ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมไม่ได้ตะโกนร้องอะไรทั้งนั้นเพียงแค่ถือกระจกสำริดและตะขอเหล็กในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่วิญญาณอาฆาตตรงหน้า

        มันยังคงพยายามลุกขึ้นหลังจากถูกแสงทองจากกระจกสำริดซัดกระเด็นไปหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล

        พอเห็นผมพุ่งเข้าไปหา วิญญาณอาฆาตก็เริ่มหวาดหวั่นดวงตาสีเขียวหม่นบนหน้าผากกลอกไปมาอย่างหวาดกลัว

        มันพยายามดิ้นรน และในที่สุดก็ตั้งหลักได้อีกครั้ง

        เมื่อเห็นว่าผมบ้าคลั่งพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดชีวิตมันคำรามกึกก้องด้วยความโกรธ พร้อมกับยกกรงเล็บฟาดตรงเข้ามาที่ตัวผม

        “ย้ากกกก!”

        เสียงคำรามแผดก้อง พลังของมันรุนแรงจนลมรอบตัวสั่นไหวกรงเล็บพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนแทบมองไม่เห็น

        แต่ด้วยสัญชาตญาณ ผมยกกระจกสำริดขึ้นมาป้องกันพร้อมกับคาดเดาว่ามันจะปรากฏตัวที่ด้านซ้ายของผม

        ถ้าผิด…ผมอาจต้องตาย

        นี่คือการเดิมพัน เพราะมันมาเร็วเกินไปถ้าผมมัวแต่มองหาทิศทางที่แท้จริง บางทีร่างผมอาจจะถูกฉีกกระชากไปแล้ว

        แต่ผมเดาผิด!

        วิญญาณอาฆาตโผล่มาทางขวาแทน!

        “ตรงนี้ต่างหาก!” มันแสยะยิ้มเย็นเยียบก่อนที่กรงเล็บจะพุ่งเข้าใส่หน้าผมโดยตรง!

        กรงเล็บนั้นคมกริบเหมือนเคียวโค้ง หากโดนเข้าไปคงไม่เหลือชีวิตรอด

        ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้สึกเสียใจที่คาดเดาผิดพลาดแต่ร่างกายก็ตอบสนองโดยอัตโนมัติ

        ในเมื่อผมจะตาย อย่างน้อยก็ต้องลากมันลงไปด้วย!

        มือขวาของผมกระชับตะขอเหล็กแน่น ก่อนจะเหวี่ยงออกไปสุดแรง

        ถ้าต้องตาย ก็ต้องพามันลงนรกไปพร้อมกัน!

        ในหัวของผมไม่มีอะไรทั้งนั้น นอกจากความบ้าคลั่งและความต้องการสังหาร

        แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น…

        เมื่อผมคิดว่าทั้งสองฝ่ายต้องแตกดับไปพร้อมกัน วิญญาณอาฆาตกลับชะงัก!

        มันลังเล!

        มันไม่ใช่วิญญาณทั่วไป แต่มันเป็น ‘นักพรตวิญญาณ’

        มันมีสติปัญญา มันคิดได้ และมันกลัวตาย!

        ไม่เช่นนั้น มันคงไม่วางแผนล่ออาจารย์ของผมออกไปแล้ววกกลับมาเพื่อเล่นงานผมทีเผลอ

        เมื่อเห็นว่าผมตั้งใจจะลากมันลงนรกไปพร้อมกันวิญญาณอาฆาตถึงกับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ร่างของมันถอยไปด้านหลังอย่างฉับพลัน

        กรงเล็บที่กำลังจะฟาดลงบนใบหน้าของผมหยุดชะงักกลางอากาศส่วนตะขอเหล็กของผมก็เฉียดผ่านหน้าท้องของมันไปเพียงนิดเดียว

        “แกบ้าไปแล้ว!” วิญญาณอาฆาตคำรามลั่นไม่คิดว่าผมจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

        ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างความเป็นความตาย ผมไม่เพียงไม่หวาดกลัวแต่ยังตั้งใจจะลากมันไปด้วย

        ไม่มีทางเลือกอื่น วันนี้ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายตก

