ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]

        “อ๊า!”

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงกรีดร้องขณะที่องครักษ์สองนายกระชากตัวฮวาชีเยว่ออกมา“สารเลว! เจ้ากล้าทำร้ายองค์หญิงผู้นี้หรือ?”

        หนึ่งในองครักษ์ชักดาบออกจากฝักคนกำลังจะยกดาบพาดคอฮวาชีเยว่แล้วทว่าอวิ๋นสือโม่กลับยุดฝักดาบเอาไว้องครักษ์ตกตะลึงเขาออกแรงดึงดาบมากขึ้นแต่ดาบกลับไม่ยอมหลุดออกมา!

        หนานอ๋องแห่งเมืองหลวงผู้นี้มิใช่เพียงราชันโอสถและหมอเทวดาทว่ายังเป็นถึงปรมาจารย์แห่งการปรุงโอสถและปรมาจารย์ยุทธ์

        “หนานอ๋องโปรดอย่าทำให้กระหม่อมลำบากใจเลยพ่ะย่ะค่ะ” เห็นสถานการณ์เช่นนี้องครักษ์ก็กระซิบออกมา

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงยังสัมผัสได้ถึงเลือดจากรอยบาดบนมือนางมองฮวาชีเยว่อย่างเคียดแค้นเต็มไปด้วยปราณสังหาร!

        ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะเห็นดังนั้นองค์หญิงฮุ่ยหยาก็ปลอบนางเสียงนุ่ม“พี่หญิง อย่าได้โกรธคุณหนูฮวาไปเลยบางทีนางอาจเพียงไม่ระวังเท่านั้น…”

        “ไม่ระวังหรือ? ฮวาชีเยว่ทราบหรือไม่ว่าทำร้ายราชวงศ์มีโทษมหันต์? บทลงทัณฑ์คือประหารไปนำตัวฮวาชีเยว่ไปขังเสีย!”องค์หญิงฮุ่ยหลิงเกรงว่าจะไม่ได้ลงโทษฮวาชีเยว่เหตุการณ์นี้นับว่าเป็นโอกาสเหมาะสมให้ได้จัดการอีกฝ่ายหนึ่ง“ฮวาชีเยว่ เจ้าตายแน่!”

        ลู่ซินโง่งมไปนางมองฮวาชีเยว่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

        จี้เฟิงเห็นเหตุการณ์ชัดเจนมุมปากกระตุกอย่างเย็นชาได้ยินฮวาชีเยว่กระซิบ“องค์หญิง...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ...หม่อมฉันเห็นกบในพุ่มหญ้า...เพียงคิดจะจับมันเท่านั้นแต่บังเอิญไปผลักท่านเข้า…”

        “เจ้าโกหก!ฮวาชีเยว่กล้าดีอย่างไรโกหกข้าก็ข้าเป็นคนขัดขาเจ้า…” ทันใดนั้น ทุกสายตาก็จ้องมององค์หญิงฮุ่ยหลิงองค์หญิงผู้นี้หยาบคายตรงไปตรงมาจึงพ่นความจริงออกมาโดยไม่ทันคิด

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงพลันรู้สึกตัวขึ้นมาว่านางหลุดพูดความจริงออกไปเสียแล้วจึงรีบปิดปากตนเองทันทีจ้องมองจี้เฟิงอย่างกระอักกระอ่วน

        จี้เฟิงไม่เคยเห็นสตรีหยาบคายโง่งมเช่นนี้มาก่อนปากจึงกระตุกอยู่เล็กน้อยยามกล่าว“ใช่แล้ว องค์หญิงทรงขัดขาฮวาชีเยว่ทำให้นางบังเอิญชนท่านเช่นนี้นับเป็นก่อเหตุได้อย่างไร? องค์หญิงชอบล้อเล่นเรื่องนี้คงเป็นเพียงเรื่องตลกกระมังใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        อวิ๋นสือโม่เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“องค์หญิง กระหม่อมเองก็เห็น…”

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงหัวเราะแห้งๆออกมาสองครั้งนางพลาดเองเช่นนี้จะโทษใครได้? หากนางนำตัวฮวาชีเยว่ไปขังคุกจริงย่อมต้องกลายเป็นตัวตลกแล้ว!

        องค์หญิงแห่งฉางจิงวางแผนใส่ร้ายบุตรีท่านแม่ทัพข่าวเช่นนี้มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงราชวงศ์แปดเปื้อนกระตุ้นโทสะฮ่องเต้ทว่านางมิคาดอวิ๋นสือโม่จะออกปากให้ฮวาชีเยว่ความเกลียดชังที่มีให้อีกฝ่ายจึงยิ่งล้ำลึกขึ้น!

