[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

“ เข้าไปอีก ”

มือสังหารอีกคนรีบเข้าไปในตึกหลังจากมีอีกคนตกตายจากการต่อสู้ระหว่างเจ้าของตึกที่ใช้ไอเทมบางอย่างเพิ่มพลัง

เลเวลของเขาพุ่งขึ้นมาที่ 120 จากนั้นก็เริ่มพุ่งขึ้นไปอีกเมื่อมีมือสังหารเลเวลสูงกว่าบุกเข้าไปในตึก

สิ่งที่หัวหน้ามือสังหารเห็นคือบาดแผลทั่วร่างเจ้าของตึกที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่ช้าลง ตามร่างกายเริ่มเผยให้เห็นเส้นเลือดสีดำจากผลข้างเคียงของการใช้ไอเทมเพิ่มพลังให้เหนือกว่ามือสังหาร  เขายังคงอยู่ได้เป็นเพราะเลเวลที่สูงกว่า

“ เข้าไปอีก ”

มือสังหารอีกคนส่งเข้าไปอุดช่องว่าง เมื่อมาถึงชั้นที่ 19 เขาก็รีบเข้าไปช่วยเหลือมือสังหารที่เหลือเพียง 5 คน สภาพของแต่ละคนไม่สู้ดีต่อให้จะใช้พลังและสกิลได้เต็มที่ เจ้าของร่างกลับรวดเร็วกว่าและแข็งแกร่งกว่าส่งผลให้ร่างกายของพวกมันมีบาดแผล

“ จงออกมา ”

ไอเทมเก็บมอนสเตอร์สัตว์เลี้ยงเปิดใช้งาน หมาป่าสูง 3 เมตรตามร่างกายหุ้มด้วยเหล็กกล้าพุ่งเข้าหาเจ้าของร้าน

เขาทำเพียงหลบการโจมตีของฟันโลหะแล้วฟันร่างของมันขาดออกจากกันในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

มือสังหารไม่ได้มีสัตว์เลี้ยงเพียงแค่หนึ่งหรือสอง มันเก็บสัตว์เลี้ยงเอาไว้ในไอเทมนับสิบ แต่ละคนจึงพยายามนำมอนสเตอร์ออกมาโจมตีเจ้าของร้านหวังจะสร้างบาดแผลสะสมไปเรื่อยๆ ต่อให้มอนสเตอร์ของพวกมันจะตายเกลื่อนชั้นที่ 19 ก็ตาม บาดแผลที่ทิ้งเอาไว้ก่อนตายเริ่มทำให้เจ้าของร้านเคลื่อนไหวได้ช้าลง

เสียงหอบหายใจเริ่มติดขัด หน้าอกเริ่มขยับขึ้นลงแรงขึ้นเพื่อสูดอากาศเข้าไปในปอด

หัวหน้ามือสังหารมองดูอาการเจ้าของร้านจากด้านนอก มันจึงส่งให้คนเข้ามาเพิ่มจนรอบตัวของมันเหลือมือสังหารเพียง 3 คนเท่านั้น ใกล้ที่พวกมันจะจบงานแล้วจึงไม่จำเป็นต้องดูลาดเลาการเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่อีกต่อไป 

“ บัดซบ! ตายยากตายเย็นนักนะ ”

แขนที่เหลือเพียงแค่ข้างยังคงสร้างความกลัวให้กับมือสังหาร ดาบในมือยังคงสามารถฟาดฟันตัดร่างมอนสเตอร์และมือสังหารได้เป็นช่วงๆ

ทันใดนั้นเองเจ้าของร้านก็เริ่มทรุดลงไปนั่งคุกเข่าเพียงหนึ่งข้าง มือสังหารเห็นโอกาสจึงพุ่งเข้าแทงพร้อมๆกันจนทำให้ตามร่างกายมีอาวุธเสียบแทงทะลุไปอีกฝั่ง

“ อย่าพึ่งสังหารมัน ”

หัวหน้ามือสังหารเดินเข้ามาในตึก ด้านนอกไม่จำเป็นต้องมีคนมากถึง 3 มันจึงเข้ามาด้านในปล่อยให้อีกคนคอยจุดพลุสัญญาณหากว่ามีเจ้าหน้าที่พยายามจะเดินทางมาที่นี่

