ยุทธจักรเทพยุทธ์ (แปลจบแล้ว)

　　“ป่ามืด ที่นี่คือที่แบบไหน?”

      ตู้เซ่าฝู่มองไปยังผืนป่าที่กว้างสุดลูกตาที่อยู่ด้านหน้าจากไกลๆมองดูรวมๆ ไม่ค่อยเหมือนกับเทือกเขาอสุรกายเท่าไร

　　ป่าทึบที่กว้างใหญ่ไพศาลมองไม่เห็นขอบสุดไม่มีกลิ่นอายของความป่าเถื่อนอย่างเทือกเขาอสุรกายทว่ามีกลิ่นอายของความชั่วร้ายมืดมิดซ่อนอยู่ แค่มองจากไกลๆกลิ่นอายความมืดมิดนี่ก็ทำให้รู้สึกใจสั่นไม่สบายใจได้แล้ว

　　“ป่ามืดเป็นสถานที่ที่มีความพิเศษเฉพาะตัวอย่างมาก ตั้งอยู่ที่เขตชายแดนของจักรวรรดิสือหลงรวมกับรอบๆ ก็ยังมีพื้นที่ติดกับขอบชายแดนของทั้งสามแคว้นดังนั้นจึงทำให้สถานที่ที่มีจุดเด่นในตัว ที่นี่มียาวิเศษกำเนิดขึ้นจำนวนมากและยังมีอสูรปีศาจอาศัยอยู่ พอผ่านไปนานวันเข้ามันก็กลายเป็นดินแดนสวรรค์ของผู้หลบหนีและผู้เสี่ยงโชคทุกคน”

      โอวหยังส่วงหยุดชะงักสักครู่จึงพูดต่อว่า “ที่นี่ถือว่าเป็นพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลจนแคว้นสือหลงหรือแคว้นอื่นๆมาควบคุมได้ ที่นี่มักเกิดความวุ่นวาย พละกำลังถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด หนึ่งในนั้นมียอดฝีมือระดับสุดยอดจำนวนไม่น้อยซ่อนตัวพักอาศัยอยู่พวกเขาใช้พละกำลังของตัวเองในการสร้างระดับชนชั้นและระบบภายในป่ามืดหลายปีที่ผ่านมา ป่ามืดพัฒนาจนน่ากลัวยิ่งขึ้นจนขนาดพอนับได้ว่าเป็นสถานที่ที่แยกตัวเองมาเป็นแคว้นพิเศษเล็กๆแห่งหนึ่ง เป็นแคว้นที่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่ากลืนกินผู้ที่อ่อนแอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนี้ ล้วนใช้พละกำลังเป็นตัวตัดสินทั้งสิ้น”

      “ที่นี่ฟังดูแล้วไม่เลวเลย”

      ตู้เซ่าฝู่แหงนหน้ามองขึ้นเล็กน้อยไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรบนโลกนี้เป็นโลกที่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่ากลืนกินผู้ที่อ่อนแอกว่า พละกำลังเป็นสิ่งสำคัญอยู่แล้วเพียงแต่ในป่ามืดแห่งนี้แสดงออกได้อย่างชัดเจนมากกว่าเท่านั้นเอง

　　“ไม่เลว?”

      โอวหยังส่วงเหล่มองตู้เซ่าฝู่ กล่าวว่า “เดี๋ยวพอเจ้าได้สัมผัสถึงความโหดร้ายที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้เจ้าคงไม่คิดเช่นนี้แล้วล่ะ กฎระเบียบทุกอย่างของที่นี่ล้วนใช้พละกำลังในการตัดสินพละกำลังนี่แหละคือกฎระเบียบ”

      “สำหรับคนอ่อนแอถือว่าไม่ยุติธรรมจริงๆ น่ะแหละ”

      ตู้เซ่าฝู่ยิ้มแห้งๆ บนโลกใบนี้ที่ไหนๆลึกๆ แล้วก็ใช้พละกำลังมาเป็นกฎเกณฑ์ในการตัดสินที่แท้จริงเพียงแต่แสดงออกอย่างครุมเครือ ส่วนภายในป่ามืดแสดงออกอย่างชัดเจนเท่านั้น

　　โอวหยังส่วงมองตู้เซ่าฝู่จากนั้นพูดต่อไปว่า “แน่นอน ภายในป่ามืดมีการเข่นฆ่ากันอย่างวุ่นวายแม้จะไม่ได้เจริญมาก แต่ในนั้นก็คึกคักมาก คึกคักกว่าที่ไหนๆ ในแคว้นเสียอีก”

