### 5.2
คุณชายรู้สึกทำตัวไม่ถูก...ได้แต่นั่งโง่ๆ ตัวตรงแน่วอยู่ริมขอบเตียง สองมือกำกันแน่นอยู่บนตัก
จริงอยู่ที่จางจงใช้เวลาสอนเขาอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม(สองชั่วโมง)...ให้รู้วิธีปรนนิบัติสามีบนเตียง เพราะเขามิใช่สตรีแต่เป็บุรุษ วิธีร่วมรักของคู่บุรุษกับบุรุษนั้นแตกต่างจากคู่บุรุษกับสตรี และคู่ของบุรุษกับบุรุษต้องเตรียมตัวเตรียมใจและเตรียมอุปกรณ์ช่วยเป็พิเศษต่างหาก มิเช่นนั้นแล้วบุรุษผู้อยู่ในฐานะภรรยาอาจจะได้รับาเ็ได้
แค่คิดก็สยองขวัญแล้ว!
“ฟูเหริน...”
เสียงเรียกของท่านอ๋องทำให้คุณชายสะดุ้ง ปรายตามองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ไม่ห่าง เขาสวมเสื้อนอนสีแดงถือถ้วยน้ำชาอยู่ในมือทั้งสองข้าง
“มาดื่มน้ำชามงคลกัน” มุมปากยกยิ้มน้อยๆ มองคุณชายที่สวมเสื้อนอนสีแดงเหมือนกัน ด้วยประกายตายพราวระยิบ “ที่จริงควรจะเป็สุรามงคล แต่ว่าระยะนี้เ้ายังไม่ควรดื่มสุรา ข้าจึงใช้น้ำชาแทนสุรา หวังว่าฟูเหรินคงไม่ตำหนิ”
“ไม่กล้าขอรับ” คุณชายเอ่ยเบาๆ รู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ก็ต้องยืนขึ้นเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย แล้วรับถ้วยชาจากมือท่านอ๋องมาถ้วยหนึ่ง
ท่านอ๋องคล้องแขนของคุณชายที่ร่างเตี้ยเล็กกว่า แล้วทั้งคู่ก็ดื่มชาพร้อมกันจนหมดถ้วย
ท่านอ๋องดึงถ้วยเปล่าในมือของคุณชายไปซ้อนกับถ้วยของตนเองแล้วโยนไปไว้บนโต๊ะราวกับจับวาง จากนั้นก็ช้อนตัวคุณชายขึ้นอุ้มในท่าเ้าสาว
อยู่ๆ ก็รู้สึกโคลงเคลง คุณชายรีบใช้สองมือคว้าไหล่แกร่งไว้มั่นเพื่อกันตก อุทานอย่างใ
“ทะ...ท่านอ๋อง”
ใบหน้าคมคายของท่านอ๋องแย้มยิ้มอ่อนโยน
“ฟูเหริน เ้าต้องเรียกข้าว่า ฟูจวิน(สามี)” แล้วอุ้มคุณชายวางลงบนเตียงนอนอย่างนุ่มนวล “หน้าที่ของฟูจวินคืออุ้มฟูเหรินขึ้นเตียงนอน”
กล่าวจบก็ช่วยถอดรองเท้าให้คุณชาย แล้วถอดรองเท้าของตนเองออก ก่อนจะขึ้นเตียงไปนั่งชิดคุณชายที่รีบลุกขึ้นนั่งตัวลีบอยู่ด้านในของเตียงกว้าง
ท่านอ๋องดึงมือที่ชื้นเหงื่อของคุณชายมากุมเอาไว้ พลางกระซิบข้างหู
“นอนเถอะ”
จัดให้คุณชายนอนลง ห่มผ้าห่มให้ แล้วก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนและที่ริมฝีปากแ่เบาอ่อนโยน ทว่าไม่มีล่วงล้ำ
คุณชายใจเต้นโครมๆ ดังจนตนเองยังได้ยิน ลุ้นระทึกว่าจะเกิดอะไรต่อ
แต่ท่านอ๋องเพียงล้มตัวลงนอนเคียงข้าง ห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน แล้วหลับตา เพียงไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอ
เป็จ้าวชิงเฟิงต่างหากที่ลืมตาค้าง เพราะความในใจสับสน สักพักท่านอ๋องก็พลิกกายตะแคงมาหายป่ายมือข้างกับขาข้างหนึ่งโอบกอดเขาไว้ราวกับกอดหมอนข้าง
คุณชายคิดจะผลักอีกฝ่ายออกในตอนแรก แต่ไม่อยากทำให้ท่านอ๋องรู้สึกตัว จึงพยายามนอนนิ่งๆไว้อย่างอดทน...
