พนักงานหนุ่มพูดเสียงดังทำให้เ้าของร้านรีบวิ่งเข้ามาดู และลูกค้าที่เป็ผู้หญิงคนนั้นก็ตามเข้ามาด้วย
“เกิดอะไรขึ้น โหวกเหวกโวยวายอะไรของแก” เ้าของร้านพูดดุพนักงานหนุ่ม
พนักงานหนุ่มชี้ไปที่ฉินลู่ แล้วพูดด้วยสีหน้าฟึดฟัด “เ้านายเขาบอกว่าหินหยกของร้านเราเป็ของปลอม!เขาพูดจาเหลวไหล ผมก็เลยสั่งสอนเขาครับ”
“ของปลอมเหรอ” เ้าของร้านหรี่ตาลง แล้วมองฉินลู่ั้แ่หัวจรดเท้าก่อนพูดอย่างราบเรียบว่า “พ่อหนุ่ม จะพูดพล่อยๆ ไม่ได้นะเดี๋ยวจะเหมือนปลาหมอที่ต้องตายเพราะปาก รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ฉันเหล่าหวัง เปิดร้านขายของโบราณที่ตลาดนี้มานานถึง 15 ปีไม่เคยมีใครมาพูดกับฉันว่าของที่ฉันขายเป็ของปลอม!”
เถ้าแก่หวังพูด พลางชี้ไปที่หนังสือรับรองที่วางอยู่ข้างๆ เครื่องหยก“เห็นนี่ไหม นี่คือหนังสือที่ได้รับการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญระดับมืออาชีพจะปลอมได้ยังไง ทำไม จะบอกว่าผู้เชี่ยวชาญยังสู้ตัวเองไม่ได้งั้นสิ”
ฉินลู่ยิ้มแห้งแล้วพูดว่า “พวกนี้เป็ของแท้หรือของปลอมเ้าของร้านอย่างคุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ”
เถ้าแก่หวังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เขามองฉินลู่ั้แ่หัวจรดเท้าอีกรอบในใจก็รู้สึกตื่นกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
เพราะเขารู้ดีว่าของในร้านตัวเองไม่ใช่ของแท้
ปลอมหมดเลย!
เป็ของปลอมหมดเลย!
ไม่มีของแท้สักชิ้น!
แต่เถ้าแก่หวังขายของปลอมแบบนี้มานานถึง 15 ปี เขามีหนังสือรับรองเหมือนของแท้ทุกอย่างของที่เอาเข้ามาขายก็เป็ “ของปลอม” เกรดพรีเมียม อย่าว่าแต่คนทั่วไปเลย ต่อให้เป็ผู้เชี่ยวชาญมาเองก็ดูได้ยากว่าจริงหรือปลอม ถ้าไม่ได้เอาเครื่องมือตรวจสอบมาด้วย
เพราะฉะนั้น ฉินลู่ที่ดูหน้าตาธรรมดาคนนี้จะมองออกด้วยตาเปล่าได้อย่างไรกัน!เขาต้องกำลังหลอกให้ฉันติดกับแน่!
พอคิดแบบนี้แล้ว เถ้าแก่หวังก็ยืดอกขึ้นมา แล้วพูดอย่างหน้าตาเฉยว่า“ฉันต้องรู้อยู่แล้วสิ ว่าของในร้านเป็ของแท้หรือเปล่า! ทุกครั้งที่ไปรับของเข้าร้านฉันก็พาผู้เชี่ยวชาญไปด้วยตลอด ไม่มีทางเป็ของปลอมแน่นอน!”
“แน่ใจเหรอ” ฉินลู่คิดไม่ออกเลยว่าเถ้าแก่หวังคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากที่ไหน เห็นๆ อยู่ว่าเป็ของปลอมยังพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนั้นอีก!
“แน่ใจสิ!”
