บทที่7
หวังให้เธอเป็แบบนี้ตลอดไปนะหนิงเหมยจู
หนิงเหมยจูอยากให้ตงซีเฉินมีความหวังขึ้นมาเธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่หาย แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานกว่านี้คงไม่ดีแน่ๆ
"ลำบากเธอหรือเปล่ามันต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ"ถ้าต้องซื้อรถเข็นมาให้เขานั่งคงต้องใช้เงินไม่น้อยอีกอย่างผู้หญิงคนนี้บอกเองว่าจะพาเขาไปโรงพยาบาลไปรักษาเื่นี้ก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน
"ใช้เงินแล้วยังไง ก่อนหน้านี้พี่ทำงานได้เงินมาพี่ก็ให้ฉัน ไม่ต้องห่วงหรอกฉันยังพอมีเก็บอยู่ พี่ไม่ต้องห่วงเื่เงินรอให้พี่หายก่อนแล้วค่อยมาช่วยกันทำงานอย่าลืมว่าเสี่ยวลู่สี่ขวบกว่าแล้วเทอมหน้าต้องเข้าโรงเรียนเรายังจะต้องใช้เงินอีกเยอะ
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นสิ่งแรกที่เราต้องทำหลังจากพาพี่ไปหาหมอแล้วคือสร้างบ้านใหม่หน้าหนาวใกล้จะมาถึงอีกไม่นาน วันดีคืนดีหลังคาถล่มลงมาทับตายพอดีพี่ไม่ต้องกลัวพี่ได้ช่วยฉันทำงานแน่ๆ ต่อให้พี่ต้องนั่งรถเข็นฉันก็จะใช้งานพี่ตกลงไหม รอก่อนนะ ไปทำความสะอาดห้องเดี๋ยวมา"หนิงเหมยจูพูดจบจึงหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าไปทำความสะอาดห้องให้สามีที่มีเสี่ยวลู่ตัวน้อยรออยู่
สองแม่ลูกช่วยกันทำความสะอาดด้วยเสียงหัวเราะทำให้คนเป็พ่ออย่างตงซีเฉินอบอุ่นในหัวใจนานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียงลูกสาวหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้แต่พอเห็นสภาพของลูกสาวตัวน้อยทำให้ตงซีเฉินหลุดยิ้มออกมา
"พ่ออย่าหัวเราะหนูสิหนูช่วยแม่ทำความสะอาดตัวหนูเลยเลอะไปด้วยไง ห้องพ่อฝุ่นเยอะ” เพราะห้องพ่อสกปรกเธอจึงมอมแมมไปด้วยเธอไม่ผิดเสียหน่อยห้องพ่อนั่นแหละผิด
"พ่อแค่ยิ้มเองเสี่ยวลู่ พ่อไม่ได้หัวเราะหนูพ่อแค่สงสัยทำไมสภาพแม่กับลูกต่างกันอย่างนี้"
"แม่ขา แม่ดูพ่อสิ ล้อเลียนหนู ก็หนูตัวเล็กนี่จะให้หนูทำยังไงล่ะคะ ห้องพ่อนั่นแหละผิด ฝุ่นเยอะ"เด็กน้อยเสี่ยวลู่ยืนกอดอกงอนพ่อตัวเอง
"พี่ซีเฉินอย่าแกล้งลูกสิงอนตัวกลมแล้วนะนั่น" หนิงเหมยจูห้ามปรามคนที่ได้ชื่อว่าเป็สามีให้หยุดแกล้งลูก
"เอาล่ะ พี่ไปอาบน้ำไหมเดี๋ยวฉันอุ้มไปเสี่ยวลู่รอก่อนนะลูกแม่พาพ่อไปอาบน้ำก่อนเสร็จแล้วเราอาบน้ำพร้อมกัน"หนิงเหมยจูบอกลูกสาวก่อนจะอุ้มสามีไปที่ห้องน้ำด้านหลังบ้านเธอเองเอาเก้าอี้ไม้ไปวางไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
