“สามปีก่อนเจ้าชนะข้าเพราะวางยาพิษข้า ตอนนี้เจ้าไม่มีลมปราณแล้ว สภาพแทบไม่ต่างจากข้าเมื่อสามปีก่อน ถือว่าเสมอกันกระมัง”
ไป๋เหวินโจวแค่นหัวร่อ
“บุรุษไม่เจรจามากความ”
เสิ่นเฟิงคำรามก้อง มันกระโจนร่างดุจพญาราชสีห์ตะปบเหยื่อจู่โจมใส่ไป๋เหวินโจวทันที
ไป๋เหวินโจมรีบถอยกายไป แม้เขาจะไม่มีลมปราณ ไม่อาจแสดงอานุภาพของวิชาตัวเบาได้ แต่สายตาเขายังคงเฉียบคม เพียงแค่เสิ่นเฟิงขยับกายเล็กน้อย เขาก็ขยับกายหลบก่อนแล้ว
เสิ่นเฟิงต่อยหมัดใส่ไป๋เหวินโจวแต่ไม่ถูก มันจึงเร่งความเร็วหมัดขึ้น ชั่วพริบตาเพลงหมัดเสิ่นเฟิงคล้ายดั่งฝนที่สาดซัดกระหน่ำ คุกคามไป๋เหวินโจวถอยร่นไม่หยุด
ทันใด เสิ่นเฟิงเตะใส่ท้องไป๋เหวินโจว ปราชญ์มารบริสุทธิ์รีบใช้สองมือขึ้นคุ้มกันท้องตนเอง
โครม!
แรงเตะนั้นทำเอาไป๋เหวินโจวถึงกับร่างกระเด็นไถลครูดไปตามพื้นดิน กระแทกกับผนังถ้ำอย่างรุนแรง
“อาจารย์” เจียงเยี่ยนร้องพร้อมขยับกาย
“อย่าเข้ามา!” ไป๋เหวินโจวตวาด
เสิ่นเฟิงแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย มันพุ่งเข้าหาไป๋เหวินโจวอีก ครานี้มันต่อยหมัดอย่างรุนแรงจนหมัดมีไอสีแดงครอบคลุม ไป๋เหวินโจวรีบก้มศีรษะจากนั้นพุ่งกายรอดใต้หมัดมันไป ท่วงท่านี้สวยงามราวมัจฉาท่องวารี
เสิ่นเฟิงรีบหันกายกลับ มันกวาดหมัดขวาง ไป๋เหวินโจวยังคงก้มศีรษะหลบรอดมันได้อีก เขาพุ่งร่างวนเวียนอยู่ใกล้ตัวเสิ่นเฟิง
เจียงเยี่ยนอยู่กับไป๋เหวินโจวมานาน เขานึกถึงกลอนที่ไป๋เหวินโจวสอน อดท่องออกมาเบาๆ มิได้
“พิรุณสาดก่อเกิดแม่น้ำใส เหล่ามัจฉาหลงใหลเริงร่าแย้มสลวลพากันท่องวารีช่างเสรีสุขสมเฝ้าใฝ่หา”
บทกลอนนี้พูดถึงความคิดไป๋เหวินโจวที่ต้องการอยู่อย่างมีอิสรเสรี เฉกเช่นปลาในน้ำ ไม่ต้องยึดติดกับความแค้นอีก เขาจึงนำบทกลอนมาบัญญัติเป็นวิทยายุทธ
เห็นร่างไป๋เหวินโจวหลบหลีกไปมา แต่ผ่อนคลายเบาสบายตรงกับเคล็ดคำว่าอิสรเสรีอย่างแท้จริง
เสิ่นเฟิงต่อยหมัดหลายสิบครั้งก็ไม่ถูกไป๋เหวินโจว มันพลันเร่งลมปราณขึ้นก่อเกิดเป็นไอสีแดงคลุมหมัดทั้งสอง จากนั้นกระแทกสองหมัดออก
ร่างไป๋เหวินโจวยังไม่ทันถูกหมัด ก็ถูกลมปราณอันแกร่งกร้าวกระแทกจนกระเด็นกลิ้งไปตามพื้นดิน