เวลานี้ ลูกค้าที่เป็ผู้หญิงคนเมื่อกี้ก็เริ่มสงสัยขึ้นมาบ้างแล้วดูแล้วเธอน่าจะอายุประมาณ 20 ปีได้เธอไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็ยังสวยมากอยู่ดี ใบหน้าโดดเด่น ออร่าพุ่งกระฉูดและดูดีกว่าคนที่แต่งหน้าจัดเต็มเสียอีก
เธอไม่ใช่คนทั่วไป เธอสามารถมองคนออกผ่านสายตาเท่านั้นแม้ว่าฉินลู่จะแต่งตัวค่อนข้างมอซอ แต่เธอก็ยังดูออกว่าฉินลู่ไม่ใช่คนธรรมดาดังนั้นเธอจึงค่อนข้างเชื่อในสิ่งที่ฉินลู่พูด
“น้องชาย ถ้าเป็แบบนั้น ช่วยดูม้วนอักษรภาพนี้ให้หน่อยสิว่าเป็ของแท้หรือเปล่า” ลูกค้าสาวเดินมาใกล้แล้วยื่นอักษรภาพที่เขียนด้วยพู่กันจีนในมือให้ฉินลู่ดู
เถ้าแก่หวังใ กลัวว่าฉินลู่จะพูดอะไรอีกจึงรีบเข้ามาแย่งอักษรภาพนั้น แต่ฉินลู่หลบทันด้วยการหมุนตัวเบาๆ
“เถ้าแก่หวัง ผมก็ไม่อยากทำให้คุณลำบากใจคุณพูดมาเองดีกว่ามันเป็ของแท้หรือเปล่า!”ฉินลู่พูดพลางเขย่าอักษรภาพเบาๆ
เถ้าแก่หวังหันไปมองลูกค้าสาว และหันกลับมามองอักษรภาพในมือฉินลู่ลังเลอยู่นานสองนาน
เถ้าแก่หวังเป็เ้าของร้านนี้ เขาเป็คนเลือกของทุกชิ้นเองกับมือแน่นอนว่าเขาต้องรู้อยู่แล้ว ว่าอักษรภาพอันนี้เป็ของปลอม ปลอมแบบปลอมสุดๆแต่ลูกค้าสาวคนนี้เสนอราคามาสูงมากทำให้เถ้าแก่หวังรู้สึกเสียดายถ้าต้องพลาดโอกาสขายครั้งนี้ไป เขาจึงเชิดหน้ายืดอกพูดอย่างมั่นใจว่า “แน่นอนว่าต้องเป็ของแท้อยู่แล้ว! ถ้าไม่รู้ก็อย่าพูดมาก!อักษรภาพนี้เป็ผลงานการเขียนของอาจารย์เฉินจงสือ เป็ของล้ำค่าของร้านเรา! จะยอมให้มาพูดจาเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้!”
“ฮ่าๆๆ ได้ๆๆ!”ฉินลู่พูดคำว่าได้ติดกันถึงสามครั้ง แล้วเขย่าภาพไปมา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน“ยังจะกล้าหลอกคนอื่นอีกเหรอ! อักษรภาพอันนี้ของคุณน่ะ! มันคือของปลอม! ของปลอมขนานแท้!”
“อะไรนะ!”
ทุกคนต่างก็อึ้งกันหมด
ลูกค้าสาวก็อึ้งมาก เมื่อได้รู้ว่าอักษรภาพที่ราคาแพงโขขนาดนั้นที่แท้เป็ของปลอม
เ้าของร้านกับพนักงานหนุ่มก็อึ้งเหมือนกันแต่เป็เพราะความกล้าในการพูดตรงๆ ของฉินลู่!
เ้าของร้านขายของโบราณสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ ในร้านยังมีลูกค้าสาวคนนั้นอยู่อีกทั้งยังพอมีโอกาสที่จะขายอักษรภาพนั้นให้เธอได้ ไม่อย่างนั้นเถ้าแก่หวังก็คงปรี๊ดแตกและะเิออกมาแล้ว พร้อมกับเรียกคนมาสักสองสามคนเพื่อมาสั่งสอนพ่อหนุ่มคนนี้สักหน่อย ไม่งั้นก็จะไม่ใช้แซ่หวังอีกต่อไป!
เถ้าแก่หวังทำหน้าเข้ม แล้วกัดฟันพูดออกมาว่า “ไอ้ยาจกซื้อของในร้านฉันไม่ไหวแล้วยังจะกล้ามาพูดจาเหลวไหลทำลายชื่อเสียงของฉันกับร้านอีก! แกเป็ใครกันแน่”
“แล้วคิดว่าฉันเป็ใครล่ะ”
“เหอะๆ” เถ้าแก่หวังหัวเราะเบาๆ“แกก็คือคนที่เ้าของร้านขายของโบราณร้านอื่นส่งมาก่อเื่ล่ะสิไม่เห็นสิ่งที่เขียนติดไว้ที่ประตูหรือไง คนวงการเดียวกันห้ามเข้า! เราไม่สะดวกที่จะออกไปตำหนิต่อหน้า! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไปให้ไกลๆ เลย”
ฉินลู่ไม่สนใจในสิ่งที่เถ้าแก่หวังพูดเลยแม้แต่น้อยเขาหันไปพูดกับสาวสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าว่า “ฉันไม่ได้พูดจาเหลวไหลนะอักษรภาพของอาจารย์เฉินจงสือนี้เป็ของปลอมจริงๆ มันเป็ของปลอม! ปลอมแบบขนานแท้เลยล่ะ!”