        “ใช่แล้วๆไม่ต้องสนใจข้าหรอกฮวาชีเยว่ข้าเพียงแต่ล้อเล่นเท่านั้น!”

        ฮวาชีเยว่กะพริบตาเมื่อครู่นางจงใจโกหกเพื่อหลอกล่อให้องค์หญิงพูดความจริงคนตรงไปตรงมาเช่นนี้รับมือง่ายที่สุด

        “โอตรัสอะไรเพคะองค์หญิง? กบหนีไปแล้ว!”

        “เหอะๆ!ใช่กบหนีไปแล้วตอนนี้ดึกแล้วข้าต้องกลับก่อนพรุ่งนี้พบกันใหม่นะเจ้าคะพี่จี้!” องค์หญิงฮุ่ยหลิงหัวเราะเปิดเผยในขณะที่องค์หญิงฮุ่ยหยาหัวใจร่วงลงไปอยู่ตาตุ่มเมื่อทราบว่าที่แท้พี่หญิงผู้นี้ของนางก็ชื่นชอบจี้เฟิงด้วยเช่นกัน

        “ขออภัยองค์หญิงวันพรุ่งนี้กระหม่อมติดธุระช่วยฮวาชีเยว่จับกบพ่ะย่ะค่ะ” จี้เฟิงยิ้มอธิบาย อำนาจของสกุลจี้ยิ่งใหญ่นักพวกเขาล้วนไม่จำเป็นต้องไว้หน้าราชวงศ์

        ถูกปฏิเสธเช่นนี้องค์หญิงฮุ่ยหลิงก็อารมณ์ย่ำแย่ลงกว่าเดิมเรื่องทั้งหมดนางล้วนโทษฮวาชีเยว่ทั้งสิ้น

        มุมปากขององค์หญิงฮุ่ยหลิงขยับน้อยๆ“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะไปหาพี่จี้เมื่อท่านมีเวลานะเจ้าคะ!” พูดจบ นางก็จากไปพร้อมท่านหญิงหมิงจูในขณะที่องค์หญิงฮุ่ยหยาหันกลับไปคนยังส่งสายตาปลอบประโลมไปยังฮวาชีเยว่

        แสงอาทิตย์อัสดงไปนานแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ฮวาชีเยว่ใช้เวลาอยู่นอกจวนจนดึกดื่นลู่ซินและชิวอวิ๋นรีบพานางกลับจวนทันทีอวิ๋นสือโม่และจี้เฟิงมองหน้ากันและมุ่งไปยังจวนหนานอ๋อง

        จี้จิงก็อยู่ด้วยนานๆครั้งนางจะได้ออกมาเล่นข้างนอกซ้ำนางยังแอบชอบอวิ๋นสือโม่จะปล่อยโอกาสนี้ผ่านไปได้อย่างไร?

        ในจวนหนานอ๋องเมื่ออวิ๋นสือโม่กับคนอื่นๆกลับมาถึงพ่อครัวก็รีบนำอาหารเย็นชั้นเลิศขึ้นโต๊ะให้ผู้มาเยือนและเจ้าบ้านทันที

        ห้องอาหารนี้มีขนาดใหญ่โตมีบ่อน้ำขนาดเล็กอยู่ด้านในเมื่อเงยหน้าขึ้นระหว่างทานอาหารก็สามารถมองเห็นแสงสะท้อนแวววาวจากบ่อน้ำเห็นปลาสีสันสดใสว่ายน้ำอย่างมีความสุขดอกบัวปลูกไว้กลางสระมีหยดน้ำทอประกายเกาะตามใบ

        แสงจันทร์สีเงินยวงทอประกายบนสายน้ำเคล้าคลอเสียงพูดคุยในห้องอาหารเสียงหัวเราะของสตรีใสกระจ่างราวกระดิ่งเงิน

        “พี่อวิ๋น!มิคาดทิวทัศน์ที่นี่จะดีกว่าภายนอกเสียอีกหากทราบข้าคงมาที่นี่เสียนานแล้วฮ่าๆ!” จี้จิงหัวเราะเบิกบาน

        รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของอวิ๋นสือโม่“จิงเอ๋อร์สามารถมาที่นี่ได้เสมอ”

        หวงฝู่เซียนมองอวิ๋นสือโม่แล้วนิ่วหน้าก่อนจะมองจี้จิง“อยู่กับสตรีโง่นานๆ ย่อมมิใช่เรื่องดีอะไร!”

