“ ขอบคุณ ” โจวหยางิเอ่ยกับเสือดำตัวโตตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงต่างจากเมื่อครู่ปกติแล้วด้วยฐานะที่สูงกว่าผู้อื่นเกือบทั้งในแผ่นดิน เขาไม่จำเป็ต้องเอ่ยขอบคุณใครทั้งสิ้นยิ่งฝ่ายที่ช่วยเขาดันเป็สัตว์ แต่ก็ใช่ว่าจะเอ่ยขอบคุณผู้ใดไม่เป็เลย
“ ไม่เป็ไร ที่จริงแล้วข้ายังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย ” จันทร์ส่ายหน้าแผลหายก็ดีแล้ว ถึงแม้ว่าจะหายแบบงง ๆ ก็เถอะ
“ แล้วตอนนี้ท่านเป็อย่างไรบ้าง รู้สึกเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่ ” แผลอาจจะหายไปแล้วก็จริงแต่ไม่แน่ว่าภายในอาจจะเจ็บก็ได้ จันทร์เลยถามดูเพื่อความแน่ใจ เมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายก็คลายความกังวลลง
“ ไม่ ” มือหนายกขึ้นลูบหน้าอกตรงบริเวณที่เคยมีรอยแผลจากการโดนดาบฟันตอนนี้กลับเรียบเนียน ไม่มีอาการปวดเจ็บใด ๆ เหมือนปกติทุกอย่าง
อึก เสียงกลืนน้ำลายดังมากจากเสือดำตัวโต
โจวหมางิไม่รู้ตัวเลยว่าทำให้สัตว์บางตัวใจสั่นไปหมดแล้วภาพที่ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งพิงหลังกับต้นไม้ ชันเข่าข้างหนึ่งขึ้น ยกมือลูบหน้าอกเปลือยเปล่าอีโรติกสุด ๆ
แค่ได้มองก็รู้ว่าเป็กล้ามเนื้อล้วนๆ ไม่มีไขมันเจือปน อึก มันต้องแน่นมากแน่ ๆ แล้วยังเห็นก้อนกลมเป็ลอนเรียงกันอย่างสวยงามตรงหน้าท้องแวบๆ ยามที่อีกฝ่ายขยับตัว ทำให้เสื้อเปิดออก และยิ่งคนตรงหน้ามีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียนอยู่แล้วก็ขับให้ดูเซ็กซี่ยิ่งขึ้นทำเอาคนที่เห็นภาพนี้แบบคมชัดรู้สึกใบหน้าร้อนวูบวาม
“ ท่านช่วยใส่เสื้อให้ดี ๆ หน่อยได้หรือไม่ อยู่ในป่าไพรเช่นนี้ยุงชุมจะตาย ใครเขาให้ถอดเสื้อกัน” จันทร์เบือนหน้าหนี โชคดีที่เขาเป็เสือไม่ได้เป็คน ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงเห็นใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุกงอมแน่
“ หึ ” โจวหยางิยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างขบขัน เมื่อเห็นว่าเสือดำตรงหน้าเขินอายจนไม่กล้ามองหน้าเขามือหนาจึงขยับจัดการใส่เสื้อให้เรียบร้อยอย่างเงียบ ๆ
“ ข้ามีเื่อยากจะถาม เ้าเป็ใคร ไม่สิ เ้ามาจากไหน กันแน่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่” ชายหนุ่มสูงศักดิ์ยังไม่คลายความสงสัย ทำไมเ้าตัวถึงมาปรากฎตัวที่นี่และยังมาช่วยเขาทันเวลาพอดี
