ตอนที่ 2
"อ้าวเชิญนั่งๆตามสบายนะครับคนกันเอง" ป๊ะป๋าเอ่ยชวนคุณพ่อคุณแม่บ้านโน้นแล้วก็พี่เก้านั่งลงที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นส่วนฉันก็นั่งหน้าหงิกอยู่ตรงนี้นี่แหละ ก็ฉันกำลังพูดอยู่ๆ ก็มีแขกมาบ้านแล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าจะได้ไปหรือไม่ได้ไป
"คุณตาคุณยายขาาาสวัสดีค่าาา" น้ำฟ้าหลานสาวเพียงคนเดียวของบ้านวิ่งเข้ามาหาคุณตากับคุณยายของแกพร้อมพี่แพร
"โอ้โหคนสวยของตาตากับคุณยายมีขนมกับตุ๊กตามาฝากด้วยนะ" ตอนนี้ไม่มีใครสนใจฉันเลยฉันกลายเป็ธาตุอากาศไปแล้ว
"แล้วนั่นเป็อะไรล่ะนั่งหน้าบูดเลย" คุณแม่ที่มาใหม่หันมาทางฉันแล้วถามขึ้นขอบคุณนะคะที่ยังเห็นหนูนั่งอยู่ตรงนี้
"ยัยไอน่ะเหรอกำลังอ้อนมามี้ขอออกไปอยู่คอนโดน่ะสิ แต่มามี้ไม่ให้ไปหน้าก็เลยเป็แบบที่เห็นนี่แหละครับพี่" ป๊ะป๋ากำลังอธิบายถึงสีหน้าของฉันที่แสดงออกอยู่ตอนนี้ให้กับคุณพ่อคุณแม่ของบ้านโน้นฟังส่วนพี่เก้าที่มาด้วยตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเขาทำหน้ายังไง เพราะฉันนั่งก้มหน้าอยู่ไม่ได้มอง แต่เขาก็คงทำหน้านิ่งๆ เหมือนอย่างเคยนั่นแหละ
"อ้าวทำไมล่ะลูก" คุณแม่บ้านดองถามขึ้น ฉันก็เลยเงยหน้าขึ้นไปมองท่านพร้อมกับพนมมือไหว้ท่านทั้งสองแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นักก็ฉันกำลังถูกขัดใจอยู่นี่ จะให้อารมณ์ดีได้ยังไงล่ะ
"่นี้หนูเรียนหนักค่ะอยากจะหาที่อ่านหนังสือเงียบๆ" ฉันก็เลยบอกเหตุผลข้อแรกไปเพราะเหตุผลของฉันมีเยอะมาก
"วัยรุ่นก็อย่างนี้แหละค่ะอยากมีพื้นที่ส่วนตัวเป็ของตัวเอง น่าจะลองให้แกไปใช้ชีวิตดูนะคะ" ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคุณแม่ที่กำลังพูดอยู่คือพูดได้ดีมาก ขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจหนู
"จริงด้วยค่ะคุณแม่ไออยากอยู่แบบเงียบๆ ฟังเพลงอ่านหนังสือ นะคะมามี้"เมื่อได้โอกาส ฉันก็ต้องรีบพูดแหละ
"แต่มามี้เป็ห่วงนี่คะ" มามี้ยังคงไม่ยอมง่ายๆ ฉันคงหมดสิทธิ์แล้วแหละเฮ้ยยยย...