"เอ้า ไม่ถอดเสื้อออกแล้วพี่จะอาบน้ำยังไงหรือว่าต้องถอดให้ พี่นี่ก็นะต้องให้บอกทุกอย่าง"หนิงเหมยจูส่ายหัวก่อนจะไปหาเตรียมสบู่และผ้าเช็ดตัวเมื่อกลับมาเธอเห็นสามีที่ดูจะขี้อายถอดเสื้อนั่งกอดอกตัวคู้รออยู่สงสัยกลัวเธอจะปล้ำล่ะมั้ง
หนิงเหมยจูเอาน้ำราดตัวอาบน้ำให้สามี เธอถูสบู่ทั้งหน้าทั้งหลังจงไปถึงขาและเท้าโดยไม่คิดที่จะรังเกียจตงซีเฉินมองการกระทำของคนเป็ภรรยาไม่วางตาเขารู้สึกว่าหนิงเหมยจูไม่มีความรังเกียจที่ต้องอาบน้ำให้เขาเลยสักนิดเดียวจนเธอหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วส่งสบู่ให้เขาพร้อมกับพูดเบาๆ แต่ขณะที่พูดนั้นแก้มเธอขึ้นริ้วสีแดงทั่วใบหน้าและลำคอเพราะหนิงเหมยจูเป็คนขาวทำให้เขาเห็นได้ชัด
"ตรงนั้นพี่ทำความสะอาดเองนะเสร็จแล้วเรียกด้วย"
ตอนแรกตงซีเฉินไม่เข้าใจแต่พอนึกได้ว่าเธอหมายถึงอะไรเขาก็หลุดหัวเราะออกมาจากนั้นจึงทำความสะอาดในร่มผ้าด้วยตัวเอง ก่อนจะเรียกบอกเธอว่าเสร็จแล้วหนิงเหมยจูจึงเอาน้ำรดตัวทำความสะอาดให้จนเสร็จก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ห่อตัวสามีอุ้มเดินเข้ามาในบ้าน ตงซีเฉินทั้งฉุนทั้งขำพลางคิดในใจว่าสงสัยคงจะคิดว่าเขาเป็ลูกชายแน่ๆ เมื่อจัดการสามีเสร็จแล้วหนิงเหมยจูจึงมาจัดการอาบน้ำให้ลูกสาวตัวน้อยด้วยอีกคน
"เสี่ยวลู่ หนูอยู่กับพ่อก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่เอากระดาษกับดินสอมาให้ แม่เคยซื้อไว้ ให้พ่อสอนหัดเขียนตัวอักษรปีหน้าหนูต้องเข้าโรงเรียน เข้าใจไหม แม่ขอทำความสะอาดบ้านก่อนจะได้รีบทำมื้อเย็นให้กิน"หนิงเหมยจูเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองก่อนจะหยิบสมุดและดินสอออกมาจากมิติก่อนจะเดินกลับไปหาสองพ่อลูกที่ห้อง จากนั้นจึงได้ทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่พลางคิดในใจว่าทั้งปีหนิงเหมยจูคนเก่าเคยได้ทำความสะอาดบ้างหรือเปล่า
"เห้อ เสร็จเสียที เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ยพรุ่งนี้เข้าอำเภอแล้วจะเอาของกลับมายังไง ใช่แล้วมันมีเกวียนรับจ้างนี่นะแต่เอามาแค่รถเข็นและอาหารก็พอ เดี๋ยวสร้างบ้านใหม่ลำบากหาที่เก็บอีก"
หนิงเหมยจูบ่นคนเดียวจากนั้นเดินไปล้างตัวก่อนจะไปทำมื้อเย็นเธอใช้ไก่ตัวที่ตายเพราะเอาไปฟาดพี่ใหญ่ของบ้านตงมาทำอาหารเย็นนี้จึงมีอาหารที่ดูดีขึ้นเธอทำต้มไก่ปรุงรสนิดหน่อยจะใส่ผักก็ไม่ได้เพราะบ้านนี้ไม่มีอยากจะทำแปลงผักไว้เหมือนกัน แต่คงรอให้บ้านเสร็จก่อนแล้วก็มีไก่ทอดให้เด็กน้อยอีกหลายชิ้น เธอ้าขุนให้พ่อลูกสองคนอ้วนกว่านี้