เสิ่นเฟิงหัวเราะฮา ฮา เขารู้สึกสะใจยิ่งนัก มันก้าวยาวๆ เดินไปหาไป๋เหวินโจวที่จะลุกขึ้นยังแทบลุกไม่ได้
ไป๋เหวินโจวตอนนี้แทบไม่ต่างจากคนพิการ ร่างกายอ่อนแรงยิ่ง เสิ่นเฟิงเตะใส่ท้องไป๋เหวินโจวอย่างรุนแรงจนเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำ
ไป๋เหวินโจวมีเลือดไหลซึมที่มุมปาก แสดงว่าบาดเจ็บภายในไม่น้อย เจียงเยี่ยนเห็นเช่นนั้นแทบหลั่งน้ำตาออกมา
เสิ่นเฟิงเดินไปหาไป๋เหวินโจวที่กำลังจะลุกขึ้น มันต่อยหมัดใส่ไป๋เหวินโจว หากแต่ไป๋เหวินโจวหลบได้ หมัดเสิ่นเฟิงจึงต่อยถูกผนังถ้ำจนระเบิดเล็กๆ เป็นรูปหมัด
ไป๋เหวินโจววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว เสิ่นเฟิงตวาดพร้อมพุ่งกายตามติด“หนีไม่พ้นหรอก”
ชั่วอึดใจร่างเสิ่นเฟิงก็ทะยานเข้าใส่ด้านหลังไป๋เหวินโจว ปราชญ์มารบริสุทธิ์รีบต่อยหมัดขวากลับหลังถูกหน้าอกเสิ่นเฟิงอย่างถนัดถนี่
ไป๋เหวินโจวซึ่งสูญเสียวิทยายุทธ หมัดของเขาก็แทบไม่ต่างจากหมัดเด็กสามขวบ เสิ่นเฟิงไม่รู้สึกอะไรเลย
เสิ่นเฟิงต่อยหมัดใส่ไหล่ไป๋เหวินโจว จนเขากระเด็นไปอีกครา
เสิ่นเฟิงแค้นไป๋เหวินโจวยิ่ง มันต้องการทรมานไป๋เหวินโจวจึงไม่เร่งรีบสังหาร เหมือนกับที่ไป๋เหวินโจวเคยทรมานมันด้วยยาพิษนับเดือน มันเดินเข้าหาไป๋เหวินโจวอีกครั้ง เจียงเยี่ยนถึงกับหลับตามิอาจทนชมดูการต่อสู้
ไป๋เหวินโจวรีบลุกขึ้นต่อยหมัดขวาใส่ท้องเสิ่นเฟิง ซึ่งเสิ่นเฟิงย่อมไม่รู้สึกอะไร
ไป๋เหวินโจวเปลี่ยนเป็นต่อยหมัดซ้ายใส่อกเสิ่นเฟิงบ้าง แต่หมัดนั้นเฉียงขึ้นกลางคันเปลี่ยนเป็นต่อยคอแทน
“ระวัง!” ซูโหยวเสวียนร้องเตือนเสิ่นเฟิง
ฉึก!
เสิ่นเฟิงคำรามก้องด้วยความเจ็บปวด เขายกมือจับคอ ที่แท้หมัดซ้ายไป๋เหวินโจวซ่อนไว้ด้วยลูกดอกสีทองซึ่งจินเซียะเคยซัดใส่ไป๋เหวินโจวเพื่อลอบทำร้าย
ไป๋เหวินโจวแสร้งทำเป็นถูกเสิ่นเฟิงเตะกระเด็นกลิ้งไปตามพื้นถ้ำ ที่แท้เขาต้องการเก็บลูกดอกสีทองโดยที่ศัตรูไม่ทันสังเกต!
ปราชญ์มารบริสุทธิ์ยิ้มอย่างอำมหิตพร้อมกับรีบถอยกายไปหลายสิบก้าว
ไม่ว่าอับจนหนทางเพียงใดคนอย่างไป๋เหวินโจวย่อมมีทางแก้เสมอ!
