... ยอดบนหอคอย ...
หญิงสาวสวมชุดสีดำมิดชิด ปกปิดใบหน้าเรียวสวยบุกเข้าไปสถานที่ที่มีความปลอดภัยแ่า ภาระกิจในครั้งนี้ของหล่อนคือแจ้งพิกัดหยกโบราณที่มีมูลค่าหลายหมื่นล้านดอลล่าร์ให้กับองค์กรลับใต้ดิน
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถเจาะระบบระหัสความปลอดภัยเข้าไปข้างในได้อย่างไม่ต้องสงสัย ดวงตาคู่สวยค่อยๆ มองสำรวจดูรอบๆ ห้องนิรภัยว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปหรือไม่ เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เท้าเล็กจึงค่อยๆ เดินตรงไปที่ตู้กระจกที่อยู่ตรงหน้า
หล่อนจ้องมองหยกสีเขียวขุ่นเล็กๆ ที่อยู่ใต้กระจกนั้น แววตาถึงกับเป็ประกายทันที ก่อนที่จะแจ้งพิกัดให้กับองค์กรทราบ หล่อนได้ทำการขโมยหยกนั่นออกมาก่อนจะวางหยกปลอม ที่ได้ให้น้องชายทำขึ้นมาใหม่ไว้แทนที่
“ไม่คิดว่าหยกเล็กๆ แค่นี้จะมีมูลค่าหลายหมื่นล้านนะเนี่ย เฮ้อ ~ รวยแล้วเรา”
หล่อนจ้องมองดูหยกก่อนจะเก็บหยกนั้นไว้ในถุงมือแล้วกดปุ่มส่งสัญญาณเตือนแจ้งพิกัดให้องค์กรทราบตำแหน่งที่อยู่ ... ไม่นาน คนขององค์กรก็บุกเข้ามา แต่ที่น่าแปลกไม่ใช่คนขององค์กรชุดเดิม
“ฉันมาเอาหยกกลับไปให้ท่านเผิง” ชายร่างกำยำ หน้าตาคมเข้มเอ่ยขึ้นเดินถือปืนมาหยุดอยู่ตรงหน้าหล่อน
“นายเป็ใคร? ท่านเผิงไม่ได้บอกฉันนิว่าจะให้ทีมใหม่มารับหยกแทน”
ดวงตากลมโตจ้องมองชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ดวงตาคู่สวยมองผ่านคนชุดดำนั่นอย่างละเอียด ในหัวเกิดความสงสัยขึ้น แต่ก็เป็ไปอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด องค์กรส่งคนมากำจัดตน !!!
ปัง ปัง ปัง !!! มือเล็กหยิบปืนคาดอยู่ที่เอวขึ้นมาก่อนจะยิงใส่กลุ่มชุดดำที่อยู่ตรงหน้า มือข้างช้ายแย่งปืนจากชายร่างกำยำมาแล้ววิ่งออกไปจากที่ตรงนั้น
ลูกน้องของชายร่างกำยำเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามมาติดๆ ระหว่างที่วิ่งหนีเอาตัวรอดอยู่นั้น หล่อนก็ได้หยิบเอาหยกขึ้นมาแล้วซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย ที่ที่มีเพียงน้องชายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้
แต่ ... โชคกลับไม่เข้าข้าง หล่อนวิ่งมาเจอทางตัน ข้างหน้าคือหอคอยชั้นบนสุด ข้างล่างคือถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งผ่านไปมา หากร่วงตกลงไปศพคงไม่สวยเป็แน่
“หยู่ถง !!! เธอหนีไม่รอดหรอก!!! ยอมตายซะดีๆ !!! ไม่ว่ายังไงท่านเผิงก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่!!!”
ชายร่างกำยำคนนั้นที่พึ่งวิ่งมาถึงเป็คนเอ่ยขึ้น หล่อนทำงานให้กับองค์กรมานานสิบกว่าปี สิ่งที่ได้รับกลับคือการหักหลัง เื่นี้ไม่ได้ทำให้หล่อนใเลยแม้แต่น้อย เพราะหยู่ถงรู้แผนการของท่านเผิงก่อนแล้ว
“เหอะ !!! ฉันไม่ยอมตายด้วยน้ำมือของพวกแกหรอก!!! แกคิดเหรอว่าหยกที่พวกแกตามหาคือหยกจริงๆ น่ะ ต่อให้ฉันตายไป!!! พวกแกก็จะไม่มีวันรู้ว่าหยกจริงๆ อยู่ที่ไหน!!!”
