เซียนเทพแห่งยุคสมัยใหม่

“อ๊ากกกกกกกกก!!!!!”

ซิงชิวตกใจกับการปรากฏขึ้นมาของบางสิ่งที่มืดมนนั้น เขากรี๊ดออกมาอย่างหวาดกลัว

ในขณะเดียวกันซิงเหมาที่พบเจอกับเรื่องแบบนี้มาบ่อยแล้ว เธอก็มีภูมิคุ้มกันพอตัวเลย เธอรีบกระโจนไปข้างหน้าเพื่อที่จะปกป้องน้องชายของเธอ

เธอหยิบยันต์ราคาแพงของเธอขึ้นมา พร้อมที่จะบวกกับอะไรก็ตามที่อยู่ในเงามืดนั้น

“จงปรากฏตัวออกมาซะ เจ้าภูตผีปีศาจที่ชั่วร้าย!”

เธอเผายันต์ที่ “ราคาแพง” ของเธอพร้อมที่จะจัดการกับผีร้าย และในขณะนั้นเองที่เธอกำลังจะควบคุมยันต์ของเธอให้โจมตีใส่ผีร้าย มันก็ปรากฏตัวออกมาตามที่เธอต้องการ

สิ่งที่เธอเห็น ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก 

“นี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ”

สิ่งที่เธอเห็นก็คือนกเพนกวิน “ตัวอ้วน” และมันก็คือเจ้า ต้าเนียว นั่นเอง 

ต้าเนียวน่ารักมาก ความน่ารักของมันทำดาเมจใส่เธอแบบไม่หยุด

เธอนั้นถึงกับหยุดนิ่งไปจนกระทั้งเธอเพิ่งคิดขึ้นมาได้ เธอเพิ่งเผายันต์ราคาแพงของเธอไปเมื่อกี้นี้! 

“ไม่นะ ยันต์ของฉัน…”

เธอถึงกับเข่าทรุดลงไปกับพื้น ราคายันต์นั้นคือแพงมากขนาดที่ทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวัง เธออาจจะต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปอีกหลายวันเพื่อที่จะให้เงินมันพอดีกับค่าใช้จ่าย

ซิงชิวที่เห็นพี่ตัวเองกำลังสิ้นหวังจากการเผายันต์ราคาแพง เขาก็เข้าไปปลอบเธอในทันที เพราะอะไรอย่างนั้นรึ เขาเองก็เพิ่งจะเสียโดรนราคาแพงของเขาไปเหมือนกัน

“ไม่เป็นไรพี่ผมเข้าใจ”

ทั้งสองมัวแต่คิดเรื่องเงิน กับยันต์ราคาแพงที่เพิ่งเสียไป จนลืมคิดว่าสิ่งที่ทั้งสองคนเห็นมันไม่ใช่เรื่องปกติเลยแม้แต่นิดเดียว 

เพนกวินเนี้ยนะ แถมอ้วนมากๆด้วย “วี๊ดดดด!!” ต้าเนียวแสดงความไม่พอใจกับคำว่าอ้วน

ซิงชิวเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ว่าคนที่ทำลายโดรนของเขาคือเพนกวินตัวอ้วนนั้น

“เจ้าเพนกวินอ้วน แกนี้เองที่ทำลายโดรนของฉัน!”

ในขณะที่ซิงชิวกำลังจะไปเครียร์กับนกอ้วนที่ทำโดรนของเขาพัง ซิงเหมาอยู่ๆก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

“พี่สาวเป็นไรหรือป่าว ร้องไห้ทำไมอ่ะ มีไรให้พวกหนูช่วยไหม?”

มีเสียงของเด็กผู้หญิงสองคนพูดถามซิงเหมาขึ้นมา เธอหันไปทางเสียงของเด็กผู้หญิง ก่อนที่จะพูดว่า

“ไม่เป็นไรหรอก พี่สาวโอเครดี ขอบใจที่เป็นห่วงนะ”

ซิงเหมาพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เธอไม่คิดว่าที่นี่จะมีเด็กสาวที่น่ารักสองคนแบบนี้อยู่ใกล้ๆ

เธอขอบคุณเด็กสาวทั้งสอง ที่เป็นห่วงเธอ แต่อยู่ๆ ซิงชิวก็หันมามองทางซิงเหมา และพูดขึ้นมาด้วยความงุนงง

“พี่พูดกับใครอ่ะ….”

