รินทร์ หรือหนูรินทร์ อายุ 19 ปี คุณหนูคนเล็กของบ้าน รักษ์ภักรดี เด็กร่างเล็ก ผิวขาวใส นิสัยน้องเป็ขี้อ้อนติดสกิลชิพเป็ที่หนึ่ง
กำลังจะเข้ามหาลัยในอีกไม่ถึงสัปดาห์ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง แต่รักษ์พี่ชายก็ทั่งรักทั้งห่วงน้องเล็กของตนมาก
คิม หรือ คิมหันษ์ หนุ่มหล่อ ผิวขาว จมูกโด่งเนื้อหอม ในหมู่แวดวงคนดังไฮโซ ด้วยความที่เป็ถึงผู้บริหารระดับสูง ที่ประสบณ์ความสำเสร็จในด้านธุรกิจอสังหาด้วยอายุเพียง 32 ปีเท่านั้น เป็ถึงเ้าของบริษัทที่รักษ์ทำงานอยู่ รวมถึงเป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่มหาลัย ชอบมาที่บ้านบ่อยๆ มารับไปเที่ยว มาคอยเล่นด้วย จนทำให้สนิทกันในที่สุด
......
ด้วยวันนี้เด็กหนุ่มมีนัดกับเพื่อนๆ เพื่อไปดูมหาลัยที่ตนจะเข้าเรียน หลังจากเสร็จธุระก็มานั้งรอพี่ชายมารับที่ร้านกาแฟ
เสียงไลน์ในมือถือดังขึ้นทำให้มือบางหยิบขึ้นมาดูเป็ชื่อของคนที่ตนกำลังคิดถึงอยู่พอดี
'งือ เฮียนะเฮียเหมือนรู้ว่าหนูคิดถึง"
“หนู วันนี้เฮียมารับ เฮียอยู่หน้าร้านออกมาได้เลยคับ”
“ค๊าบเฮีย หนูจะออกไปเดียวนี้คับ” ร่างเล็กหยิบมือถือเข้ากระเป๋าสะพาย แล้วจึงเดินออกมาจากร้าน มองหานถคนที่บอกว่ามารับตน
“หนูรินทร์ หนูทางนี้คับ” ลดกระจกลง ก่อนจะส่งเสียงเรียกออกไป ทำให้ร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกลวิ่งมาหาคนในรถด้วยความดีใจ
“เฮียมาได้ยังไงคับ แล้วเฮียรู้ได้ไงว่าหนูกำลังรอที่พี่รักษ์มารับอยู่”
“เห็นรักษ์กำลังยุ่งๆ อยู่ เลยอาสามารับให้ อืม แล้วหนูกินไรมาหรือยัง แวะหาอะไรกินก่อนกลับบ้านไหมคับ”
“งือ หนูกำลังหิวพอดีเลยคับ เฮียรู้ใจหนูที่สุดเลย ” มือหนายกขึ้นยีผมคนตัวเล็กที่เอามือลูบท้องตัวเองบงบอกว่ากำลังหิวมากๆด้วยความเอ็นดู แล้วจึงขับรถออกจากร้านกาแฟ
บนท้องถนนในวันศุกร์รถเนืองแน่น แต่ไม่ทำให้คนตัวเล็กเบื่อเลย เป็ไปได้อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ อยากอยู่กับเฮียแบบนี้ให้นานๆ เลยละ
รถหรู่ขับออกมาจากร้านกาแฟสักพัก ก็มาจอดติดไฟแดง
“มาอยู่กับเฮียไหมละ มหาลัยหนูกับคอนโดเฮียอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง “ พูดพรางหันมามองคนตัวเล็กข้างๆ
“เฮีย…อยู่ได้เหรอคับ ได้จริงๆ เหรอคับ” ยิ้มด้วยความดีใจ มือเล็กจับแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ
“คับ…..หนูอยากมาอยู่เมื่อไหร่บอกเฮียนะ เฮียจะมารับ “ มือหนาจับแก้มใส แล้วบีบเบาๆ อย่างหมั่นเคี้ยว
“ถ้ารินทร์จะมาอยู่กับเฮีย พี่รักษ์จะว่าอะไรไหมน่า ” คนตัวโตยิ้มออกมามองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู
“เฮียยิ้มอะไรคับ” ดวงตาใส่มองคนตัวโตด้วยความสงสัย
“งือ ยิ้ม เฮียยิ้มอีกแล้วน่ะ” มือเล็กยกขึ้นมาบดแก้มเฮียไว้ด้วยสองมือ ก่อนที่มือหนาจะวางทาบลงบนมือเล็ก
“ไม่มีอะไรคับ เฮียแค่ดีใจที่หนูจะมาอยู่กับเฮีย” คนตัวเล็กเซหลบตาคมด้วยความเขิน
‘เฮียพูดอะไรเนี๊ย เฮียดีใจที่หนูจะไปอยู่ด้วย’