เสือดำตรงหน้าอยู่ในป่านี้มานานเท่าไหร่ก่อนหน้านี้มีใครเคยพบเจอบ้าง แล้วคนอื่นจะได้ยินเสียงที่เ้าตัวพูดเหมือนกับเขาไหม
ภายในใจของโจวหยางหมิวรู้สึกขัดแย้งไม่ยินยอม คิ้วเข้มขมวดเข้ากันเป็ปม องค์รัชทายาทหนุ่มอยากจะเป็ผู้ที่ได้ยินเสือดำตัวนี้พูดกับเขาแต่เพียงผู้เดียว
จันทร์นิ่งเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอย่างไรจำได้ว่าเขาตาย ตอนแรกนึกว่าจะได้ขึ้น์แต่ดูเหมือนว่า์จะไม่รับเขา
ใช่แล้วชายหญิงคู่นั้น จันทร์จำได้ว่าเขาเดินตามทั้งคู่แล้วพวกเขาก็หายไป จากนั้นเขาก็มาปรากฏตัวที่นี่มันรวดเร็วมากจนไม่ทันไปตั้งตัวใครจะไปคิดว่าตายปุ๊บก็ถูกส่งมาเกิดใหม่ในร่างเสือดำตัวเต็มวัยเลย
“ ผมชื่อจันทร์ ” จันทร์ตอบตามความจริงบอกว่าตัวเองตายและยังบอกอีกว่าก่อนตายตนเคยเป็มนุษย์แล้วิญญาเขาก็เข้ามาอยู่ในร่างเสือดำ ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
“ ท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ ข้าไม่โกรธ แต่ทุกสิ่งที่ข้าพูดคือความจริง” หากอีกฝ่ายไม่เชื่อเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอธิบายในเมื่อสิ่งที่เขาพูดเป็ความจริงทั้งหมด
“ แล้วเ้าจะทำสิ่งใดต่อหลังจากนี้ ” โจวหยางิไม่ได้ตอบว่าตนเองไม่เชื่อ ในทางกลับกันเขามั่นใจว่าสิ่งที่เสือดำตัวนี้เอ่ยเป็ความจริงเขาจึงเลือกที่จะถามอีกฝ่ายแทน เื่นี้อาจจะเหลือเชื่อก็จริงแต่สิ่งที่เขาเจอมาเมื่อสักครู่ก็เพียงพอที่จะเป็ข้อพิสูจน์ได้
ชายหนุ่มรู้สึกว่าเื่นี้น่าสนใจไม่น้อยทั้งอีกคน ไม่สิ เสือดำตัวนี้ยังสามารถรักษาาแของเขาให้หายได้อีกด้วยก็ยิ่งพิเศษ หากว่าเขาสามารถทำให้เสือดำตัวนี้อยู่ข้างกายได้คงดีไม่น้อย
“ ผะ...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ” พอเจอคำถามนี้จันทร์ก็หยุดชะงักทันที เขาพึ่งมานี่ได้ไม่นานเลยยังไม่ได้คิดถึงเื่นั้น
“อืม ”
“ แล้วท่านล่ะ ชื่ออะไร ทำไมถึงได้าเ็แบบนี้ แถมมาอยู่ในป่าคนเดียวอีกหรือว่าจะโดนโจรปล้นระหว่างทาง แล้วพวกนั้นก็ทำร้ายท่านจนได้รับาเ็ ”จันทร์ถามอีกฝ่ายบ้าง เื่ของเขาค่อยคิดก็ยังไม่สาย
“ ข้าไม่ได้ถูกโจรปล้น…ข้า มีนามว่าโจวหยางิเป็องค์รัชทายาทของแคว้นโจว ”
“ องค์รัชทายาท!! ”
จันทร์เบิดตากว้างร้องออกมาอย่างใเมื่อได้ยินว่าคนตรงหน้าบอกว่าเป็ใคร ทั้งยังมีตำแหน่งที่สูงไม่ธรรมดาอีกด้วยไม่รู้เมื่อกี้เขาเผลอพูดอะไรที่แปลกหรือแสดงอาการไม่เหมาะสมหรือเปล่า
องค์รัชทายาท...นี่ใช่ผู้ที่จะมาเป็ฮ่องเต้คนต่อไปใช่หรือเปล่า?