เมื่อมันเข้ามาในชั้นที่ 19 สิ่งแรกที่มันเห็นคือหายนะ ภายในห้องเต็มไปด้วยศพนอนตายเกลื่อน มันไม่คิดเลยว่าองค์กรนทีสดับแสงที่ใช้เวลาสร้างมายาวนานถึง 15 ปีจะเหลือสมาชิกเพียง 15 คนเท่านั้น โดยคนที่ลงมือคือชายตรงหน้าที่มีเลเวลยังไม่ถึง 100 

มีดสีเงินมันวาวชักออกมาถือในมือหัวหน้ามือสังหาร เท้าทั้งสองค่อยๆก้าวเข้าหาชายที่กำลังนั่งกระอักเลือดบนพื้นดินจากบาดแผลมากมายที่ยากจะขยับตัวได้ พิษที่เกิดขึ้นกับการใช้ไอเทมเพิ่มพลังก็กำลังเล่นงานจนตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นมากมาย

เมื่อมันเดินมาหยุดด้านหน้าเฉินห่าวจึงใช้มีดแทงไปที่กลางหน้าอกด้วยท่าทางพอใจก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อย

“ ไหนแกบอกว่าค่ายกลของแกแข็งแกร่งไง แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ”

มือซ้ายกระชากศีรษะของเฉินห่าวให้เงยหน้าขึ้นมองหน้าตนเอง ดวงตาที่มองจ้องมากลับตายด้านราวกับปลาตาย หัวหน้ามือสังหารฆ่าคนมามากมายมันจึงรู้ว่าชายตรงหน้าตายไปแล้ว

“  บ้าจริง พวกแกลืมใช้ยาชาเหรอ ”

หัวหน้ามือสังหารรู้สึกเสียใจ มันอยากจะเล่นสนุกกับอีกฝ่ายก่อนตายโทษฐานที่ทำลายองค์กรของมันจนเหลือคนเพียงเท่านี้  แต่แล้วกลับมีบางอย่างพุ่งเข้ามาจากหน้าต่างทำให้พวกมันแต่ละคนชักอาวุธออกมาอีกครั้ง

ร่างที่ร่วงกระแทกพื้นกลิ้งไปชนผนังเผยให้เห็นว่าเป็นมือสังหารที่เฝ้าอยู่ด้านนอก 

“ ที่แท้ก็เป็นมังกร ให้ตายสินึกว่าใครมา ”

หัวหน้ามือสังหารถอนหายใจโล่งอก พวกเขานึกว่ามีคนอื่นมาช่วยเหลือเจ้าของตึก เมื่อเห็นว่ามังกรกลับมาแล้วและจัดการมือสังหารที่อยู่ด้านนอก มันจึงสั่งให้มือสังหารเข้าไปจัดการกับมังกรให้สิ้นซาก มังกรที่เลี้ยงไม่เชื่องแล้วย้ายฝั่งจำเป็นต้องถูกสังหาร แต่แล้วพวกมันกลับสัมผัสได้ว่าประตูทางเข้ามาในห้องถูกเปิดอ้าออกอีกครั้ง โดยคนที่เดินเข้ามาพึ่งตายไปเมื่อครู่

ความสงสัยเผยบนใบหน้ามือสังหาร แต่ละคนจับอาวุธเอาไว้แน่นเพราะไม่รู้ว่าเฉินห่าวทำได้ยังไง ร่างของเขานั่งคุกเข่าตายอยู่บนพื้น ตลอดการต่อสู้พวกมันยืนยันว่าเป็นร่างจริงไม่ใช่ร่างที่เกิดจากไอเทมแต่อย่างใด

“ ไอ้ตัวเล็ก เมื่อกี้แกสงสัยค่ายกลฉันเหรอ ”

หัวหน้ามือสังหารแสดงท่าทางไม่พอใจ ร่างกายของมันเล็กกว่าคนอื่นๆ การที่ถูกเรียกไอ้ตัวเล็กสร้างความไม่พอใจให้มันมาก ถึงอย่างนั้นมันไม่คิดบุ่มบ่ามทำเพียงมองสำรวจอีกฝ่าย

“ แล้วตอนนี้หายสงสัยหรือยัง ”