        ผมรู้ดีว่าพลังของนักพรตวิญญาณตนนี้เหนือกว่าผมมาก

        หนทางเดียวที่ผมจะรอดได้ คือต้องบ้าไม่แพ้มัน

        ผมยกกระจกสำริดในมือซ้ายฟาดเข้าไปที่ศีรษะของมันเต็มแรง

        ผมแทบจะเดิมพันชีวิตทั้งหมดในศึกครั้งนี้เพราะแม้ว่าวิญญาณอาฆาตจะบาดเจ็บ แต่มันยังคงแข็งแกร่งอยู่

        พอเห็นกระจกสำริดพุ่งเข้ามาใกล้มันก็ตกใจจนต้องเบี่ยงตัวหลบไปอีกครั้ง

        แต่ในจังหวะที่มันถอย ผมฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ทันทีพร้อมสะบัดตะขอเหล็กออกไปอย่างแม่นยำ

        การโจมตีของผมไหลลื่นเป็นจังหวะเดียวกัน ไม่มีช่องว่างให้มันตั้งตัว

        ครั้งนี้มันหลบไม่ทัน

        เสียง “ฉีก!” ดังขึ้นตะขอเหล็กของผมทะลวงเข้าที่ชายโครงขวาของมันโดยตรง

        “อ๊ากกกก!”

        เสียงกรีดร้องดังสนั่น มันเจ็บปวดจนร่างบิดเกร็ง

        มันสะบัดกรงเล็บกลับมาตะปบไหล่ซ้ายของผม ทิ้งรอยเล็บลึกสามเส้นเลือดพุ่งกระฉูด

        แค่เพียงนิดเดียว กรงเล็บนั้นเกือบจะฉีกหลอดเลือดใหญ่ที่ลำคอของผมแล้ว

        แต่ผมไม่มีเวลาใส่ใจความเจ็บปวด

        มือขวากระชากตะขอเหล็ก ดึงร่างมันเข้ามาใกล้ ก่อนจะคำรามลั่น “ตายซะ!”

        พูดจบผมใช้มือซ้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือดหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกจากอกเสื้อ

        เสียง “ปึบ!” ดังขึ้น เมื่อผมกระแทกยันต์ใส่หน้าผากของมัน

        การต่อสู้อย่างบ้าคลั่งของผมทำให้มันตั้งตัวไม่ทัน

        ยันต์ระเบิดดังเปรี้ยง ส่องแสงสว่างเจิดจ้า

        เสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาตดังสนั่น มันทรุดลงกับพื้นดวงตาเลื่อนลอยไปชั่วขณะ

        เนื้องอกสีเขียวที่หน้าผากของมันถูกพลังของยันต์ทำลายจนระเบิดออกน้ำเหลืองสีเขียวไหลทะลัก ก่อนจะระเหยเป็นไอสีดำ

        ดวงตาของผมแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น

        ผมกระโจนขึ้นคร่อมร่างของมัน กระชับตะขอเหล็กแน่น แล้วฟาดใส่หน้ามันเต็มแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

        “ไอ้ชาติชั่ว!”

        เสียงสบถดังไม่ขาดสายขณะที่ตะขอในมือของผมกระแทกลงไปบนหน้าผากและเนื้องอกสีเขียวของมันอย่างไร้ความปรานี

        เสียง “ตึกๆๆๆ!” ดังซ้ำๆ ทั่วทั้งบริเวณ

        เสียงครวญครางแผ่วเบาดังจากปากของวิญญาณอาฆาต

        “ไม่...อย่า...”

        แต่มันไม่มีโอกาสได้พูดต่อ ศีรษะของมันระเบิดออกด้วยแรงกระแทก

        ร่างของมันสั่นสะท้าน ก่อนจะ “บึ้ม!” แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆวิญญาณสลายหายไป ไม่มีเหลือแม้แต่เศษซากมีเพียงเปลวไฟวิญญาณรูปร่างมนุษย์ที่ลุกโชนบนพื้น

        ส่วนผม ดวงตาแดงก่ำ ร่างเต็มไปด้วยเลือด มือยังคงกำตะขอเหล็กแน่น หอบหายใจหนักหน่วง

        “ฮู่ว...ฮู่ว...”