“อะไรทำให้มั่นใจขนาดนั้น นายยังดูอายุน้อยและดูไม่เหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบของโบราณด้วย อีกอย่างนายก็ไม่ได้พกอุปกรณ์กับเครื่องมือที่ใช้เพื่อการตรวจสอบโดยเฉพาะ แค่ดูด้วยตาเปล่าทำไมถึงมั่นใจนักว่ามันเป็ของปลอม” แม้ลูกค้าสาวจะเชื่อฉินลู่ไปแล้วครึ่งหนึ่งแต่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่ดี จึงมองฉินลู่แล้วถามด้วยความสงสัย
“เหลวไหล! แกกำลังพูดจาเหลวไหล! เครายังทันไม่ยาว กลับกล้ามาพูดจาเหลวไหลอยู่ได้”เถ้าแก่หวังพูดค้านสุดชีวิต “คนสวย จะเชื่อคำพูดของคนแบบนี้ได้ยังไง เห็นๆอยู่ว่าเขาพูดจาไปเรื่อย ฉันมั่นใจว่าเขาเป็คนที่ถูกส่งมาจากเ้าของร้านข้างๆเพื่อให้มาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ฉันมั่นใจมากว่าเขามาเพื่อทำลายชื่อเสียงของฉัน”
“แล้วทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ ว่ามีคนส่งเขามา”ลูกค้าสาวถามด้วยท่าทีสนอกสนใจ
พอได้ยินคำถามของลูกค้าสาวเถ้าแก่หวังเ้าของร้านก็เอามือตบที่หน้าอกตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมพูดว่า“เพราะร้านค้าที่อยู่บนถนนสายนี้ มีแค่ร้านเราที่ขายของแท้ราคาย่อมเยา! ร้านอื่นเห็นว่าเราขายดีก็เลยอิจฉาและมักจะส่งคนมาทำลายชื่อเสียงเป็ประจำ สาวสวย ลองคิดดูดีๆ สิอักษรภาพของอาจารย์เฉินจงสือ ร้านไหนจะให้ราคาดีแบบนี้อีก ลองคิดดู มีร้านไหนไหม”
“ก็เพราะของคุณเป็ของปลอมไง แน่นอนว่าต้องขายถูกกว่าที่อื่นแต่ความจริงก็ไม่ได้ถูกกว่ามากเท่าไหร่เลย” ฉินลู่พูดแทรกเถ้าแก่หวังที่ถูกกระตุ้นให้โมโหเริ่มกระทืบเท้าขึ้นมาแล้ว
“ไอ้บ้าเอ๊ย พูดจาใส่ร้ายคนอื่น!”
ลูกค้าสาวหัวเราะ แล้วหันไปพูดกับเถ้าแก่หวังว่า “จะตื่นเต้นทำไมกันฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ซื้อนี่ ขอแค่เป็ของแท้ ยังไงฉันก็ซื้อในเมื่อพ่อหนุ่มคนนี้บอกว่ามันเป็ของปลอม ก็ลองฟังเหตุผลเขาหน่อย ทำไมเหรอคุณเ้าของร้าน หรือว่าคุณกลัว!”
“กลัวเหรอ” เถ้าแก่หวังแสร้งทำเป็ไม่เชื่อ แล้วพูดว่า“ของที่ฉันเหล่าหวังขาย เป็ของแท้ทั้งนั้น!จะไปกลัวได้ยังไง และทำไมต้องกลัวด้วย!”
“ถ้าคุณไม่กลัว ก็ให้เขาลองพูดมาสิ ว่าอักษรภาพนี้ มันปลอมยังไง”ลูกค้าสาวพูด
“ตกลง!” เถ้าแก่หวังพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับฉินลู่อย่างเ็าว่า “เหอะ! ในเมื่อลูกค้าคนนี้บอกมาแบบนี้ฉันก็จะให้โอกาสแกได้พูด ไหนลองว่ามาซิ อักษรภาพของอาจารย์เฉินจงสือภาพนี้ปลอมยังไงและปลอมตรงไหน ถ้าไม่สามารถบอกได้ล่ะก็นะ เหอะๆ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจฉันมาเปิดร้านขายของที่นี่ได้ คิดว่าจะยอมให้มารังแกกันง่ายๆ แบบนั้นเรอะ”
318