“ไม่ต้องห่วงนะ เดียวเฮียขอพี่ชายเราให้”
“คับ หนูรักเฮียจัง งือ” ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่ง ถู่ไถไปมาด้วยความดีใจ
“หึ” คนตัวโตนึกเอ็นดูมือหนาเลื่อนขึ้นมายีผมคนตัวเล็ก
กว่าจะฝ่ารถติดจนขับรถมาส่งหนูที่บ้านเล่นเอาคนข้างๆ หลับปุ๋ยไปแล้ว
“หนู หนูถึงบ้านแล้ว หนูรินทร์ ตื่นคับ ถึงแล้ว” มือหนาประคองดวงหน้าหวานเขย่าเบาๆ เผื่อปลุกให้ตื่น ตาคมเผลอมองปากอิ่มแดงสีเชอรี่
“เฮีย ถึงแล้วเหรอคับ งือ ขอบคุณคับเฮียที่มาส่งหนู” ร่างเล็กเอื่อมไปหยิบของบริเวณหลังรถ ก่อนจะชะงักมือ เมื่อคนตัวโตก็หันมาจะช่วยหยิบพอดี ทำให้แก้มใสเฉียดไปโดนปากของคนตัวโตเรื่อยมาจนถึงปากหนา ทั้งสองหยุดนิ่งกันไปเสี่ยววินาที ปากหนาบดลงบนปากอิ่มแ่เบาก่อนที่คิมหันษ์จะดึงตัวกลับ แล้วปล่อยให้รินทร์หยิบกระเป๋าเอง คนตัวเล็กหันมานั่งตัวเกร็ง ก้มหน้าด้วยความเขินด้วยความที่ตนนั่นหลงรักคิมหันษ์มาั้แ่เด็ก และนี่ก็เป็จูบแรกของตน ถึงแม้จะเคยกอดเคยใกล้ชิดกับเฮียมาแต่ตนไม่เคยัักันใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน
“เฮียขอโทษคับ… หนู…. เงยหน้ามองเฮียก่อนเร็ว” พูดพรางเฉยคางเรียวให้เงยหน้าขึ้นมาสบนัยตา
เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง เมือดวงตากลมโตมองซบกัน มือเล็กกุมมือตัวเองไว้ ก่อนจะโพร่งขึ้นมา
“งือ ความจริงแล้วเฮียไม่ต้องขอโทษหนูหร่อก หนู หนูดีใจที่เราจูบกันเมื่อกี่ หนูอยากบอกเฮียว่า หนูรักเฮีย หนูอยากเป็คนรักของเฮียได้ไหม ได้ไหมคับ” สารภาพไปแล้ว สารภาพมันออกไปสักที ไม่อยากเก็บเอาไว้อีกแล้ว อยากบอกให้เฮียรู้ว่าตนรักมากแค่ไหน รักมาโดยตลอด
“เฮียรู้แบบนี้แล้วยังจะอยากให้หนูไปอยู่คอนโดด้วยอีกไหม…." ไม่มีคำตอบจากปากคิมหันษ์ มีเพียงความเงียบที่ส่งกลับมา สองคนสบตากัน……โดยที่คนตัวเล็กไม่สามารถรู้ได้เลยว่าคิมหันษ์นั่นคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่ได้ยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
‘อึดอัดจังเลย ทำไมเฮียไม่ตอบหนู เฮียรักหนูไหม อยากถามออกไปอีกสักครั้ง ทั้งที่คิดเอาไว้แล้ว เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าถ้าจบมัธยมจะสภาพรักกับเฮีย จะบอกรักเฮีย แต่ทำไมตอนนี้กลับกลัวคำตอบขึ้นมาละรินทร์' น้ำตาเม็ดใส่ หยดเผาะลงบนแก้มเนียนขาว
“ ฮึก หือ “ ปากบางเม้มเข้าหากันเพื่อไม่ให้ตัวเองสอื่นออกไปมากกว่านี้ ภาพตรงหน้าที่คิมหันษ์ คือคนตัวเล็กที่กำลังสอื่นอย่างน่าเอ็นดู ไม่อยากเห็นน้องร้องไห้
“หนู อย่าร้องไห้ซิคับ หนูจะย้ายเข้ามาวันไหนบอกเฮียนะ เฮียจะมารับ คนเก่งไม่ร้องไห้นะคับ” มือหนาช่วยปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเนียนแล้วค่อยๆ กอดปลอบ
ถึงเเม้ไม่มีคำว่ารักตอบกลับมาแต่การที่คิมหันษ์บอกจะมารับไปอยู่ด้วยก็ทำให้ตนมั่นใจว่าเฮียรักตนเหมือนกับที่ตนรัก มือบางยกขึ้นมากอดตอบคนตัวโตด้วยความดีใจ แรงกอดของคนตัวโต ทำเอาร่างเล็กแถบจะจมอกแกร่งเข้าไปแล้วก่อนจะผละออกมามองหน้ากัน