พลังของมือสังหารหายไปทั้งหมด แต่ละคนใช้สกิลคลุมร่างกลับกลายเป็นคนธรรมดา ต่อให้อาวุธภายในมือจะมีเลเวลสูงถึงร้อยพวกมันก็ถูกลดพลังลงมาจนมีความสามารถไม่ต่างจากไม้จิ้มฟัน

“ แค่เห็นอะไรนิดๆหน่อยๆก็ตื่นเต้นบุกเข้ามาแล้ว พวกแกเป็นมือสังหารจริงๆหรือเปล่าเนี่ย ”

ท่าทางของเฉินห่าวสร้างความไม่พอใจให้มือสังหาร ทว่าคำพูดของเขาทำให้พวกมันตกตะลึงมากเมื่อรู้ตัวว่าตนเองก้าวเข้ามาในแผนของเจ้าของตึก

“ ดูเหมือนพวกแกจะสงสัยหลายอย่างเลยสินะ ฉันจะอธิบายให้ฟังก็ได้ พอดีฉันเป็นพวกชอบเปิดเผยแผนให้คนอื่นฟังน่ะ มันน่าเสียดายนะถ้าเราวางแผนอะไรแล้วไม่มีใครสักคนมานั่งฟัง อย่างน้อยคนที่ตายก็รู้ว่าเจออะไรบ้าง เอาล่ะเริ่มจากไหนดีนะ ”

เฉินห่าวเท้าคางพลางคิดหาจุดเริ่มต้นของการเล่าเรื่อง ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อคิดได้ว่าจะอธิบายยังไง

“ ใช่แล้ว เอาตรงนี้ก็แล้วกัน ” มือสังหารไม่กล้าลงมือเพราะพวกมันไม่เหลือพลังอีกต่อไปแล้ว แต่ฝั่งเจ้าของร้านกลับปลดปล่อยแรงกดดันอันท่วมท้นออกมาจนพวกมันต้องมองหาทางหนีแทนการจะไปสังหาร

หนึ่งในมือสังหารเห็นโอกาสรีบวิ่งไปยังประตูที่เฉินห่าวเปิดเข้ามา หวังจะใช้หน้าต่างที่ทุบเข้ามาตอนแรกหลบหนีไป

ประตูกลับล็อกปิดตายไม่ขยับเคลื่อนไหวมันจึงวิ่งไปยังหน้าต่างเพื่อจะทุบออกจากชั้น 19 หน้าต่างทุกบานกลับปกติไร้รอยขีดข่วน

เฉินห่าวไม่สนใจเลยว่ามือสังหารจะทำอะไร เขาทำเพียงเล่าต่อ

“ คืองี้ ก่อนอื่นฉันก็จับเพื่อนพวกแกทั้ง 12 คนมาไว้ที่ตึก แล้วก็โทรนัดครอบครัวมันมาที่เขต X เพื่อถ่ายรูปใช้ข่มขู่พวกมันให้คิดว่าครอบครัวอยู่ในเงื้อมมือของมังกร จากนั้นก็ให้พวกมันต่อสู้กับเพื่อนทั้ง 45 ที่เข้ามาในตึก การต่อสู้นี้สนุกมากเลยล่ะ ในระหว่างนี้ฉันก็แอบเปิดช่องว่างให้พวกแกทุบหน้าต่างเข้ามาข้างใน ”

หัวหน้ามือสังหารโกรธมากยิ่งขึ้น มันไม่คิดว่าตนเองจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้  อย่างไรก็ตามมันเหลือไม้ตายอยู่จึงรอจังหวะเพียงเท่านั้น

“ หลังจากที่ปล่อยให้พวกแกบุกเข้ามาพร้อมพลัง ฉันก็ปล่อยให้พวกแกโจมตีฉันบนชั้นที่ 19 แกตกใจไหมที่ฉันบอกว่าปล่อยให้แกโจมตีฉัน ทั้งๆที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ”

เฉินห่าวชี้มือมาที่ตนเองสลับกับร่างที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

“ ความจริงศพนั่นเป็นฉันเองแหละ พูดไปใครจะเชื่อว่าฉันจะฟื้นคืนชีพได้ หลังจากที่ฉันแกล้งเจ็บเพื่อล่อพวกแกเข้ามาสุดท้ายก็ปิดฉากอย่างที่เห็น มือสังหารองค์กรนทีสดับแสงทั้งหมดล้วนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันออกไปที่ไหนไม่ได้อีก ”