"เอ่อมามี้ครับบังเอิญว่าคอนโดของผมอยู่ที่เดียวกันกับคอนโดของพี่เก้าเลยครับถ้ามามี้เป็ห่วงยัยไอ ให้พี่เก้าช่วยดูยัยไอให้ดีไหมครับ" โอ้...พี่ชายฉันฉันเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อพี่เกียร์พูดจบทั้งหมดก็หันไปหาพี่เก้าเป็สายตาเดียว ทำให้พี่เก้าที่นั่งฟังอยู่เฉยๆถึงกลับทำตัวไม่ถูก
"เออ…ครับๆ ผมช่วยดูแลน้องให้ก็ได้ครับ"ฉันยิ้มหวานให้พี่เก้าทันที แล้วเขาก็หันมาสบตากับฉันแต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ สงสัยจะยิ้มไม่เป็แต่ช่างเถอะขอแค่ให้ฉันได้ออกไปลั้นลาก็พอ
“จะเป็ภาระให้เก้าหรือเปล่าจ๊ะลูกสาวมามี้ดื้อนะจะบอกให้” มามี้ทำท่าเหมือนจะเกรงใจพี่เก้าแถมยังบอกว่าฉันดื้ออีกด้วย แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าที่อยากออกไปก็เพราะไม่อยากอยู่ในสายตาของใคร อยากเป็อิสระน่ะเข้าใจไหมพี่เก้าก็พี่เก้าเถอะขอบอกไว้ก่อนเลยว่าต่างคนต่างอยู่ฉันไม่้าให้ใครมาช่วยดูแลหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ ก็บอกแล้วไงว่าโตแล้ว
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกเนอะใช่ไหมครับพี่เก้า" เสียงพี่เกียร์เอ่ยขึ้นแล้วพี่เกียร์กับพี่เก้าก็มองหน้ากัน เหมือนมีอะไรกันสักอย่าง ส่งสายตากันแปลกๆแต่ฉันก็ไม่อยากจะสนใจหรอก ขอแค่ให้ได้ไปอยู่ที่คอนโดก็พอ
"ครับ" พี่เก้าตอบสั้นๆ แต่ก็ได้ใจความดี
"มามี้ให้ไอไปนะคะ" ฉันรีบถามย้ำขึ้นอีกครั้งทันที คนเยอะๆอย่างนี้ก็ดีมามี้อาจจะเกรงใจไหนๆ พี่เก้าก็รับปากแล้ว จะไม่ให้ไปก็จะกะไรอยู่
"ถ้างั้นมามี้ฝากน้องด้วยนะเก้า" เย๊!!! ในที่สุดฉันก็ได้ออกไปอยู่คอนโดแล้วฉันยิ้มแก้มแทบแตก แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากไปกว่ายิ้ม แต่ในใจนี่สิดีใจสุดๆ
"ครับไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยดูแลน้องให้เองครับ" เสียงพี่เก้ารับคำอย่างเป็มั่นเป็เหมาะ
"ถ้างั้นมามี้อนุญาตให้ไปก็ได้แต่อย่าดื้อนักนะเราน่ะ มามี้ไม่ค่อยไว้ใจยิ่งซนๆ อยู่ด้วย" คำก็ดื้อ สองคำก็ซน รวมๆแล้วก็บอกว่าฉันยังไม่โตนั่นแหละ ก็บอกแล้วว่าโตแล้วๆ
"ไชโย!!!! ขอบคุณมามี้มากนะคะ" ขอบคุณพี่เกียร์แล้วก็ขอบคุณพี่เก้าด้วย ถ้าไม่ได้พี่ๆสองคนนี้ฉันคงไม่ได้ไปแน่ๆ เลย