ตายแน่!! พึ่งเกิดใหม่ไม่ถึงวัน จะโดนสั่งปะาเพราะทำตัวไม่เหมาะสมต่อหน้าองค์รัชทายาทหรือเปล่าจันทร์รีบย่อตัวแล้วก้มหัวลงแสดงความเคารพ
“ ลุกขึ้นเถอะ ” จันทร์ยังคงอยู่ท่าเดิม ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นยิ่งเมื่อกี้เขาเผลอไปะโเสียงดังใส่องค์รัชทยาทด้วย อีกฝ่ายอาจจะไม่พอใจเขาก็ได้ใครจะรู้
“ เ้าไม่จำเป็ต้องทำแบบนั้นอยู่ข้างนอกข้าเป็แค่คนธรรมดาเท่านั้น ” โจวหยางิเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวแมวดำตัวใหญ่ตรงหน้าที่ดื้อไม่ยอมเงยหน้ามองเขา
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้เดิมที่ยามที่เขาออกมาทำภารกิจอยู่ข้างนอกชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครพูดคำาาศัพท์ หรือแสดงความเคารพเพราะไม่อยากเปิดเผยตัวตนให้ใครรับรู้
“ ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ” จันทร์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับถอยหลังไปสองก้าว
“ ไม่ต้องใช้คำาาศัพท์ ” น้ำเสียงห้วน ๆบ่งบอกว่าชายหนุ่มกำลังอารมณ์ไม่ดี
“ เอ่อ แต่ ” ความจริงเขาก็ไม่อาจพูดคำาาศัพท์หรอก เพราะพูดไม่ค่อยถนัด
“ เข้าใจหรือไม่ ” โจวหยาวหมิวเอ่ยเสียงเข้ม เขาไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง
“ เข้าใจแล้ว ” จันทร์ตอบเสียงอ่อย ใบหูทั้งสองข้างลู่ลงไม่เห็นจะต้องดุกันเลย ได้อยากให้พูดธรรมดาใช่ไหม ได้แล้วอย่ามาโกรธเขาทีหลังแล้วกัน เขาเถียงขาดใจเลยว่าอีกฝ่ายนั้นแหละสั่งให้เขาพูดแบบนี้เอง
“ พรุ่งนี้เช้าข้าจะเดินทางกลับเมืองหลวง ” เ้าจะไปกับข้าหรือไม่ โจวหยางิอยากให้เสือดำตัวนี้ไปกับเขาด้วยแต่ไม่ได้เอ่ยออกไป
หากเขาคิดที่จะพาเ้าตัวไปด้วยนั้นไม่ใช่เื่ยากเพียงแต่ชายหนุ่มไม่อยากใช้วิธีบังคับหรือจับตัวไปโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจเขาเพียงแค่หยั่งเชิงดูเท่านั้น ในเมื่อเสือดำตรงหน้าบอกว่าเคยเป็มนุษย์มาก่อน แต่ต้องมาเกิดใหม่ในร่างของสัตว์อีกทั้งอยู่ในป่าเช่นนี้จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ถ้าจะล่าสัตว์เขาคิดว่าคงจะเป็เื่ยาก
สำหรับโจวหยางิด้วยฐานะของเขาถ้าจะเลี้ยงสัตว์สักตัวหนึ่ง แม้มันจะไม่ใช่สัตว์ที่คนปกติทั่วไปเลี้ยงไว้ดูเล่นแต่เป็สัตว์ตัวโตที่ค่อนข้างดุร้ายและน่ากลัวไปหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรไม่มีใครตำหนิเขาได้ แต่ตอนนี้เขาอยู่ข้างนอกหากมีเสือตัวโตเต็มวัยไว้ข้างกายอาจจะทำให้เป็จุดเด่นได้ นอกจากชาวบ้านแล้วก็ยังรวมไปถึงพวกศัตรูด้วยแต่ก็เป็เื่ที่เกินความคาดคิดของศัตรูได้เช่นกันแต่เื่นั้นก็ใช่ว่าจะเป็ปัญหากับชายหนุ่มมากนัก หากเขาคิดจะทำก็ย่อมทำได้
“ ...ข้า ข้าไปกับท่านด้วยได้หรือไม่ ” จันทร์ช้อนตามองโจวหยางิแล้วกระพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน
อีกฝ่ายเป็คนแรกที่เขาเจอและพูดคุยกับเขาได้ จะให้เขาใช้ชีวิตในป่าคนเดียวไม่มีเพื่อนคุยคงทำไม่ได้ไปกับอีกฝ่ายยังพอมีคนให้พูดคุยได้ อีกอย่างจันทร์ก็ไม่คุ้นกับป่าแห่งนี้ด้วยล่าสัตว์ก็ไม่เป็ แล้วก็ไม่อยากกินเนื้อสัตว์สด ๆ ด้วย
พาเขาไปด้วยนะเขาไม่อยากอดตายอยู่ในป่าแห่งนี้
“ ไม่ใช่ว่าเ้าจะไปไม่ได้ แต่... ”
ในที่สุดปลาก็ติดเบ็ดคำนี้แหละที่โจวหยางิอยากได้ยินมากที่สุด รอยยิ้มเ้าเลห์ผุดขึ้นมาในใจ ในแววตามีประกายแวบผ่านก่อนที่มันจะพลันหายไปในพริบตาเหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าคมคาบเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์
“ ต...แต่ทำไมหรือ ” หัวใจพองโตเริ่มเหี่ยวแห้งลงเมื่ออีกฝ่ายพูดคำว่าแต่ตามหลังประโยคไม่มีแต่ไม่ได้หรือ
“ เ้าเป็เสือ ทั้งยังเป็สัตว์ดุร้าย มีร่างกายใหญ่โตแบบนี้หากเดินไปไหนจะทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้ ข้ากลัวว่าจะมีคนเข้ามาทำร้ายเ้าได้ ”โจวหยางิเอ่ยตอบเสือดำตรงหน้าที่ทำหน้าหงอย หูลู่ดูน่าสงสาร ทั้งที่ในใจเขากลับอยากเอ่ยออกไปว่าหากเ้าจะมาอยู่กับข้าก็ย่อมได้แต่ก็เก็บคำนั้นเอาไว้ไม่ได้เอ่ยออกไปก็เพื่อให้เ้าตัวได้ลองคิดว่าเมื่อออกสู่ภายนอกแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้างจะมีสายตาหลากหลายแบบจ้องมองมา
ที่ทำอย่างนี้ก็เพราะอยากให้ได้เตรียมใจเอาไว้บ้างถ้าเ้าตัวไปอยู่กับเขา แล้วเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะได้ตั้งรับทัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำร้ายเสือดำตรงหน้านี้ได้
“ ถ้าเ้าตัวเล็กกว่านี้ก็คงจะดี” โจวหยางิเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ ด้วยตอนนี้เขาปกปิดสถานะอยู่ หากมีเสือตัวใหญ่คงไม่สะดวกนักหากจะพาไปไหนมาไหน
จันทร์ได้ยินก็นิ่งทันทีเขาคิดว่ามันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายบอก ถ้าเขาตัวเล็กก็คงจะดีมากเหมือนกัน
“ แค่ตัวเล็กหรือ ? ” ถ้าตัวเล็กจะยอมให้ไปด้วยหรือ
จันทร์ลองคิดดูเล่นๆ ถึงเขาจะเป็หมอแต่เขาก็เคยดูหนังแนวแฟนตาซีมาบ้าง ที่สัตว์สามารถเปลี่ยนขนาดเล็กใหญ่ได้ตามที่ใจ้า และเหมือนมีอะไรบางอย่างบอกว่าเขาก็สามารถทำแบบนั้นได้เหมือนกันคิดได้ดังนั้นร่างกายของเขาก็หดเล็กลง
โจวหยางิมองภาพเสือดำตัวโตตรงหน้าที่กำลังหดเล็กลงตรงเรื่อยๆ หากไม่เห็นกับตาเขาคงไม่เชื่อเื่นี้แน่ ไม่รู้ว่าหากเขานำเื่นี้ไปบอกกับคนอื่นจะมีผู้ใดเชื่อบ้าง
“ แบบนี้ข้าก็ไปกับท่านด้วยได้แล้วใช่หรือไม่ ” จันทร์ถามโจวหยางิด้วยน้ำเสียงร่าเริงต่างจากเมื่อครู่
“ อืม ” ชายหนุ่มครางเสียงตอบในลำคอ เดิมทีโจวหยางิคิดจะพาเสือดำตัวนี้ไปด้วยอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่ามันจะมีความสามารถมากถึงเพียงนี้ ย่อขนาดตัวเองให้เล็กลงได้อย่างใจหวังเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
“ เย้!! ”
57
![[นิยายแปลจีน] ผมไม่ได้เป็นมนุษย์แล้วครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120546_88212283.webp)