      “เพราะเหตุใด?” ตู้เซ่าฝู่ถามอย่างสงสัย

　　“ป่ามืดเป็นดินแดนสวรรค์ของผู้หลบหนีและผู้เสี่ยงโชคทุกคนดังนั้นจึงเป็นสวรรค์แห่งการค้าเช่นกัน ของที่มีในป่ามืดมีครบถ้วนทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นยาลูกกลอนอาวุธวิญญาณ วิชาลมปราณ โลหิตสกัด กระดูกหายากของอสูร อสูรพาหนะอะไรก็ตามที่คิดขึ้นมาได้ หาได้ภายในป่ามืดทั้งหมด หากเจ้าอยากขายของไม่มีใครถามหรอกว่าหาได้มาจากที่ไหน”

      โอวหยังส่วงเหล่มองตู้เซ่าฝู่นิดหน่อยจากนั้นกล่าวว่า “พ่อค้าจากร้านค้าธุรกิจใหญ่ในแคว้นสือหลงและแคว้นอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆ จำนวนไม่น้อยมักจะแอบเข้าไปซื้อของมาจากในป่ามืดด้วย”

      “เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ” ตู้เซ่าฝู่ยิ้มพร้อมพูด

　　“ผ่านป่ามืดไปก็จะเป็นสำนักยุทธสวรรค์ของพวกเราแล้วบริเวณรอบๆ ถือว่าเป็นของสำนักยุทธสวรรค์ของพวกเรา ป่ามืดแม้จะยิ่งใหญ่ทว่าก็ยังไม่กล้าล่วงล้ำไปในอาณาเขตของสำนักยุทธสวรรค์ ศิษย์ของสำนักยุทธสวรรค์เองก็มักจะเข้าไปในป่ามืดบ่อยๆ” โอวหยังส่วงกล่าว

　　ตู้เซ่าฝู่เอ่ยถาม “เพราะเหตุใด?”

      โอวหยังส่วงกล่าว “คนที่ถูกสำนักยุทธสวรรค์หมายหัวตามจับ มีหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในป่ามืดดังนั้นไม่แปลกที่นักเรียนมักจะเข้าไปเพื่อหาคนเหล่านั้นเพื่อล่าเงินรางวัลจากเงินค่าหัวหลังจากเจ้าเข้าร่วมสำนักยุทธสวรรค์ได้แล้ว ก็จะค่อยๆ เข้าใจทุกอย่างแล้ว”

      เพียงไม่ช้า อสูรราชาพยัคฆ์กิเลนก็เหาะมาเข้าใกล้ป่ามืดเมื่อทั้งสามคนถึงบริเวณด้านนอกป่ามืดแล้ว อสูรราชาพยัคฆ์กิเลนก็ย่อร่างขนาดประมาณแมวน้อยจากนั้นก็ตามข้างๆ ตู้เซ่าฝู่

　　ภายในป่าที่ทึบมีต้นไม้สูงเสียดฟ้าจำนวนมาก มีหลายต้นที่สูงกว่าหลายสิบจั้งพรรณไม้ขึ้นดกกระจายทั่วป่า มีหญ้าป่าวัชพืชที่โตขึ้นสูงขนาดหลายจั้ง

　　ภายในป่าทุกอย่างมืดมิดภายในมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน เส้นทางพอมีคนเดินผ่านไปผ่านมาบ้างก็รู้สึกโล่งใจเพียงแต่ภายในป่ามืดมีกลิ่นอายของความมืดมิด ทำให้รู้สึกหวาดระแวงอยู่ลึกๆ

　　“ระวังหน่อย พวกเราจำเป็นต้องเดินทางผ่านป่ามืดหากระหว่างทางพบกลุ่มพ่อค้าและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสามารถจ่ายเงินให้เขานำทางให้พวกเรา พวกเขามักจะมีอสูรพาหนะขั้นต่ำให้เช่าซึ่งจะทำให้เดินทางได้ไวขึ้น พวกเขามักจะมีเส้นสายกับกลุ่มมีอิทธิพลในป่ามืดพวกเราจะได้ลดความเสี่ยงและความอันตรายลง” โอวหยังส่วงบอกกับตู้เซ่าฝู่และไต้ซิงอวี่ทั้งสามคนและอสูรย่อร่างเดินเข้าสู่ภายในป่ามืด

      ต้นไม้ขึ้นดกหนาและแออัดป่าทึบวิสัยทัศน์มองได้สั้น มองไปไกลๆ เห็นเพียงความมืดมิด โดยเฉพาะยามฟ้าสางความน่ากลัวจากกลิ่นอายของป่าแห่งนี้มีแน่นหนายิ่งขึ้น

　　“โฮกๆ……”

      มีเสียงอสูรคำรามอยู่เนืองๆ ออกมาจากป่าลึก

　　“ซู่ๆ……”