เห็นโลหิตสดๆ กระฉูดออกจากคอเสิ่นเฟิงดุจน้ำพุ มันตวาดก้องพร้อมเร่งลมปราณเทพราชสีห์ขั้นสูงสุดหมายกำจัดไป๋เหวินโจวให้ได้
แต่ยิ่งคำรามยิ่งทำให้โลหิตยิ่งพุ่งกระฉูดออกมา เสิ่นเฟิงจับคอตนเองไว้ สามปีก่อนเขาโดนวางยาพิษรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีดกรีดคอ ตอนนี้ยังถูกไป๋เหวินโจวใช้ของมีคมแทงที่คอเขาอีก
ช่างน่าเจ็บใจนัก!
เสิ่นเฟิงพุ่งเขาหาไป๋เหวินโจวดุจสายฟ้า ทุ่มเทพลังไปที่หมัดทั้งหมด ก่อเกิดไปไอสีแดงรูปสิงโตคุ้มครองกาย
โครรมมมมมมม!!
ผนังถ้ำแถบหนึ่งระเบิดอย่างรุนแรง เศษหินนับพันๆ กระเด็นกระจายออกรอบด้าน จินเซียะรีบโบกแขนเสื้อคุ้มครองกายแต่ยังถูกเศษหินเล็กๆ น้อยๆ กระเด็นใส่
คนชุดดำก็ควงกระบี่แดงป้องกันตนอย่างรัดกุมแน่นหนา เจียงเยี่ยนรีบยกมือปัดป้อง
ทว่าซูโหยวเสวียนมีสีหน้าเรียบเฉย นางสะบัดพัดจีบคราหนึ่ง เศษหินที่พุ่งใส่นางนับร้อยก็ย้อนกลับที่ผนังถ้ำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เห็นไป๋เหวินโจวนอนแน่นิ่งห่างจากกายเทพยุทธเสิ่นเฟิงไปหลายสิบฉื่อ* ส่วนเสิ่นเฟิงหอบหายใจ สองมือจับกุมคอตนเพื่ออุดโลหิตที่ไหลออกมาไม่หยุด
ไม่นานปราชญ์มารบริสุทธิ์ก็ขยับกาย ลุกขึ้นมาได้อีก..
เสิ่นเฟิงยิ่งเห็นยิ่งเคียดแค้น มันคำรามก้อง ต่อให้วันนี้มันต้องตายก็ต้องกำจัดไป๋เหวินโจวให้ได้
มันพุ่งกายไปหาไป๋เหวินโจว ต่อยหมัดออกเป็นไอแดงรูปสิงโตยักษ์อ้าปากแยกเขี้ยวราวกับจะกลืนกินร่างไป๋เหวินโจว
เมื่อร่างเสิ่นเฟิงเข้ามาใกล้ ไป๋เหวินโจวพลันซัดลูกดอกใส่ดวงตามันอย่างแม่นยำ
เสิ่นเฟิงใจหายวาบรีบกระแทกหมัดใส่ลูกดอกนั้นจนปลิวกระเด็น
ชั่วพริบตานั้น ไป๋เหวินโจวก็ถอยกายไปอีกหลายสิบก้าว เสิ่นเฟิงก้าวเท้าหมายจู่โจมอีกแต่โลหิตที่คอมันไหลไม่หยุด มันรู้สึกหน้าวูบวาบ สติมึนงงเพราะเสียโลหิตไปเป็นจำนวนมาก
ทว่ามันเคียดแค้นไป๋เหวินโจวจับใจจึงไม่สนใจ ยังคงทะยานกายจู่โจมใส่ศัตรูมัน
ไป๋เหวินโจวยิ้มแล้ว เพียงแค่ถ่วงเวลาอีกเล็กน้อย เสิ่นเฟิงก็จะโลหิตไหลออกจนหมดสติไปเอง หากไม่มีใครช่วยเสิ่นเฟิงต้องเสียโลหิตมากจนตายแน่นอน
“เจ้าอยากตายหรือ?” ซูโหยวเสวียนร้องพร้อมพุ่งกายอย่างรวดเร็วไปขวางเบื้องหน้าเสิ่นเฟิงไว้ ท่าร่างของนางยังรวดเร็วกว่าเสิ่นเฟิงมากนัก
เสิ่นเฟิงกำลังต่อยหมัดอย่างสุดกำลังมิอาจรั้งกลับได้กะทันหัน ซูโหยวเสวียนกางพัดจีบแตะใส่ด้านข้างหมัดเสิ่นเฟิงจากนั้นชักจูงหมัดมันเบี่ยงเบนออกไป
ซูโหยวเสวียนขยับพัดจีบอย่างรวดเร็ว นางโบกพัดใส่ใบหน้าเสิ่นเฟิง ตัวพัดบรรจุพลังลมปราณเปี่ยมล้นตบใส่ใบหน้าเสิ่นเฟิงอย่างรุนแรงเพื่อสั่งสอน
เสิ่นเฟิงถึงกับร่างไถลไปด้านข้างสามก้าวทันที!