เมื่อทำอาหารเสร็จจึงเดินเข้ามาในห้องนอนของสามี แต่ภาพที่เห็นคือทั้งครูทั้งนักเรียนต่างพากันนอนหลับหัวนี่จุ่มใส่กันสร้างความน่าเอ็นดูให้กับหนิงเหมยจูมาก แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ปลุกเพราะนี่ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องกินมื้อเย็น เธอจึงเดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ทั้งสองคนจากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป
ทันทีที่หนิงเหมยจูเดินออกไปแล้วตงซีเฉินจึงลืมตาขึ้นมามองแผ่นหลังของคนที่ได้ชื่อว่าเป็ภรรยาจนลับตาไปเขาคิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนิงเหมยจูกันแน่บางทีอาจจะเพราะเธอสลบไปหลายวันจนเห็นความตายตรงหน้า เลยคิดที่จะเปลี่ยนตัวเองเขาหวังให้เธอเป็แบบนี้ไปตลอด อย่ากลับไปเป็เหมือนเดิมอีกเลยเพราะไม่อย่างนั้นคนที่เสียใจที่สุดคงจะเป็เสี่ยวลู่ลูกสาวตัวน้อยที่ดูเหมือนเธอจะรักแม่เหมยจูคนนี้หมดหัวใจ
เมื่อใกล้จะได้เวลามื้อเย็นหนิงเหมยจูจึงเดินเข้ามาดูสองพ่อลูกอีกครั้งตอนนี้เด็กน้อยนั่งยิ้มแป้นพูดคุยกับพ่อตัวเองด้วยเสียงหัวเราะหนิงเหมยจูยืนมองอยู่สักพักจึงเอ่ยเรียกด้วยความเอ็นดู
"เสี่ยวลู่คนเก่ง อาหารเย็นเสร็จแล้วไปล้างหน้าล้างมือก่อนลูก แม่จะได้อุ้มพ่อออกไป"
"ค่ะแม่ พ่อแม่รีบตามออกมานะคะ ท้องน้อยๆ ของหนูหิวจนร้องเสียงดังแล้ว"ตงลู่จิงหรือเสี่ยวลู่ตัวน้อยบอกแม่ด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมกับเอามือน้อยๆลูบท้องให้ดูว่าเธอนั้นหิวจริงๆ
"ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวลู่ตัวน้อยของแม่รีบไปล้างมือแล้วล้างหน้าเลยค่ะไม่อย่างนั้นท้องน้อยๆ ของลูกจะประท้วงจนร้องเสียงดังกว่านี้แน่นอน ใช่ไหหมพี่ซีเฉิน"หนิงเหมยจูหยอกล้อลูกสาวด้วยเสียงหัวเราะก่อนจะหันมาถามความคิดเห็นของคนเป็พ่ออย่างตงซีเฉิน
"ครับ"ตงซีเฉินตอบได้เพียงแค่นั้นก่อนจะแอบยิ้มมุมปากเขารู้สึกว่าวันนี้บ้านเริ่มที่จะเป็บ้านขึ้นมาแล้วสำหรับเขาอยากเก็บบรรยากาศแบบนี้ไว้ตลอดไป ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้รักได้ชอบภรรยาอย่างหนิงเหมยจูแต่เพื่อความสุขของลูกสาวเขาก็พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่หากเธอยังคงเป็แบบนี้ไปตลอดโดยที่ตงซีเฉินไม่รู้เลยว่าหนิงเหมยจูคนนี้เริ่มที่จะเข้าไปอยู่ในใจของตัวเองทีละน้อยและในวันข้างหน้าเมื่อภรรยาคนนี้สั่งให้ไปทางซ้ายเขานั้นไม่มีทางที่จะไปทางขวาเด็ดขาด
เมื่อลูกสาวตัวน้อยวิ่งออกไปแล้ว หนิงเหมยจูจึงช้อนตัวสามีอุ้มเหมือนเดิมออกมาที่โต๊ะอาหารถึงแม้ว่ามันจะเก่าแต่กับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทำให้คนเป็พ่อเป็แม่อมยิ้มตามแตกต่างจากบ้านตงที่ตอนนี้ทุกคนได้แต่เจ็บแค้นกับการกระทำของหนิงเหมยจูในวันนี้
********************
3K