สิ้นประโยค หยู่ถงก็ะโจากหอคอยลงไป หล่อนเลือกที่จะปลิดชีพตัวเองลงตรงนี้ ในเมื่อองค์กรไม่้าตนแล้ว หากอยู่ไปชีวิตของตนก็จะไม่มีวันสงบสุข หากชาติหน้ามีจริงขอให้ตนได้เกิดในครอบครัวที่ดี มีชีวิตดีๆ ที่ไม่ต้องไปเข่นฆ่าใครอีก
ทว่า ... เมื่อร่างของหยู่ถงกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้น ก็มีหญิงสาวคนนึงสวมชุดโบราณเหมือนที่หล่อนมักจะฝันถึงปรากฎอยู่ตรงหน้า ภาพในความฝันพรั่งพรูเข้ามาในหัวไม่หยุด
“ข้าฝากให้เ้าดูแลคนรักของข้าให้ดีด้วย”
“ชะตาชีวิตข้าสิ้นแล้ว ข้าไม่อาจกลับไปได้อีกแล้ว”
“และนี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้เ้า เปลี่ยนชะตาชีวิตข้าทีเถิด”
ผู้หญิงคนนั้นสวมแหวนในมือให้หยู่ถง แล้วภาพก็ค่อยๆ เลือนหายไป ... ทำไมคำพูดคำจาของผู้หญิงคนนั้นถึงได้แปลกๆ นะ ตนกำลังจะตายอย่างงั้นเหรอ ? แล้วผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็ใครกัน ทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนหล่อนเช่นนั้น? ก่อนที่หยู่ถงจะหมดสติไปก็เห็นแสงสว่างจากฟากฟ้าส่องลงมาที่ตน แล้วหล่อนก็ไม่รับรู้ถึงอะไรอีกเลย
... ชายแดนแคว้นหยงชิงและแคว้นเหออัน ...
ศึการะหว่างสองแคว้นหยงชิงและแคว้นเหออันที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น มีบุรุษผู้นึงร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม กำลังมีสีหน้าที่เคร่งเครียด สามวันแล้วที่เขาข่มตาหลับไม่ลง สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้เขาจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไรดี
“ท่านแม่ทัพขอรับ สถานการณ์ดีขึ้นมากแล้วขอรับ เหออันสูญเสียกองกำลังทหารไปกว่าห้าพันนาย ถือว่าเป็ข่าวดีของวันนี้ขอรับ”
ลู่หานคนสนิทของ ‘เฉิ่นมู่หยาง’ ที่คอยติดตามเขามานานหลายปี เดินเข้ามารายงานถึงสถานการณ์ที่อยู่เขตชายแดน หากเป็อย่างที่ลู่หานบอกกับตน อีกไม่นานพวกเขาก็จะรู้ได้ว่าฝ่ายใดจะได้ชัยชนะกลับไป
“อย่างนั้นหรือ?! ดี ~ ดีเยี่ยม ~ ใช้กลยุทธ์เดิมที่บุกโจมตีในวันแรก”
“ขอรับ มีข่าวที่จวนเฉิ่นส่งมาขอรับ ฮูหยินถูกวางยาพิษจนแท้งบุตร ตอนนี้อยู่ในขั้นวิกฤตขอรับ”
“เ้าว่าอย่างไรนะ?!!! หยู่ถงแท้งอย่างนั้นหรือ?!!!”