      ภายในบริเวณอันมืดมิดข้างในมีเสียงร่างของคนจำนวนหนึ่งเคลื่อนไหวกระโดดไปมาอยู่บนต้นไม้สูงพวกเขาตั้งใจกวาดสายตามองไปทั่วป่าทึบ ทว่าจู่ๆ ราวกับว่าเขาค้นพบเป้าหมายเงาของคนเหล่านั้นค้นหาเป้าหมายต่อด้านหน้า

　　ฟ้าเริ่มมืดครึ้มขึ้นเรื่อยๆทุกอย่างในป่าอับแสงจนกลายเป็นความมืดมิด

      “ดูท่าพวกเราต้องหาที่พักกันก่อนพรุ่งนี้เช้าตรู่ค่อยออกเดินทาง ตอนกลางคืนรีบเดินทางไม่ได้ไม่อย่างนั้นจะหลงทางเอา” โอวหยังส่วงบอกกับตู้เซ่าฝู่และไต้ซิงอวี่ทั้งสองคนที่อยู่ในป่า

      ตู้เซ่าฝู่พยักหน้า กล่าวว่า “งั้นหาที่พักผ่อนกันก่อนคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางต่อ”

      “โฮก!”

      ทันใดนั้นเอง อสูรราชาพยัคฆ์กิเลนร่างเล็กก็ทำท่าทางเคร่งเครียดมันมองไปด้านหน้าอย่างระมัดระวัง

　　“ระวัง” ตู้เซ่าฝู่เองก็สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย และรีบบอกกับไต้ซิงอวี่และโอวหยังส่วงสองคนนี้ในทันทีทุกคนกวาดสายตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง

　　“ซู่ๆ”

      ขณะที่ตู้เซ่าฝู่กำลังมองไปภายในป่าทึบด้านหน้าก็มีเงาคนจำนวนหนึ่งพุ่งแวบออกมา และปรากฏตัวต่อหน้าตู้เซ่าฝู่ โอวหยังส่วงและไต้ซิงอวี่ทั้งสามคน

      คนที่เข้ามามีทั้งหมดห้าคน ชายวัยรุ่นสองชายวัยกลางคนอีกสาม ทุกคนล้วนสวมชุดนักสู้สีดำ

      ทั้งห้าคนกระโดดขึ้นไปอยู่ยอดของต้นไม้สูงเมื่อมองเห็นตู้เซ่าฝู่และอีกสองคน นัยน์ตาก็สะดุ้งเล็กน้อยจากนั้นก็กระโดดลงมาอยู่ด้านหน้าของพวกเขาสามคน

      ลมปราณของทั้งห้าคนดุดันแปลกพิสดารและร้ายกาจทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้รู้สึกขนลุกขนพอง

　　“ขั้นชีพจรพลิ้วไหวในระดับขั้นสมบูรณ์หนึ่งคนขั้นชีพจรพลิ้วไหวในระดับขั้นถึงฟากฝั่งสองคน ขั้นชีพจรพลิ้วไหวในระดับขั้นสร้างรากฐานอีกสองคน”

      ตู้เซ่าฝู่กวาดสายตาสำรวจระดับฌานของทั้งห้าคนโดยคร่าวๆทั้งห้าคนต่างมีกลิ่นอายของพลังที่ทำให้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ตู้เซ่าฝู่รู้สึกระวังคนพวกนี้มากเป็นพิเศษ

　　เมื่อทั้งห้าคนกระโดดลงมาอยู่บนพื้นจ้องมองตู้เซ่าฝู่และอีกสองสาว ทั้งห้าคนต่างพร้อมหน้าพร้อมตากันสนใจไปที่โอวหยังส่วงเป็นพิเศษสาวงามสะกดหัวใจได้ขนาดนี้ไม่ค่อยได้พบเห็นใน ป่ามืดสักเท่าไร

　　“เจ้าหนูพวกเจ้าเคยเห็นนกน้อยสีมรกตหรือไม่?”หัวหน้ากลุ่มชายที่เข้ามาเอ่ยถามตู้เซ่าฝู่และโอวหยังส่วง

      “ไม่เห็น” ตู้เซ่าฝู่ส่ายหน้า

　　“ไม่จริงๆ หรือหากโกหกละก็ข้าจะถลกหนังของเจ้าซะ” ชายวัยกลางคนมองไปที่ตู้เซ่าฝู่ด้วยสีหน้าจริงจัง