        หวงฝู่เซียนเป็นคนพูดตรงไปตรงมาเสียจนทำให้จี้เฟิงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

        อวิ๋นสือโม่กลับมองเขาอย่างไม่คิดอะไร“หวงฝู่ คิดว่าฮวาชีเยว่โง่งมดังที่นางแสดงออกหรือมิใช่ข้าเป็นผู้ที่ลงพนันข้างนางแล้วนางชนะได้จริงหรอกหรือ?”

        หวงฝู่เซียนแค่นหัวเราะเย็นขณะที่จี้จิงอุทธรณ์ออกมา“ไอ้หยา คนไร้สมองเช่นเจ้าจะเข้าใจได้หรือว่าเหตุใดพี่ชีเยว่จึงชนะ? ฮึ่ม!ตำหนินางเช่นนี้เจ้าก็ไม่ใช่ตัวดีอะไร!”

        จี้จิงโมโหนักนางมองอวิ๋นสือโม่“พี่อวิ๋น ท่านปล่อยคนแบบนี้เข้ามาไม่ได้นะเจ้าคะ!ทำให้บรรยากาศดีๆเสียเปล่าแล้ว!”

        อวิ๋นสือโม่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อยอย่างไรหวงฝู่เซียนก็ยังเป็นบุตรขุนนางทั้งยังเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของขุนนางที่เคารพเขา

        องค์ชายคนอื่นอาจปฏิบัติต่อเขาอย่างเคารพทว่ายังลอบคร่ำครวญว่าเขาไร้ซึ่งเชื้อสายราชวงศ์ไม่ได้นับถือเขาอย่างแท้จริง

        ทว่าเห็นแก่หน้าฮ่องเต้และฝีมือทางด้านการปรุงโอสถของอวิ๋นสือโม่จึงไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับเขา

        แต่หวงฝู่เซียนมาที่จวนเขาทุกวันปฏิบัติต่อเขาดังสหายดังพี่น้อง

        “จิงเอ๋อร์หวงฝู่คงจะเข้าใจชีเยว่ผิดไปที่จริงข้าคาดว่านางจะชนะอย่างไรเสีย...เผชิญหน้ากับการดูถูกเหยียดหยามเพียงนั้นนางยังคงใจเย็นควบคุมท่าทีอยู่ได้คิดว่านางจะกล้าลงประลองหากไร้พลังปราณไร้ฝีมือหรือ?”

        จี้เฟิงยิ้มบาง“คราวนี้คุณหนูคุณชายทั้งหลายต้องมอบเงินตำลึงให้ฮวาชีเยว่ล้วนแต่มีหลักฐานเป็นลายมือชื่อย่อมมิอาจปฏิเสธได้”

        จี้จิงอารมณ์ดีขึ้นมานางพยักหน้ารัว“ใช่ใช่! ฮ่าๆ พี่ชีเยว่ร่ำรวยแล้ว!”

        “วันพรุ่งนี้ต้องให้นางเลี้ยงอาหารเราแล้วได้ยินว่านอกจากภัตตาคารต้งไห่ยังมีอีกร้านชื่อวั่งเยว่อาหารของร้านนั้นหอมนัก”

        จี้เฟิงยิ้มเอ่ยขึ้นมาในดวงตาอวิ๋นสือโม่ทอประกายแปลกประหลาดสายหนึ่ง

        “ใช่แล้วๆ!พี่อวิ๋นก็ต้องมาด้วยนะเจ้าคะ!”

        อวิ๋นสือโม่ชะงักไปแต่ท้ายสุดก็พยักหน้าหวงฝู่เซียนบ่นออกมาเสียงดัง“พี่อวิ๋นบ้าไปแล้ว! จำได้หรือไม่ว่าฮวาชีเยว่เคยล้มใส่ท่าน? ฮึ่ม!นางต้องการลวนลามท่านท่านยังกล้าเอาตัวเองส่งไปให้นางอีกหรือ?”

        คำของหวงฝู่เซียนทำให้ทั้งจี้เฟิงและจี้จิงพากันตกตะลึงทั้งสองหันไปมองอวิ๋นสือโม่ทันที

        มุมปากอวิ๋นสือโม่กระตุกเขาส่ายหน้า“หวงฝู่ เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น”

        ทุกคนล้วนแต่ถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้ยินคำของอวิ๋นสือโม่ในใจพวกเขาฮวาชีเยว่ย่อมมิใช่สตรีเช่นนั้น

        หวงฝู่เซียนผุดลุกขึ้นอย่างไม่พอใจทำให้จานอาหารบนโต๊ะถึงกับสั่นสะเทือน“เข้าใจผิด! ข้าว่านางตั้งใจ! เข้าใจผิดอะไรกัน! พี่อวิ๋น เหตุใดท่านจึงใจอ่อนขึ้นมาได้?”

