หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 50: รากฐานที่มั่นคง, เงามืดที่เริ่มเผยตัว, และการตัดสินใจครั้งใหม่ 

ดวงตาคู่สวยที่เย็นชาราวน้ำค้างแข็งของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ตวัดมองมายังทิศทางที่เจี้ยนหลิน (剑林) ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่อย่างแม่นยำ! บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงในทันที แม้แต่เสียงลมที่เคยพัดโชยเบาๆ ก็คล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เจี้ยนหลินรู้สึกราวกับหัวใจจะหยุดเต้น! เขาถูกจับได้เสียแล้ว!

ความประหม่าและความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม เขามิได้ตั้งใจจะ "ล่วงเกิน" หรือ "สอดแนม" การร่ำเรียนเพลงกระบี่ของนาง เพียงแต่ในขณะที่เขากำลังขัดเกลาท่วงท่า "เมฆาไหล" (流云剑法) ผสานกับ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) อยู่นั้น นางคงจะบังเอิญเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อนอย่างเชื่องช้า ก้มหน้าลงเล็กน้อย มิกล้าสบตานางโดยตรง "ศะ...ศิษย์น้อง...คารวะศิษย์พี่เยว่ขอรับ" น้ำเสียงของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงมิได้เอ่ยคำใดในทันที นางยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เช่นนั้น สายตาเย็นชาคู่เดิมจ้องมองมายังเจี้ยนหลินอย่างพิจารณา ท่วงท่าการร่ำเรียน "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ที่ยังดูติดขัด และเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ที่เขาพยายามจะผสานเข้ากับการเคลื่อนไหวนั้น แม้จะยังห่างไกลจากความสมบูรณ์แบบ แต่ก็แสดงให้เห็นถึง "ความพยายาม" และ "ความเข้าใจ" บางอย่างที่มิใช่เรื่องปกติสำหรับศิษย์นอกเช่นเขา

"เจ้า...กำลังร่ำเรียน 'ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา' งั้นรึ?" สุรเสียงเย็นเยียบแต่ก็แฝงไว้ด้วยความราบเรียบดังขึ้นในที่สุด "และเพลงกระบี่ 'เมฆาไหล' ของเจ้า...ดูจะ 'แตกต่าง' ไปจากที่ข้าเคยเห็นศิษย์นอกคนอื่นใช้เล็กน้อย"

เจี้ยนหลินใจหายวาบ! นางมิเพียงแต่จับได้ว่าเขาแอบร่ำเรียนวิชา แต่ยังมองออกถึง "ความแตกต่าง" ในเพลงกระบี่ของเขาอีกด้วย! "ศิษย์...ศิษย์เพียงแค่...เคยเห็นศิษย์พี่ (ท่านอื่น) ร่ายรำอยู่หลายครั้ง จึงพยายามจะ 'จดจำ' และ 'ทำความเข้าใจ' ด้วยตนเองขอรับ" เขากล่าวตามความจริงไปส่วนหนึ่ง โดยมิได้กล่าวถึง "ความเข้าใจแจ้ง" (顿悟) ที่เพิ่งจะได้รับมา หรือการที่เขาเคยเฝ้ามองนางโดยตรง

ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเล็กน้อย "จดจำและทำความเข้าใจด้วยตนเองรึ?" นางทวนคำ มุมปากบางเฉียบคล้ายจะยกขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น "นับว่าเจ้ามีความพยายามที่ไม่เลว...แต่การร่ำเรียนเพลงกระบี่โดยปราศจากผู้ชี้แนะที่ถูกต้องนั้น อาจจะนำไปสู่หนทางที่ 'ผิดเพี้ยน' ได้โดยง่าย" นางหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเย็นชาแต่ก็แฝงไว้ด้วยคำเตือน "เพลงกระบี่ 'เมฆาไหล' นั้น แม้จะเป็นเพียงขั้นพื้นฐาน แต่แก่นแท้ของมันคือ 'การไหลเวียน' และ 'ความต่อเนื่อง' หากเจ้ายังคงมุ่งเน้นแต่เพียงการเพิ่ม 'พลังทำลาย' โดยมิได้ใส่ใจใน 'รากฐาน' ที่มั่นคง เกรงว่าสักวันหนึ่ง...กระบี่ของเจ้าจะ 'ทำร้าย' ตัวเจ้าเอง"