เื่นี้ทำให้มู่หยางถึงกับแน่นิ่งไป นางตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ? ไยตนถึงไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน หนึ่งเดือนแล้วที่เขานำทัพออกรบไม่ได้ส่งข่าวให้นางรู้เลย แม้ว่าจะเป็สมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ แต่นางก็คือผู้หญิงที่เขารักที่สุด
ท่านพ่อของนางคือแม่ทัพผู้เก่งกาจที่เสียสละชีวิตในศึกครานั้นเมื่อแปดปีก่อน นางต้องทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากที่ท้ายจวน เมื่อคราที่มู่หยางได้ถูกแต่งตั้งให้เป็แม่ทัพนำทัพออกศึกกวาดล้างกลุ่มโจรได้สร้างผลงานอันใหญ่หลวง มู่หยางจึงขอให้ฮ่องเต้มอบสมรสพระราชทานให้แก่ตนได้แต่งงานกับนาง เพียงเพราะเขาอยากจะช่วยให้นางหลุดพ้นจากชีวิตที่ลำบากที่ท้ายจวนนั่น
สามปีที่ใช้ชีวิตครองคู่อยู่ด้วยกันมา นางไม่เคยทำให้เขาต้องลำบากใจเลยสักครั้ง นางเป็สตรีจิตใจดี มีคุณธรรม ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ ... นางกลับจิตใจดีเกินไปจนทำให้มู่หยางรู้สึกเป็กังวลอยู่ไม่น้อย แต่งงานสามปี มู่หยางมีเวลาให้นางนับครั้งได้ เื่ที่นางตั้งครรภ์เขาไม่รู้เลยจริงๆ
“องค์ชายหวังจิ้งเสด็จมาหรือยัง ? ”
“องค์ชายกำลังเดินทางมาขอรับ”
“เตรียมม้า ข้าจะกลับไปที่เมืองเจ้อเจียง” มู่หยางเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะเดินกลับไปที่พักของตน
สถานการณ์เริ่มดีขึ้น องค์ชายหวังจิ้งกำลังเสด็จมาที่นี่ ไม่มีอะไรให้เขาต้องเป็กังวล ภายในใจมู่หยางตอนนี้เป็ห่วงสตรีที่กำลังอยู่ที่จวนยิ่ง ฝีมือผู้ใดกันที่คิดจะกำจัดนาง !!!
... ที่จวนสกุลเฉิ่น ...
หญิงสาวร่างผอมบาง ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งกร้าน กำลังนอนไร้สติอยู่บนเตียงไม้ใหญ่ กลิ่นสมุนไพรปกคลุมทั่วทั้งห้อง เหล่าสาวใช้เดินถือถังน้ำเดินเข้าออกไม่หยุด มีเพียงสตรีนางนึงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ผุดยิ้มที่มุมปากแสนจะชั่วร้าย
กลิ่นสมุนไพรฉุนแตะจมูก เปลือกตากลมโตค่อยๆ ขยับ ความรู้สึกแรกคือปวดระบมไปทั่วทั้งร่างกาย หยู่ถงพยายามลืมตาสำรวจดูรอบๆ ห้อง เปลือกตาคู่สวยขยับอยู่หลายครั้งจึงคุ้นชินกับแสงสว่างที่ส่องมา ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้หยู่ถงขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ศรีษะปวดอย่างรุนแรง มือเล็กกุมขมับแน่นด้วยความเ็ป
“โอ้ยยยยย” หยู่ถงร้องโอดโอยอย่างทรมาน ร่างกาย่ล่างปวดแทบจะะเิออกมาได้
“ฮูหยินฟื้นแล้วเหรอเ้าคะ ? บ่าวเป็ห่วงแทบแย่”
มีหญิงสาวอายุราวๆ สิบห้าหนาวถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือรีบวิ่งมาดูอาการของหยู่ถงด้วยความเป็ห่วง อาการปวดศรีษะของนางรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความจำในอดีตผุดขึ้นในหัวนางไม่หยุด
‘คุณหนู ทำอย่างนั้นจะดีหรือเ้าคะ เกิดแม่ทัพมู่หยางรู้เข้าจะเป็อย่างไรเ้าคะ? ’
‘เ้ากลัวอย่างนั้นหรือ?!!! นังหยู่ถงโง่จะตายจะรู้ได้อย่างไร?!!! จะให้นางตั้งครรภ์ไม่ได้!!!’
กว่าอาการปวดศรีษะจะหายไป ทำให้หยู่ถงแทบจะหมดสติอีกครั้ง นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เตียง สายตากวาดมองดูรอบๆ ห้องอีกครั้ง
‘เดี๋ยวนะ นี่ฉันกำลังอยู่ที่ไหน อย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนอื่นน่ะ ไม่ๆ มันต้องไม่ใช่เื่จริงสิ แล้ว ... ภาพที่ผุดมาในหัวฉันเมื่อกี้คือความจำของเ้าของร่างเดิมเหรอ? ’
คิดได้เช่นนั้น หยู่ถงจึงรีบลุกจากเตียงทันที พึ่งจะก้าวขาลงจากเตียงก็ต้องล้มพับไปที่พื้น ร่างกายปวดระบมไปหมด โลหิตเริ่มไหลออกมาจากระหว่างขาเรียวสวย
“เื่บ้าอะไรเนี่ย !!!”