"ดีใจขนาดนี้น่ากลัวจริงๆ" เป็เสียงเข้มๆ ของป๊ะป๋าฉันก็เลยต้องสงบเสงี่ยมลงทันที จากนั้นฉันก็ขอตัวออกไปจากตรงนี้แล้วขึ้นห้องกำลังจะไปดูว่าจะเอาชุดอะไรใส่กระเป๋าไปไว้ที่คอนโดบ้างดีแบบว่าเห่อสุดๆ
่เวลาเย็นๆ ของวันอาทิตย์ฉันก็ย้ายไปนอนที่คอนโดโดยขนเสื้อผ้าไปสองกระเป๋าใหญ่ๆ มามี้มาส่งด้วยตัวเองกำชับโน่นกำชับนี่อยู่พักใหญ่ แล้วท่านก็กลับไปตอนนี้ก็เหลือแต่ฉันที่อยู่ในห้องนี้คนเดียวแล้ว ฉันเอนตัวนอนลงไปบนเตียงนอนนุ่มๆอย่างรู้สึกสดชื่นสบายใจ เหมือนนกที่หัดบินใหม่ๆ เงียบสงบเป็อิสระและมีความสุขเพราะต่อไปนี้ฉันจะไม่ต้องโดนมามี้ปลุกให้ตื่นตอนเช้าอีกแล้วถึงฉันจะเป็คนขี้เซาแต่ฉันก็รู้เวลาดี แล้วฉันก็หวนนึกถึงคำพูดในวันนั้นที่บอกว่าคอนโดของพี่เก้าก็อยู่ที่นี่ คงไม่บังเอิญอยู่ตึกเดียวกันหรอกมั้งเพราะคอนโดที่นี่มีตั้งหลายตึกคงไม่ซวยขนาดนั้น
"มีความสุขจริงโว้ยยยย" ฉันบ่นกับตัวเองแล้วยกมือถือขึ้นมาโทรหาเพื่อนๆของฉัน ฉันวิดีโอคลอหาเพื่อนสองคนในกลุ่ม แล้วก็อวดห้องสวยๆ กับพวกมันทันทีห้องนี้มีพื้นที่กว้างขวาง มีห้องนอนขนาดใหญ่พอสมควร มีห้องน้ำอยู่ภายในห้องนอนห้องครัวที่จัดเป็โซนแยกออกไปเป็สัดส่วน ชัดเจน มีพื้นที่นั่งเล่นโซฟาขนาดกำลังดีกับสมาร์ททีวีจอน่าจะประมาณสี่สิบเก้านิ้วหนึ่งจอ จัดว่าโอเคมากๆเฟอร์นิเจอร์ครบ เครื่องใช้ไฟฟ้าครบ มีพี่ชายมันดีอย่างนี้นี่เองตามลำพังฉันคนเดียวคงไม่ได้ออกมาอยู่อิสระแบบนี้แน่
“อุ๊ย! ห้องสวยไหนโชว์หน่อยซิ”ฉันมีเพื่อนที่สนิทมากๆ อยู่สองคน คนแรกชื่อเนตรดาวคนทีสองชื่อมะนาว แล้วไอ้เสียงเมื่อสักครู่นี้น่ะ เสียงไอ้เนตร
“สวยไหมๆ”ก็ฉันคุยเื่นี้กับเพื่อนของฉันมาหลายวันแล้วพวกมันก็เลยอยากเห็นว่าห้องที่ฉันเคยคุยเอาไว้มันจะสวยขนาดไหน
“โห...สวยจริงว่ะ กว้างมากด้วย”ฉันค่อยๆ ขยับกล้องด้านหลังกวาดไปทั่วๆ ห้องจนครบทุกมุม
"ไปฉลองห้องใหม่กันไหม" มะนาวขาเที่ยว รีบเอ่ยชวนฉันกับไอ้เนตรทันทีก็มันน่ะขากิน ขาเทียวเลย ส่วนไอ้ฉันน่ะก็ชอบไปกับมันซะด้วยสิ
“ไปก็ไปดี๊”ฉันบอกพวกมัน แต่ต้องเป็วันอื่นนะวันนี้คงไม่สะดวกเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว
“วันอื่นนะวันนี้ดึกแล้ว” เป็เสียงของไอ้เนตร ซึ่งฉันกับไอ้มะนาวก็เห็นด้วยจากนั้นฉันสามคนก็คุยกันต่ออีกสักพัก แล้วก็วางสายไป อาบน้ำนอนเพราะพรุ่งนี้ฉันมีเรียนแต่เช้า
28K