คำพูดของนางแม้จะเย็นชา แต่กลับมิได้มีเจตนาตำหนิหรือดูแคลน มันเป็นเหมือน "คำเตือน" ที่แฝงไว้ด้วยความหวังดีบางอย่าง ซึ่งทำให้เจี้ยนหลินรู้สึก "อบอุ่น" ในหัวใจอย่างประหลาด "ศิษย์...ศิษย์จะจดจำคำชี้แนะของศิษย์พี่ไว้ขอรับ" เขากล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันกายจากไปอย่างเงียบงันดุจสายลม มิได้กล่าววาจาใดอีก ทิ้งให้เจี้ยนหลินยืนนิ่งอยู่กับคำพูดและความรู้สึกที่ซับซ้อน 'นาง...นางมิได้โกรธข้า ทั้งยังให้คำชี้แนะอีกด้วย' ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หลายวันที่ผ่านไปหลังจากเหตุการณ์นั้น เจี้ยนหลินยังคง "ตกผลึก" (沉淀) ความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดที่เขาได้รับมาอย่างต่อเนื่อง รากฐานพลังปราณ (灵气) ขั้นรวบรวมปราณระดับห้าของเขา บัดนี้ "อัดแน่น" และ "บริสุทธิ์" จนเกือบจะถึง "จุดอิ่มตัว" เขาสัมผัสได้ว่า "คอขวด" สู่ระดับหกนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เขาก็ยังคง "ไม่รีบร้อน" ตามที่ได้ตั้งปณิธานไว้ เขาต้องการจะ "หยั่งราก" แห่งความเข้าใจให้มั่นคงเสียก่อน

ทว่า...ความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก วันหนึ่งขณะที่เขากำลังจะออกจากเรือนพักเพื่อไปทำงานที่สวนสมุนไพร เขาก็ถูกศิษย์กลุ่มหนึ่ง "ดักรอ" อยู่ที่หน้าประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้มิใช่กลุ่มอันธพาลระดับต่ำที่เขาเคยเจอ หากแต่เป็นศิษย์ที่สวมอาภรณ์ของ "ศิษย์หอใน" ประมาณสองสามคน ท่าทางของพวกมันดูองอาจและแฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ผู้นำกลุ่มเป็นชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตากลับฉายแวว "ไม่เป็นมิตร" อย่างชัดเจน

"เจ้าคงจะเป็นเจี้ยนหลิน" ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "ข้าชื่อ 'เฉินเฟิง' (陈峰) เป็นศิษย์จาก 'หออัคคีเมฆา' (云火堂) มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะ 'สอบถาม' เจ้าสักเล็กน้อย"

เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย 'หออัคคีเมฆาอีกแล้วรึ? ดูเหมือนว่าเรื่องของสือจิ้งจะยังมิได้จบสิ้นโดยง่ายจริงๆ' "ศิษย์พี่เฉินมีสิ่งใดจะสอบถามศิษย์น้องหรือขอรับ?"

เฉินเฟิงยิ้มเยาะเล็กน้อย "ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่อยากจะรู้ว่า...เจ้าใช้เล่ห์กลอันใด จึงทำให้สือจิ้งและพรรคพวกของมันต้องตกอยู่ในสภาพที่ 'น่าสมเพช' ถึงเพียงนั้นได้ ทั้งๆ ที่พลังบำเพ็ญของเจ้าก็ดูจะ 'ต่ำต้อย' กว่าพวกมันอยู่หลายขั้น" คำพูดนั้นแม้จะฟังดูเหมือนเป็นการสอบถาม แต่กลับแฝงไว้ด้วยการ "ข่มขู่" และ "ดูแคลน" อย่างชัดเจน "หรือว่า...เจ้าจะมี 'ความลับ' บางอย่างที่น่าสนใจซ่อนอยู่กันแน่?"

เจี้ยนหลินยืนนิ่ง เขารู้สึกได้ถึงพลังปราณขั้นรวบรวมปราณระดับแปดที่แผ่ออกมาจากร่างของเฉินเฟิง มันแข็งแกร่งกว่าเขาในตอนนี้อย่างแน่นอน แต่ในแววตาของเด็กหนุ่มกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...มันกลับทอแววแห่งความ "ท้าทาย" ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน 'ในที่สุด...ผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็เริ่มจะเผยตัวออกมาแล้วสินะ'

การเผชิญหน้าครั้งนี้...จะเป็นการ "วัดผล" การเติบโตทั้งหมดของเขาอย่างแท้จริง! และมันอาจจะนำพาเขาไปสู่ "การตัดสินใจครั้งใหม่" ที่จะเปลี่ยนแปลงเส้นทางของเขาไปตลอดกาล!

(จบตอน 50 )