ซูโหยวเสวียนหุบพัดจีบจี้ใส่ที่หน้าอกเสิ่นเฟิงสี่แห่งจนมันขยับกายไม่ได้ นางหยิบขวดยาในอกเสื้อยื่นให้จินเซียะสาวใช้
จินเซียะเดินเข้าพร้อมเทขวดยาในมือป้ายให้เสิ่นเฟิง ที่แท้ซูโหยวเสวียนต้องการสมานแผลให้เสิ่นเฟิง ที่นางทำร้ายเสิ่นเฟิงเพื่อต้องการสั่งสอนและเรียกสติ
“เจ้าเป็นคนของวังนิรมล ถ้าจะตายต้องขออนุญาตข้าก่อน” ซูโหยวเสวียนกล่าวเสียงเฉียบขาดเสิ่นเฟิงขยับกายไม่ได้จึงได้แต่กล่าว “ขอบ..ขอบคุณเทพธิดา”
ซูโหยวเสวียนหันไปกับปราชญ์มารบริสุทธิ์“ไป๋เหวินโจว นึกไม่ถึงท่านบาดเจ็บปานนี้ยังเอาชนะเสิ่นเฟิงได้ ข้ารับปากว่าข้าจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้า เช่นนี้เถอะ หากเจ้าชนะเฮ่อจวงได้ถือว่าข้าแพ้ เฮ่อจวงเจ้าจงจัดการไป๋เหวินโจว”
ที่จริงซูโหยวเสวียนเพียงแค่ต้องการช่วยเสิ่นเฟิงชำระแค้นตามที่รับปากไว้ นึกไม่ถึงไป๋เหวินโจวซึ่งปราศจากวิทยายุทธกลับชนะเสิ่นเฟิงได้ เป็นที่เหนือคาดหมายนางนัก ตั้งพำนักอยู่ในซีอี้ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อนจึงรู้สึกเสียหน้า ความรู้สึกไม่ยอมแพ้ของนางประดังขึ้น จึงสั่งเฮ่อจวงให้เอาชนะไป๋เหวินโจว
บุรุษชุดดำนามเฮ่อจวงรับคำ มันไม่พูดมาก พุ่งกายแทงกระบี่ใส่ไป๋เหวินโจวทันที!
ไป๋เหวินโจวยามนี้แทบหมดเรี่ยวแรง บาดเจ็บไม่น้อย เฮ่อจวงควงกระบี่ดุจวายุคลั่ง ปราชญ์มารบริสุทธิ์จึงรีบถอยกายหลบ
ฉัวะ!
เห็นโลหิตสดๆ ออกจากร่างไป๋เหวินโจว เขาถูกกระบี่กรีดใส่ไหล่หนึ่งแผลแล้ว
เฮ่อจวงยังคงกรีดกระบี่ใส่ไม่หยุด เจียงเยี่ยนร้อง
“อย่าได้คดโกง พวกเจ้าแพ้ไปแล้ว”
ครานี้เจียงเยี่ยนไม่ทนอีกแล้ว เขาเร่งพลังเทพดับสูญตนขึ้นเพื่อปะทะแตกหักทันที!
-------------------------------------------------------------------------
จบตอนที่ 32เหตุการณ์จะเป็นไงต่อ โปรดติดตามคร้าบ เข้มข้นมากๆ
*1 ฉื่อ = ราวๆ 1 ฟุต
864K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