        ผมยังคงอยู่ในภวังค์ของการต่อสู้ราวกับยังไม่ตื่นจากความบ้าคลั่งเมื่อครู่

        ผมแทบไม่อยากเชื่อว่า ผมสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์เป็นตายนี้ได้

        และที่สำคัญ...ผมเป็นคนลงมือสังหารนักพรตวิญญาณด้วยตัวเอง

        ผมเอนหลังพิงกับต้นไม้ รู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะครั้งใหญ่

        เสียงหัวเราะดังขึ้นจากลำคอของผม “ฮะ...ฮ่าๆๆ...”

        ความตื่นเต้นและความสะใจไหลผ่านร่างแทนความกลัว

        บาดแผลที่ไหล่ซ้ายและหน้าอกซ้ายยังคงมีเลือดไหลไม่หยุดแต่กลับไม่ทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นเลยสักนิด

        ตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกถึงความฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

        แต่ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นจากที่ไกล

        “ตึกๆๆ...”

        เสียงฝีเท้ากระชั้นเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

        ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งตัว เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้

        บางทีอาจเป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไปหรืออาจเพราะพลังชีวิตถูกดูดไปมาก ตอนนี้สายตาของผมเริ่มพร่ามัวเห็นภาพไม่ชัดเจน

        แต่เพียงแค่แวบเดียว ผมก็จำเงานั้นได้ทันที

        “อา...อาจารย์...” เสียงของผมแผ่วเบาและอ่อนแรงแต่ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้ม

        อาจารย์ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าผม และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาตกตะลึง

        ร่างของผมเต็มไปด้วยเลือด นั่งพิงอยู่กับต้นไม้

        ร่องรอยการต่อสู้ปรากฏไปทั่วบริเวณ อาวุธและเครื่องรางตกกระจัดกระจาย

        บนพื้นห่างออกไปเล็กน้อยมีรอยเผาไหม้รูปร่างมนุษย์หลงเหลืออยู่

        “เสี่ยวเจียง...!” อาจารย์เบิกตากว้างเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตกใจและกังวล

        เขารีบวิ่งเข้ามาหาผม จับไหล่ซ้ายที่เต็มไปด้วยเลือดของผมไว้ “เสี่ยวเจียง เกิดอะไรขึ้น! ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน...เป็นความผิดของฉันเอง...!”

        ดวงตาของเขาฉายแววเสียใจอย่างที่สุด

        แต่ผมกลับหัวเราะออกมา “อาจารย์...ผม...ผมไม่เป็นไร...ผมฆ่า...นักพรตวิญญาณนั่น...สำเร็จแล้ว!”

        ถึงแม้อาจารย์จะพอคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผมเต็มๆเขาก็ยังคงตกตะลึงไม่หาย

        “นายบอกว่า...นายฆ่านักพรตวิญญาณนั่นได้ด้วยตัวเอง?”

        อาจารย์ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินหรืออาจกล่าวได้ว่าเขาไม่คิดว่าผมจะทำได้

        ท้ายที่สุดแล้ว ผมเพิ่งเข้าสู่วงการเพียงเดือนเดียวเท่านั้น

        อีกทั้งนักพรตวิญญาณตนนั้นไม่ใช่วิญญาณอาฆาตทั่วไป แต่มันเป็นวิญญาณอาฆาตระดับสูงแถมยังเคยหนีรอดจากเงื้อมมือของอาจารย์ไปได้

        การที่มันสามารถเอาตัวรอดจากอาจารย์ได้ก็แสดงให้เห็นว่าพลังของมันอยู่ในระดับใด

        ผมยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ!ผม...ผมใช้ตะขอเหล็กทุบมันจนตาย!”

        ผมพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้ไปที่ตะขอเหล็กเปื้อนเลือดซึ่งอยู่ไม่ไกล

        เมื่อเห็นเช่นนี้ อาจารย์ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป สีหน้าตกตะลึงเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและดีใจทันที “ดี! ดีมาก! ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะรักษาแผลให้เอง”

        อาจารย์รีบเปิดถุงเครื่องมือ หยิบผ้าพันแผลและยาห้ามเลือดออกมา

        เขาปฐมพยาบาลให้ผมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะให้ผมจิบน้ำเล็กน้อย

        อาการของผมค่อยๆ ดีขึ้น ลมหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติผมจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่อาจารย์วิ่งหายไป

        หลังจากฟังจบ อาจารย์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แล้วมองมาที่ผมราวกับกำลังจ้องมองขุมทรัพย์ล้ำค่า...