*
*
*
สายวันรุ่งขึ้น...จ้าวชิงเฟิงลืมตาตื่นก็เห็นว่า จางจงและสองสาวใช้เสี่ยวหงเสี่ยวชุ่ย ยืนรอคอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง แต่ทุกคนต่างเงียบเสียงเพื่อจะได้ไม่รบกวนเขา ส่วนท่านอ๋องนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ ทั้งไปไหนแล้วก็ไม่รู้
“คุณชาย ตื่นแล้วหรือขอบรับ?” จางจงถาม สีหน้ากังวลเล็กน้อย
“อืม” คุณชายขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง
“ระวัง...ระวัง...” จางจงรีบปราดเข้ามาประคองราวกับเขากลับกลายเป็ไข่ในหิน
“เจ็บตรงไหน? ปวดตรงไหน?” สีหน้าคนถามเต็มไปด้วความเวทนา
“เมื่อยตัวเล็กน้อย”
ลองใครมาทำหน้าที่หมอนข้างทั้งคืนไม่เมื่อยตัวก็แปลกแล้ว!
แล้วไอ้สีหน้าสงสารจากบ่าวคนสนิทกับสองสาวใช้หมายความว่าอะไร?
จางจงคว้ากระปุกยาใบหนึ่งบนถาดที่เสี่ยวหงถืออยู่แล้วกระซิบถาม “เจ็บตรงนั้นมากมั้ยขอรับ?”
คุณชายกระพริบตามองบ่าวคนสนิท...ก่อนจะแปลความหมายในใจว่า เจ็บท้ายทอยตรงที่ถูกโบยอีกหรือไม่...ก็ส่ายหน้า
“ไม่แล้วละ”
“ถ้าเจ็บ...โปรดบอกบ่าว...อย่าได้เหนียมอาย...บ่าวจะเป็คนช่วยทายาให้เองขอรับ” จางจงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เอ่ยกระซิบข้างหู “ครั้งแรกจะไม่เจ็บได้อย่างไร?”
“ครั้งแรก...” คุณชายทวนคำแ่เบา แล้วหน้าแดงก่ำเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร!
“ไม่มี...ไม่มีครั้งแรก...ไม่มีอะไรทั้งนั้น”
เขาว่าแล้วมุดกลับเข้าไปในโปงผ้าห่มใหม่
*
*
*
ที่จวนราชครูตู้...
พระชายาตู้จินเหลียนนั่งสนทนากับท่านราชครูผู้เป็บิดา นางเล่าเื่ที่ชินอ๋องหลี่เฉิงยกย่องให้จ้าวชิงเฟิงขึ้นมาเป็พระชายารอง และให้อยู่ในห้องนอนตำหนักใหญ่ด้วยกันอย่างเปิดเผยให้บิดาฟังอย่างกลัดกลุ้ม
ราชครูตู้เสียงลูบหนวดเคราอย่างใช้ความคิด
“ก้อเป็แค่พระชายารอง จะอย่างไรก็เป็รองเ้า”
“ท่านพ่อ ท่านไม่เข้าใจ พอเ้าคนสารเลวนั่นได้เป็พระชายารอง ก็มารยาทำทีท่าน่าสงสาร ทำให้ท่านอ๋องมีคำสั่งยกเว้นธรรมเนียมยกน้ำชาถามไถ่พระชายาเอกในตอนเช้า ด้วยเกรงว่าเขาจะถูกรบกวนการพักผ่อน...ข้าละเจ็บใจนัก”
นางดึงทึ้งผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบฉีกขาด
“พระชายา เ้าเคยขอเด็กรับใช้หน้าตางดงามกับสาวใช้ที่สวยที่สุดในจวนของพ่อไปมิใช่หรือ?”
“เ้าสองคนนั้นล้วนไม่ได้เื่” พระชายาเสียงสะบัด ก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบคำหนึ่ง
“แล้วเ้าจะให้พ่อทำอย่างไร?” ท่านราชครูกล่าวอย่างคนตามใจลูก “เ้าว่ามาให้เต็มที่ พ่อจะช่วยอย่างสุดความสามารถ”
“ลูกคิดว่า...ผู้ที่ท่านอ๋องชมชอบจะต้องเป็คุณชายมีชาติตระกูลเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติผู้ดีและรูปโฉมงดงามอ่อนเยาว์”
“หา...” ท่านราชครูอุทาน “คุณชายเช่นนั้นจะหาได้ที่ไหน ถึงแม้หาได้วงศ์ตระกูลของเขาก็คงไม่ยอมยกให้พวกเราแน่”
“ท่านพ่อ...ข้อนี้ลูกก็รู้” พระชายาลดเสียงเบาลงพอให้คนเป็พ่อได้ยินเท่านั้น “แต่...ถ้าหานกยูงไม่ได้ ทำไมไม่เอาอีกามาย้อมสีล่ะเ้าคะ!”
_________
1K
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
