้อบ้านหลังนี้ได้เพราะว่าเงินในถุงที่พระาาให้มาของเรย์อิจิคนเดียวมีตั้งมี10เหรียญทองใหญ่คนในกลุ่มไม่มีใครมีเหรียญทองใหญ่เยอะแบบเรย์อิจิ แต่พวกเธอมีกันคนล่ะ2เหรียญ ทำให้ในกลุ่มมีแค่เรย์อิจิที่สามารถซื่อบ้านหลังนี้ได้ ตอนแรกพวกเธอก็จะช่วยเรย์อิจิออก แต่เรย์อิจิบอกว่า 'เดี๋ยวผมจ่ายเองครับ เพราะถึงใช้ไป10เหรียญทองใหญ่ผมก็เหลือเหรียญทองอีกตั้ง5เหรียญ' ทำให้พวกสาวๆยอมรับแต่โดยดี พร้อมกับพวกเธอพยักให้กันและกัน ทำให้เรย์อิจิงงกับสิ่งที่พวกเธอทำ
"ไม่เป็ไรค่ะ ถ้าเป็ไปได้..."
"อะไรเหรอครับ บอกผมมาได้เลยครับ ถ้าเป็เื่ที่ผมทำได้ผมยินดีทำให้เลยครับ"
คาริเอลกำหมัดแน่นเพื่อรวบรวมความกล้าแล้วก็พูดออกไป
"ถ้างั้น คุณเรย์อิจิไปเที่ยวเมืองกับฉันหน่อยได้มั้ยค่ะ!"
(ฉันไม่ได้้าจะพูดว่าไปเที่ยวสักหน่อยนะ ทำไมตัวฉันถึงเป็แบบนี้เนี่ยย)
เรย์อิจิที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใเพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ออกมา
"ได้ครับ เพราะผมก็ยังไม่ค่อยรู้เื่เมืองนี้เท่าไรเลยด้วย ถ้าได้คุณคาริเอลแนะนำทางให้คงจะดีมากเลยละครับ"
"จริงเหรอค่ะ ถ้างั้นฉันจะรอวันที่คุณเรย์อิจิว่างนะค่ะ"
"พรุ่งนี้เลยก็ได้ครับ เพราะยังไงผมก็ว่างอยู่แล้ว"
"ขะ เข้าใจแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะขอพักงานสักวันแล้วจะมาหาคุณเรย์อิจิเลยนะค่ะ"
"ได้ครับ"
หลังจากคุยกับคาริเอลเสร็จแล้วเรย์อิจิก็พาคาริเอลไปส่งที่บ้าน
"ขอบคุณนะค่ะ ที่มาส่งถึงบ้านแบบนี้"
"ไม่เป็ไรครับ ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงมาเดินตัวคนเดียวในที่มืดๆแบบนี้ มันอันตรายน่ะครับ"
คาริเอลที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าเเดง จู่ๆเธอก็เอาหน้ามาใกล้เรย์อิจิแล้วก็จูบไปที่แก้มของเรย์อิจิ
"คะ คะ คุณคาริเอลทำอะไนน่ะครับ!"
คาริเอลก็ใที่ตัวเองไปทำแบบนั้นกับเรย์อิจิทำให้เธอหน้าแดงเข้าไปอีก
"ขะ ขะ ขอบตอบแทนที่พาฉันมาส่งถึงบ้านยังไงล่ะค่ะ ฝันดีนะค่ะคุณเรย์อิจิ"
คาริเอลพูดเสร็จเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านของเธอส่วนเรย์อิจิก็ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็รีบกลับไปที่บ้านของตัวเอง
หลังจากกลับมาทำที่บ้านของตัวเองเรย์อิจิก็รู้สึกแปลกๆกับบรรยากาศที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขา เพราะว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ฮารุนะ กับ รุ่นพี่รินนะ แบะก็อาจารย์ยูนะ
"นี่เรย์อิจิคุง ไปทำอะไรมาเหรอจ้ะ"
"นี่เรย์คุงเธอไปทำอะไรมา?"
"เรย์อิจิคุง ครูว่าครูต้องอบรมเธอแล้วล่ะ"
เรย์อิจิสงสัยกับสิ่งที่พวกเธอพูดเลยทำให้เรย์อิจิถามออกไปว่า
"อะไรเหรอครับ ผมแค่ไปส่งคุณคาริเอลมาน่ะครับ เพราะว่ามันมืดแล้วจะให้ผู้หญิงเดินไปคนเดียวผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"
ฮารุนะกับรุ่นพี่รินนะและอาจารย์ยูนะก็พูดออกมาว่า
"งั้นเหรอจ้ะ แต่ว่ารอยบนหน้าของเรย์อิจินี่มันหมายความว่ายังไงเหรอจ้ะ อย่าบอกนะว่าเรย์อิจิคุงทำแบบนั้นกับคุณคาริเอลไปเลยน่ะ"
"เรย์อิจิคุงฉันก็เข้าใจดีนะที่เธอเป็ผู้ชายแบบนี้แต่ช่วยระวังตัวเองหน่อยได้มั้ย?"
"ครูเข้าใจเธอนะเรย์อิจิคุง แต่ว่าเธอไม่ควรปล่อยตัวตามเลยแบบนี้นะค่ะ"
"เดี๋ยวครับคุณฮารุนะ ผมกับคุณคาริเอลไม่ได้มีอะไรกันเลยครับ แล้วรอยจูบนี่คุณคาริเอลแค่ตอบแทนที่ผมไปส่งเธอน่ะครับ"
"งั้นเหรอจ้ะ แต่ว่าสุดท้ายก็ให้เธอจูบสินะจ้ะ"
ฮารุนะพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแต่ว่าดวงตานี่ไม่ยิ้มเลยสักนิด แถมพวกรุ่นพี่กับอาจารย์ก็พยักหน้าเห็นด้วย
"...ครับ"
"เข้าใจแล้วจ้ะ ถ้างั้นเรย์อิจิคุงก็รีบไปอาบน้ำก่อนนะจ้ะ พวกฉันทำกับข้าวรอไว้แล้ว"
"ขะ เข้าใจแล้วครับ"
เรย์อิจิพูดอะไรไม่ออกเลยยอมรับแล้วก็รีบตรงไปที่ห้องอาบน้ำทันที
"นี่รุ่นพี่รินนะค่ะ อาจารย์ยูนะค่ะ เรามา...!?"
ฮารุนะได้พูดอะไรบ้างอย่างกับรุ่นพี่รินนะและก็อาจารย์ยูนะ ฮารุนะทำให้ทั้งสองคนสองคนเห็นด้วยกับสิ่งที่ฮารุนะบอก ตอนนี้สิ่งที่ฮารุนะวางแผนไว้ มีแค่รุ่นพี่รินนะกับอาจารยูนะแค่นั้นที่รู้แผนนี้
1K