มือสังหารมองใบหน้าเฉินห่าวที่เต็มไปด้วยความพอใจที่สามารถบีบให้พวกมันเข้ามาในตึกได้โดยไม่เสียแรงมากมายนัก

“ ไอ้ตัวเล็ก แกคิดว่าสิ่งที่ห้อยอยู่ข้างเอวจะฆ่าฉันได้เหรอ เอางี้ ฉันจะปลดล็อกพลังให้พวกแกก็แล้วกัน เอาซี่ ฉันช่วยเต็มที่แล้วนะ ฆ่าฉันสิ ”

เฉินห่าวเดินเข้าหามือสังหารที่ปลดล็อกพลังให้พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้หัวหน้ามือสังหาร

มันเห็นคอที่ยื่นเข้ามาไม่รอช้าฟันดาบในมือตัดไปที่คอของเฉินห่าวจนขาดออกจากร่าง ทว่าเขาอีกคนกลับเปิดประตูเข้ามาในห้องสร้างความตกใจให้มือสังหารเพิ่มขึ้นไปอีก

หัวหน้ามือสังหารจึงโยนสิ่งที่ห้อยอยู่ข้างเอวทิ้งพื้นปลดปล่อยพิษออกมารอบๆ เฉินห่าวที่ผลักประตูเข้ามาจึงตายอีกครั้งแต่ก็มีเขาอีกคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพิษที่ถูกสลายหายไปจากระบบจัดการตึก

“ ตายจริง ยื่นคอให้ขนาดนี้ยังฆ่าฉันไม่ได้อีกเหรอเนี่ย เห็นแบบนี้ฉันก็แอบน้อยใจเหมือนกันนะ ”

มือสังหารพุ่งเข้าหาเฉินห่าวที่กำลังทำท่าทางเสียใจ เขากลับไม่ตอบโต้แต่อย่างใดปล่อยให้มือสังหารแทงร่างจนพรุนตายไปอีกครั้ง  ทว่าอีกร่างก็ผลักประตูเข้ามาในชั้นที่ 19 สร้างความตะลึงให้มือสังหาร ชายคนนี้ไม่ต่างจากอมตะเขาสามารถเดินเข้ามาในชั้นได้เรื่อยๆ

“ หัวหน้าต้องเป็นเพราะค่ายกลแน่ๆทำให้เราฆ่ามันไม่ได้ ”

ความกังวลก่อตัวมากยิ่งขึ้น การสู้กับศัตรูที่ตายไม่ได้มีทางเดียวคือหนีไปให้ไกล ตึกแห่งนี้กลับปิดตายไม่เปิดโอกาสให้พวกมันหนี

“ เอาล่ะ เราเล่นมามากพอแล้วถึงเวลาที่ฉันจะจบปัญหาที่เกิดจากพวกแกสักที ”

ด้ายสีดำพุ่งออกจากเท้าของเฉินห่าวเข้าหามือสังหาร พวกมันถูกปิดพลังอีกครั้งทำให้ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากเส้นด้าย แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรพวกมันก็ถูกด้ายจับพันร่างเอาไว้ทั้งหมดก่อนจะยกร่างเข้ามาหาเจ้าของ

“ จะฆ่าตัวตายสินะ เสียใจด้วยเพราะฉันไม่ได้แค่ลบพลังออกไปได้ สิ่งที่ทำให้พวกแกตายได้ฉันก็ลบผลของมันออกไปเช่นกัน ”

รอยยิ้มจากเฉินห่าวคือสิ่งเดียวที่มือสังหารมองเห็น พวกมันรู้สึกเย็นเหยียบไปทั่วแผ่นหลังเพราะเมื่อครู่ตัดสินใจกลืนพิษพร้อมๆกัน การฆ่าตัวตายดีกว่าการปล่อยให้ตนเองถูกทรมาน แม้จะมีโอกาสรอดพวกมันคงไม่ครบ 32

ทว่าสิ่งที่กลืนลงท้องไม่ออกฤทธิ์ ต่อให้จะรอนานแค่ไหนก็ตามพิษที่กลืนลงท้องไปไม่ต่างจากน้ำลายธรรมดา

“ ใครจ้างพวกแกมาเล่นงานฉันกัน ”