        จี้เฟิงกระแอมมองอวิ๋นสือโม่ทั้งคู่ต่างก็คิดแบบเดียวกันทว่าอย่างไรหวงฝู่เซียนก็เป็นคนตรงไปตรงมาค่อนข้างหยาบกร้านอยู่บ้างเช่นนั้นมิควรพูดถึงฮวาชีเยว่ต่อหน้าเขามากนัก

        “มาๆพี่หวงฝู่!อย่าได้โมโหไปมากินดื่มกันเถอะ!”จี้เฟิงหัวเราะยกจอกขึ้น

        เห็นอวิ๋นสือโม่ไม่มีท่าทีอะไรหวงฝู่เซียนก็ถอนใจยกจอกขึ้นชนกับจี้เฟิง

        จี้จิงเป็นคนฉลาดนางยิ้มหันไปสั่งการกับสาวใช้ข้างกายกระซิบกระซาบข้างหู

        สาวใช้ได้ยินคำของนางก็จ้องมองหวงฝู่เซียนอย่างเงียบงันก่อนจะหมุนกายจากไปไม่นานนักบ่าวของหนานอ๋องก็เข้ามารายงานว่าที่จวนเขาเกิดถูกน้ำท่วมเร่งเร้าให้เขารีบจากไป

        หวงฝู่เซียนหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่ได้ยินข่าวแล้วจึงรีบจากไปโดยไม่ร่ำลาอวิ๋นสือโม่

        เห็นหวงฝู่เซียนจากไปอย่างเคร่งเครียดจี้จิงก็หัวเราะคิกคักจี้เฟิงส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้“จิงเอ๋อร์ หากจะโกหกอะไรก็อย่าได้โกหกเรื่องใหญ่โตดูพี่หวงฝู่เคร่งเครียดสิเขารักครอบครัวถึงเพียงนั้น”

        อวิ๋นสือโม่แทบปิดบังความขบขันในแววตาไม่มิดจี้จิงทั้งฉลาดทั้งเจ้าเล่ห์ย่อมต้องสามารถล่อลวงหวงฝู่เซียนออกไปเพื่อให้คุยกันได้สะดวกขึ้น

        “จวนของซื่อจื่อได้จินหวังเฟยเป็นผู้ควบคุมดูแลการสร้างด้วยตนเองทรงจากไปไวซื่อจื่อคิดถึงท่านนักจึงได้ให้คุณค่าจวนแห่งนี้มาก”

        คำของอวิ๋นสือโม่ทำให้จี้เฟิงและจี้จิงเงียบไปทั้งสองต่างก็สูญเสียมารดาไปนับแต่ยังเล็กย่อมทำให้รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

        “ฮวาชีเยว่คนนั้น...ฉลาดมากจริงๆใช้ลูกไม้ล่อลวงเอาเงินเกือบหมื่นตำลึงเงินมาได้” จี้เฟิงยิ้มเปลี่ยนเรื่อง

        อวิ๋นสือโม่ผงกศีรษะรับใบหน้าโง่งมของฮวาชีเยว่ปรากฏขึ้นในห้วงคิดนางมีจิตใจเจ้าเล่ห์ทว่าภายนอกดูคล้ายไม่ใส่ใจสิ่งใด

        นางเจ้าเล่ห์ร้ายกาจจนสามารถล่อลวงให้คนตกหลุมพรางทั้งคนเหล่านั้นยังหันไปโทษว่าตนโชคร้ายเสียแทน

        นอกจากพวกเขาไม่กี่คนย่อมไม่มีใครคิดออกว่าที่แท้ฮวาชีเยว่เสแสร้งทำตัวโง่งม

        “ถูกต้องชีเยว่ฉลาดเสียจนมีคนเพียงไม่มากที่เห็นตัวตนของนางทว่าพี่อวิ๋นท่านพอจะรู้จักวิชาตัวเบาแปลกประหลาดของนางหรือไม่?”

        จี้เฟิงกระซิบเกรงจะมีคนแอบฟังเอาได้

        จี้จิงเองก็มองอวิ๋นสือโม่อย่างสนใจท่าร่างเท้าของฮวาชีเยว่แปลกประหลาดไม่เหมือนใครทั้งยังน่าประทับใจทำให้คนสามารถหลบหนีช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานได้อย่างง่ายดาย

        อวิ๋นสือโม่มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา“ไม่เลย ข้าถอดท่าร่างเท้าของนางไม่ออกพี่จี้เองก็ไม่ทราบเหมือนกันหรือ?"