“ฮูหยินเ้าคะ ระวังเ้าค่ะ ร่างกายฮูหยินยังไม่แข็งแรง หมอสั่งห้ามไม่ให้ฮูหยินขยับไปไหนนะเ้าคะ ? ”
เนี่ยนจินพยุงร่างบางกลับไปนอนพักที่เตียงเหมือนเดิม หยู่ถงจ้องหน้าเนี่ยนจินอย่างงงๆ พยายามนึกคิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ จะร้องก็ร้องไม่ออก หยู่ถงมองลงไปที่ระหว่างขาของตนอีกครั้ง
‘ฉันมาอยู่ในร่างผู้หญิงที่มีสามีแล้วอย่างงั้นเหรอ แล้วมาอยู่ในร่างผู้หญิงที่กำลังท้องเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว ... ไม่สิ แท้งลูกแล้ว!!! ชิบหายแล้วไง’
“ฮูหยินสูญเสียเืไปมากต้องพักรักษาตัวนะเ้าคะ บ่าวดีใจยิ่งที่ฮูหยินไม่เป็ไรเ้าค่ะ”
“เอ่อคือ ... เ้าชื่อเนี่ยนจินใช่ไหม ? ”
“ใช่เ้าค่ะ ฮูหยินจำบ่าวไม่ได้หรือเ้าคะ ? ” เนี่ยนจินทำหน้าเศร้าๆ หยู่ถงถึงกับทำตัวไม่ถูก นางเกลียดผู้หญิงที่ทำตัวอ่อนแอและทำตัวน่ารักที่สุดเลย
“ไม่ใช่อย่างนั้น เ้าไปเอากระจกมาให้ข้าที” เนี่ยนจินรีบเดินไปเอากระจกมาให้นาง
หยู่ถงเห็นหน้าตัวเองในกระจกถึงกับอึ้ง ผู้หญิงในกระจกหน้าเหมือนตนยิ่ง สวยหวาน ปากเล็กบาง ผิวพรรณผ่องใส ดวงตากลมโตขนตางอนงาม นางงดงามราวกับเทพธิดาลงมาจุติ ที่น่าแปลก ไยถึงมีคนคิดที่จะทำร้ายนางกันนะ แล้วผู้หญิงที่นางเห็นในความฝันคือใครกัน
“เนี่ยนจิน ผู้หญิงที่ชื่อชินอี้เป็ผู้ใดกัน ? ก่อนที่ข้าจะมีอาการเช่นนี้ สาวใช้ของชินอี้เป็คนนำแกงบำรุงมาให้ข้าใช่หรือไม่? ”
“ฮูหยิน คุณหนูชินอี้คือพี่สาวของฮูหยินเ้าค่ะ ฮูหยินให้คุณหนูใหญ่เข้ามาอยู่ในจวนนี้ด้วยเ้าค่ะ ส่วนเื่แกงบำรุงอะไรนั่นบ่าวไม่รู้จริงๆ เ้าค่ะ ฮูหยินทานแกงนั่นหรือเ้าคะ ? ”
หยู่ถงเริ่มจะเข้าใจเื่ราวของเ้าของร่างเดิมขึ้นมาหน่อยแล้ว ที่เ้าของร่างเดิมต้องมามีสภาพเช่นนี้ ต้องมีคนคิดร้ายเป็แน่ แล้วเ้าของร่างเดิมก็คือผู้หญิงที่นางเห็นก่อนที่นางจะสิ้นใจตาย ... หากเป็อย่างที่นางคิดจริง การเกิดใหม่ในครานี้ นางจะต้องพลิกชะตาชีวิตของเ้าของร่างเดิม ผู้ใดคิดร้ายกับนาง นางจะเอาคืนอย่างสาสม หยู่ถงไม่สนว่าเดิมทีเ้าของร่างเดิมเป็ผู้หญิงอย่างไร ในเมื่อนางเกิดใหม่มาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางก็จะเป็ผู้หญิงในแบบของตน