ซิงชิวถามพี่สาวตัวเองว่า เธอคุยกับใคร เหมือนว่าซิงชิวจะมองไม่เห็นเด็กผู้หญิงทั้งสอง

“พี่ก็คุยกับเด็กผู้หญิงสองคนนี้ไง”

ซิงเหมาชี้ไปทางเด็กผู้หญิงสองคนที่เธอนั้นคุยด้วย ซิงชิวที่เห็นพี่สาวของตัวเองชี้ไปทางข้างๆเธอ เขายิ่งมึนงง เพราะทางที่พี่สาวของเขาชี้นั้น มันไม่มีอะไรเลย

เป็นเพียงพื้นที่โล่งๆ

“พี่อย่ามาแกล้งเล่นสิ ไม่เห็นจะมีใครเลย”

ซิงชิวพยายามให้พี่สาวหยุดแกล้งเขาได้แล้ว แต่ซิงเหมาก็ยังยืนยันว่าเธอพูดกับเด็กผู้หญิงสองคนที่ยืนข้างๆเธอจริงๆ

ซิงชิวเริ่มเหงือตก เพราะเขามองไม่เห็นใครเลย แล้วพี่เขาก็ยืนยันขนาดนี้แล้ว เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า ซิงเหมาเคยให้ใบไม้อะไรบางอย่างกับเขามา

เธอบอกว่ามันจะช่วยทำให้เห็นผี หรืออะไรก็ตามที่ไม่มีบนโลกปกติ เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้ลองใช้มัน

ซิงชิวค่อยๆหยิบใบไม้นั้นที่เขาพกติดตัวตลอดเวลาออกมา และนำมันมาลูบที่เปลือกตาของตนเอง หลังจากที่เขาลูบเสร็จเขาค่อยๆลืมตาออกมา

สิ่งที่เขาเห็นก็คือมีกลุ่มควัน คล้ายๆเด็กสองคน อยู่ข้างๆพี่สาวของเขา หลังจากที่เขาได้เห็นภาพนั้น

เขาเงียบไป เขาช็อคกับภาพที่เห็น

สรุปคนที่มาทักซิงเหมาก็คือ ฮัวหลิน และ ฮัวหลาน ที่เล่นกันอยู่แถวนั้น

ซิงเหมาที่เห็นน้องชายของตัวเองนิ่งไป ก็เรียกสติเขาอยู่ซักพัก ก่อนที่สติของซิงชิวจะกลับมาเหมือนเดิม

“เป็นอะไรไปหน่ะ ซิงชิว”

ซิงชิวที่ได้สติกลับ เขาคิดว่าคงเป็นแค่ฝันแต่เขาก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อฮัวหลินกับฮัวหลาน มาถามเขา

“พี่ชายเป็นอะไรรึป่าว?”

เขาคุมสติของตัวเองไม่อยู่แล้ว เขากรี๊ดออกมาพร้อมกับวิ่งตรงไปที่ต้าเนียวอย่างรวดเร็ว ต้าเนียวที่เห็นซิงชิวพุ่งตรงมาทางมัน

มันก็ได้วิ่งหนีซิงชิวเหมือนกัน กลายเป็นว่าในตอนนี้ ซิงชิววิ่งหนีฮัวหลินกับฮัวหลาน ส่วนต้าเนียวก็วิ่งหนีซิงชิวอีกรอบ พวกเขาสองคนร้องออกมาพร้อมกัน

“อ๊ากกกกกกกก!!!!”

“วิ๊ดดดดดดดด!!!!”

นี่เป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอันยาวนานของทั้งสอง นกอ้วน และ แฮกเกอร์ที่กลัวผีเหมือนกัน