“เฮียไม่ชอบเห็นน้ำตาหนูเลย หนูไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด ” มือหนากอดกระฉับเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้ง
“เรามาลองคบกันนะเฮีย หนูรักเฮีย” ไม่มีคำตอบจากปากคนตัวโต มีเพียงััหนุ่มหยุ่นลงบนริมฝีปากอิามสีเชอรี่กดจูบลงมาก่อนจะผละออก
“เข้าบ้านกันเถอะ เดียวเฮียลงไปส่งคับ” ใบหน้าหวานพยักหน้างึกๆ กับอกแกร่งทั้งเขินทั้งดีใจ
สองร่างเดินเข้ามาในตัวบ้าน เจอกับคนพี่ที่นั่งรอน้องชายอยู่ที่โซฟาหรู่ในห้องรับแขก
“น้อง เป็อะไรคับทำไมตาแดง ๆ ร้องไห้เหรอใครทำอะไรน้องรินทร์” ด้วยความใจึงรีบลุกขึ้นมาหาน้องชาย
“คิมน้องเราเป็อะไร นายทำอะไรน้องเรา” ใบหน้าสวยหันไปมองหน้าคนคนตัวโตกว่าก่อนจะมองเลยลงมาที่มือหนาของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังกอดเกี่ยวเอวบางของรินทร์เอาไว้
“ทำไม “ คิมหันษ์ไม่ได้ตอบ เพียงแค่มองสบตากันด้วยความนิ่งงัน สองคนสบตากันคนหนึ่งรักมาก…. ส่วนอีกคนก็ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่มีให้
ที่ต้องมาคอยรับคอยส่งรินทร์ ก็เพราะอยากจะมาอยู่ใกล้ๆ รักษ์ อยากมาดูแลรักษ์ อยากมาหารักษ์ที่บ้าน ที่ต้องมารับรินทร์วันนี้ก็เพราะไม่อยากให้รักษ์เหนื่อย อยากแบ่งเบาความเหนื่อยของรักษ์ไว้บ้าง
“น้องไม่ได้เป็อะไรคับพี่รักษ์ น้องแค่ดีใจไปหน่อย พี่รักษ์หนูมีอะไรจะบอกด้วยคับ….ตอนนี้หนูกับเฮียเราสองคนคบกันแล้วด้วย “บอกออกไปด้วยความดีใจ ไม่ได้เห็นเลยว่าพี่ชายตนกับคนที่ตนรักกำลังมองสบตากันแบบไหน
คนตัวเล็กซบอกคนพี่ ร่างบางกอดน้องชายตนเองลูบหลังยีหัวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไป พูดกับเพื่อนสนิทของตน
“นี่ก็ดึกมากแล้ว เหมือนฝนจะตก คอนโดนายก็ไกลจากบ้านเรา จะค้างที่นี่ไหมเดียวให้ป้านุ่นเตรียมห้องให้”
“ไม่ดีกว่าเดียวเรากลับเลยแล้วกัน เจอกันที่บริษัทนะ ”
“งั่นหนูขึ้นข้างบนก่อนนะคับ เหนี่ยวตัวไปหมดแล้ว" คนตัวเล็ก ผละออกจากอกพี่ชายแล้วหันไปบอกคนรัก
“ฝันดีคับเฮีย หนูรักเฮียนะ” คนตัวโตเพียงยิ้มตอบ แล้วมือหนาก็ยีผมรักษ์ด้วยความเอ็นดู เมื่ออยู่กันเพียงลำพังสองคนภายในห้องรับแขก ในหัวของคนร่างบางเกิดคำถามขึ้นมามากมาย
ทำไมแค่รู้ว่าสองคนคบกันแล้วหัวใจถึงเจ็บแป๊บขึ้นมา เหมือนจะดีใจแต่ก็ไม่ได้ดีใจ
“นายแน่ใจนะว่าจะดูแลน้องเราได้”
“นี่นายไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่าคนที่เราอยากดูแลจริงๆ มันคือนายนะรักษ์ “ มือหนากระชากจับแขนเรียวเล็กของคนร่างบาง แล้วบีบเบาๆ
“คิมษ์ งือ เราเจ็บ ปล่อยเราเถอะ” มือเล็กพยายามแกะมือของคิมหันษ์ออกจากแขนตน ก่อนที่มือหนาผละออก ตาคมมองรักษ์ด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษเจ็บมากไหม” คนร่างบางส่ายหน้าไปมา
“ไม่เป็ไร อย่ามายืนใกล้เรา ” เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง
"นายกลับไปก่อนเถอะ เอาไว้คุยกันตอนที่นาย มีสติมากกว่านี้"
"อืม "
"เดี่ยวคิมษ์ ถ้านายทำน้องเราเจ็บเราจะไม่ให้อภัยนายเลย"
65