　　คำพูดของชายคนนี้ ทำให้ตู้เซ่าฝู่แอบรู้สึกไม่ค่อยพอใจแต่เมื่อเขาเองก็เพิ่งจะเข้ามาในป่ามืด ตู้เซ่าฝู่เองก็ไม่อยากก่อเรื่องจึงพยายามเก็บความรู้สึกไม่ชอบใจนี้ไว้ กล่าวว่า “ไม่เห็นก็คือไม่เห็นพวกเราเพิ่งจะมาเหยียบที่นี่เอง”

      “หัวหน้าพวกเราหามาตั้งนานแล้วยังไม่พบเลย พักกันหน่อยดีหรือไม่สาวน้อยกับหญิงงามสองคนนี้ท่าทางหน้าตาดูดีใช้ได้เลย โดยเฉพาะสาวคนที่โตกว่านางนั้นพวกเรามาเล่นสนุกกับนางก่อนแล้วค่อยไปหาต่อดีหรือไม่?”

      ชายหนุ่มร่างผอมที่อยู่ข้างชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าเอาแต่จ้องมองที่เรือนร่างของโอวหยังส่วงตาไม่กะพริบเขาแทบจะน้ำลายหกออกมา มองด้วยสายตาที่เร่าร้อน สตรีงามจับจิตน่าหลงใหลที่สุดคนนี้ทำให้เขาเบนสายตาออกมาไม่ได้ คำพูดที่พูดก็สื่อความในใจออกมาตรงๆ

      “เจ้ารนหาที่ตายหรือ!”

      โอวหยังส่วงได้ยินใบหน้างดงามของนางก็บึ้งตึงขึ้นมาในทันใด

      “โอ้โห สาวน้อยคนนี้ร้อนแรงเร้าใจดีจริงๆ ข้าชอบ ไม่รู้ตอนข้าเล่นสนุกกับเจ้าเจ้าจะร้อนแรงเช่นนี้หรือไม่ ข้าชอบสตรีร้อนแรงเช่นนี้ที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มร่างผอมยักคิ้ว จ้องมองโอวหยังส่วง สายตาดูตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด

      “ช่างเถิด หาสมบัติชิ้นนั้นก่อน หากหาไม่พบ พวกเราคงซวยกันแน่” สายตาของหัวหน้ากลุ่มคนนั้นเองพยายามฝืนใจเบนสายตาออกไปจากเรือนร่างของโอวหยังส่วง

　　“เสียดายจัง หัวหน้ากินเวลาไม่มากหรอก” ชายหนุ่มร่างผมได้ยินก็แสดงสีหน้าผิดหวัง สายตายังคงมองหานางอย่างอาลัยอาวรณ์

      ชายวัยกลางคนหัวหน้ากลุ่มไม่สนใจชายร่างผอมเขาเหลือบมองตู้เซ่าฝู่และอีกสามคน “เจ้าหนู พวกเจ้าทำตัวดีๆ ส่งถุงหยินหยางบนตัวมาให้ข้าซะแล้วก็รีบไสหัวไปอย่ามาทำให้พวกเราเสียเวลา ถือว่าวันนี้พวกเจ้าโชคดีข้าจะไว้ชีวิตให้แล้วกัน”

　　“เหอะ!……”

      โอวหยังส่วงแสดงสีหน้าโมโหเดือดดาลเตรียมจะอ้าปาก ทว่าตู้เซ่าฝู่ที่อยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกโอวหยังส่วงออกมาก่อนเขาจ้องไปที่หัวหน้ากลุ่ม กล่าวว่า “ถ้าข้าไม่ตกลงล่ะ?”

      “ไม่ตกลง?”

      เมื่อได้ยิน ชายหัวหน้ากลุ่มก็แสดงสีหน้าประหลาดใจมองตู้เซ่าฝู่ด้วยท่าทางเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาด กล่าวว่า “เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม พูดจาโอหังเสียจริงเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน?”

      “ป่ามืด” ตู้เซ่าฝู่ตอบชายหัวหน้ากลุ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

　　“ถูกต้อง คือป่ามืดที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมจะมาเดินเล่น พวกเราคือคนของสำนักมืดมิดไม่รู้จักคิดให้ดีจะมาเสียใจภายหลังอะไรก็ไม่ทันแล้ว”

      ชายหัวหน้ากลุ่มหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งพาสองสาวแสนสวยเข้ามาในป่ามืดนี่เป็นสิ่งที่เขาก็รู้สึกแปลกใจ น่าจะเป็นคุณชายจากบ้านสกุลรวยๆที่ไหนอยากมาลองดีหาความตื่นเต้นในป่ามืดละมั้ง

　　“สำนักมืดมิดไม่เคยได้ยินอยากได้ถุงหยินหยางก็เข้ามาเอาเองสิ” ตู้เซ่าฝู่มองชายหัวหน้ากลุ่มด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม