[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“จงหู แกหนีออกมาได้ยังไงกัน”

กระบี่บินถูกปรับขนาดให้ใหญ่ขึ้นจนรับน้ำหนักคนได้ถึง 3 ระหว่างบินไปด้วยความเร็วสูงจงหูก็ตอบเพื่อนของมันทันที

“มันปล่อยข้าให้หนี น่าจะเพราะกำลังหาทางฆ่าพวกแก แต่ทำไมพวกแกถึงรอดมาได้ล่ะ อีก 3 คนเป็นยังไง”

“อีกสามคน” จงหูย่นคิ้ว จู่ๆเพื่อนของมันก็เงียบเสียง จึงหันมองไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นมันถึงกลับตะลึงเพราะจู่ๆดาบในมือของเพื่อนมันได้แทงทะลวงท้องน้อยจนมันเสียการควบคุมกระบี่ร่วงหล่นลงไปจากท้องฟ้า

ตู้ม~!

“พรวด ทะ ทำไมพวกแกถึง”

จงหูพยายามพาร่างออกจากหลุม มันต้องหนีจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้ ไม่นานเพื่อนที่แทงข้างหลังก็ลงมาดักหน้าของมัน คนที่สลบต่างก็ลืมตามายืนปิดด้านหลัง ไม่ยอมให้มันคิดหนี

“พวกแกทำไมถึงทรยศ ตอบสิ ตอบฉันมา~!!!”

เลือดสีแดงไหลออกมาจากท้องน้อยเป็นจำนวนมาก จงหูจึงรีบนำยาทั้งหมดออกมากรอกปาก มันที่พยายามฟื้นฟูตัวเองเตรียมตัวจะหนีอีกครั้งก็พบว่าเพื่อนอีก 3 ที่มันถามหากระโดดเข้ามาล้อมมันเอาไว้

“นี่พวกแก หรือว่าพวกแกร่วมมือกับไอ้ตงฟางตั้งแต่แรก ตอบฉัน ตอบฉันมาสิโว๊ย~!!!”

“พวกเขาไม่ตอบหรอก” ตงฟางเป็นคนตอบ คนทั้ง 5 ที่ยืนอยู่รอบๆจงหูทำเพียงยืนนิ่งมองจ้องจงหูด้วยดวงตาเหม่อลอยไม่ต่างจากคนถูกควบคุม

“แก แกอยู่ไหน ออกมาซะตงฟาง ออกมา ฉันจะฆ่าแก!!!”

“เอาตัวแกให้รอดก่อนเถอะ อีกอย่างฉันไม่จำเป็นต้องออกไปดูแกหรอก เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ การที่พวกแกเป็นศิษย์หลักคงมีของคุ้มครอง หรือไม่การที่ฉันฆ่าแกไป อาจจะมีพลังบางอย่างส่งรูปฉันไปบอกอาจารย์ของแกก็ได้ เพราะงั้น ฉันไม่มีทางออกไปหาแกหรอก คนกระจอกๆแบบแกที่เก่งแค่ในสถาบัน ไม่จำเป็นที่คนอย่างฉันที่ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านสนามรบจะต้องเดินไปดูหน้าแกก่อนตาย”

“แก~!”

“ฆ่ามันซะ”

ตงฟางบอกให้คนทั้ง 5 ฆ่าจงหู พวกเขาก็รับรู้และรับสั่งทำตามอย่างว่าง่าย ด้วยการเปิดใช้งานพลังก่อนจะเสียบอาวุธในมือทำตามคำสั่ง ฆ่าจงหูจนมันตกตายลงไป

“เอาล่ะ พวกแกก็ด้วย” เปาะ

ตงฟางดีดนิ้วปลดปล่อยพลังจิตของเขาออกไปจากคนทั้ง 5 แม้เขาจะควบคุมพวกมันได้อย่างสมบูรณ์แต่ก็ต้องแลกมากับพลังมหาศาล การที่เขาเป็นเพียงเลเวล 4 แล้วใช้การสะกดจิตจึงเป็นวิธีทรมานเขาเช่นกัน ตงฟางจึงจะเก็บพลังจิตส่วนสุดท้ายเอาไว้หลบซ่อนตัวในป่าแห่งนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยพวกมันไปในรูปแบบปกติ เพราะเขาได้ใส่ความทรงจำผิดๆจากการกรอกหูเข้าไปด้วย ทำให้พวกมันที่ได้สติ มองหน้ากัน

“แก แกฆ่าจงหู”

“เปล่า ฉันไม่ได้ทำ”

“เหลวไหล ฉันเห็นมันเป็นคนลงมือฆ่า”

เสียงร้องตะโกนพร้อมพลังจารึกวิญญาณที่ระเบิดออกจากร่างคนทั้ง 5 ก่อนที่พวกมันจะกระโจนเข้าไปหากันเพื่อทำการฆ่าอีกฝ่าย ตอนนี้พวกมันทั้ง 5 กำลังโทษกันว่าฆ่าจงหูตาย การจะหลุดพ้นจากการใส่ร้ายนี้มีทางเดียวคือต้องฆ่ากัน

บรึ้ม ตู้ม บรึ้ม บู้ม~!

ตงฟางค่อยๆนั่งฟื้นฟูพลังจิตไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ชายทั้ง 5 ฆ่ากันจนกว่าจะเหลือคนสุดท้าย กระทั่งเขามองเห็นแสงในตอนเช้าค่อยๆสว่างขึ้นจากเวลาที่ผ่านพ้นไป ตงฟางก็ลุกออกมาจากกิ่งไม้ มุ่งหน้าไปยังจุดที่กำลังเกิดการต่อสู้อยู่ในตอนนี้ทันที

“เหลือ 2 สินะ งั้นช่วยหน่อยก็แล้วกัน”

ฉั๊วะ~!

ดวงตาของหนึ่งในศิษย์หลักเบิกกว้าง จู่ๆมันก็ไม่สามารถขยับตัวได้จนอีกฝ่ายตัดแขนมันไปข้างหนึ่ง จังหวะที่มันอึ้งตัวของมันก็สามารถกลับมาขยับได้จึงฟันดาบไปยังอีกฝ่ายจนแขนของอีกฝ่ายขาดหายไปเช่นกัน ระหว่างที่พวกมันเหลือแขนคนละข้างพวกมันต่างก็เค้นพลังหวังจะระเบิดพลังก้อนสุดท้าย ฆ่าอีกฝ่ายให้ได้ ก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายตาย

ย๊าก~! บรึ้ม~!!!

“คงไม่มีใครสาวมาถึงตัวฉันได้หรอกนะ”

ตงฟางมองไปยังศพของศิษย์หลักทั้ง 5 บนร่างของพวกมันเต็มไปด้วยอาวุธของกันและกัน อีกไม่นานพวกมันคงจะถูกสัตว์อสูรเข้ามากัดกินร่าง ไม่น่าเหลือร่องรอยให้ตรวจสอบ 

ในขณะที่เขากำลังจะเดินย่องออกไปจากสถานที่แห่งนี้ตงฟางก็พบเข้ากับคนคุ้นเคยที่เดินออกมาเจอเขาด้วยความบังเอิญ ที่ตงฟางคิดว่ามันไม่ได้บังเอิญ

“อ้าวตงฟาง ทำไมมาอยู่ที่นี่ พวกเราตามเสียงระเบิดมารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”

นายน้อยหานและคนอีกราวร้อยกว่าเดินมาดักหน้าของตงฟาง เขาจึงส่ายหน้าด้วยความวิตก แกล้งทำเป็นว่าตัวเองหลบอยู่แถวนี้แล้วจู่ๆก็มีการต่อสู้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน เขาที่เห็นเส้นทางเดินในตอนเช้าจึงจะออกไปให้ไกล

“นายน้อยหาน ข้าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ข้ากำลังหนีเพราะสิ่งที่ระเบิดพลังฆ่ากันตลอดทั้งคืนเป็นถึงระดับจารึก”

“เฮ่ย จริงเหรอ”

“ใช่ ข้าไปก่อน ข้ากลัว ด้วยพลังของข้าที่เป็นแค่ระดับผสาน ขืนอยู่ต่ออาจจะตายได้”

“เดี๋ยวก่อนตงฟาง” ตงฟางที่กำลังจะหนีถูกขัดขวางเอาไว้ ทันใดนั้นทางด้านซ้ายก็ปรากฎกลุ่มของนายน้อยลู่เข้ามาปิดทางไม่ให้เขาหนีไป

“อ้าวนี่มันตงฟาง แล้วนั่นนายน้อยหาน ทำไมข้าต้องเจอเจ้าตลอด”

“สวัสดีนายน้อยลู่ ที่พวกท่านทั้งสองเจอกันคงเป็นเพราะว่าวาสนาคู่กัน เอาล่ะ ข้าตัวคนเดียวขอกลับไปรวมกลุ่มก่อน”

ตงฟางก้าวขาไปยังเส้นทางที่ไม่มีใครขวางกั้น คนของทั้งสองกลุ่มก็เข้ามาปิดล้อมเขาไม่ให้เดินทางจากไปไหน

“เดี๋ยวก่อนตงฟาง”

“นายน้อยหาน ท่านมีอะไรเหรอ ข้าต้องรีบกลับไปรวมกลุ่ม ก่อนที่ศิษย์พี่ของข้าจะห่วงจนต้องออกตามหาข้า”

“อย่าพึ่งไปสิตงฟาง” นายน้อยลู่เป็นอีกคนที่เอ่ยออกมา

“พวกท่านต้องการอะไรกันแน่” ตงฟางพยายามเดินถอยหลัง แกล้งทำเป็นกลัว เขาอยากรู้เช่นกันว่านายน้อยทั้งสองต้องการอะไรจากเขา

“ทำไมเจ้าถึงทำหน้าตาหวาดวิตกแบบนั้นล่ะ ข้าแค่อยากจะชวนเจ้าเดินทางไปด้วยกันเท่านั้น”

“ฮะ จริงเหรอนายน้อยหาน”

“ไม่ ตงฟางต้องไปกับพวกข้า ตอนนี้ข้าไปเจอบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจ มันต้องการพลังของนักยันต์ในการเปิดใช้งาน” นายน้อยลู่รีบพูดแทรก

“ของข้าก็เช่นกัน”

“งั้นเราก็ต้องแย่งกันแล้วล่ะ”

คนของสถาบันดาราและสถาบันชิงอี้ที่มากับนายน้อยทั้งสองชักอาวุธของพวกเขาออกมา โดยมีตงฟางยืนอยู่ใจกลาง เขารู้สึกดีใจมากที่พวกมันทั้งสองไม่ได้มาเพราะเรื่องผลน้ำพุแห่งวิญญาณ

“เดี๋ยวก่อน พวกท่านจะสู้เพื่อแย่งข้าเนี๊ยนะ พวกท่านก็มีนักยันต์ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ใช้พวกเขา”

“ก็เพราะว่าเจ้าดูพิเศษ” เสียงของนายน้อยทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน จนตงฟางชี้หน้าตัวเองเพื่อยืนยันคำพูดของทั้งสอง

“ข้าเหรอพิเศษ พวกท่านบ้าไปแล้ว”

“ไม่หรอก การที่เจ้าใช้ยันต์ด้วยวิธีเขียนขั้นสูงได้ เจ้าจะต้องพิเศษ เอาล่ะตามข้ามาซะ”

“นายน้อยลู่ ข้าเจอเขาก่อน เขาจะต้องไปกับข้านายน้อยหานคนนี้”

“ไม่ เขาเคยทำงานกับข้ามาก่อน เขาจะต้องไปกับข้านายน้อยลู่คนนี้”

“เดี๋ยวก่อนพวกท่าน ตอนนี้เป็นช่วงเช้าใช่ไหม ข้าต้องรีบกลับไปรวมกลุ่มในตอนค่ำ เอาแบบนี้ ข้าจะไปกับนายน้อยหานก่อน แล้วค่อยไปกับนายน้อยลู่ เป็นยังไง ไม่ต้องมาตีกันด้วย”

“ได้~!!!”

ตงฟางถอยหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แม้เขาอยากจะหนีแต่ก็ต้องหนีแบบมีชั้นเชิงแล้วก็ต้องไม่กระทบคนเหล่านี้ เขายังไม่อยากก่อเรื่องข้ามสถาบัน อีกอย่างเขามีความรู้สึกว่าหากตามนายน้อยทั้งสองไป เขาจะพบเจอกับของดี โดยนำเอาความรู้สึกจากครั้งแรกที่เจอนายน้อยลู่จนไปพบผลน้ำพุแห่งวิญญาณมาตัดสินการเดินทางตามไป ยังไงวันนี้ก็เป็นวันที่ 5 ของการเดินทางในประตูแห่งเทพธิดา

“ตามมา ข้าจะพาไปยังสถานที่ที่ต้องใช้นักยันต์”

หูทิตย์ของตงฟางกวาดไปรอบๆฟังเสียงทุกๆอย่าง เขาได้ยินเสียงสัตว์อสูรกำลังเดินทาง จึงรู้ว่าพวกมันที่เขาไล่ไปกลับมาแล้ว และตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดคาวเลือดที่ศิษย์หลักทั้ง 5 คนฆ่ากันตาย

“ตงฟาง แล้วเข้ามาแบบนี้ลูกเมียของเจ้าไม่เป็นห่วงเหรอ” นายน้อยหามถามด้วยใบหน้าสงสัย ตงฟางจึงยิ้มแล้วตอบ

“ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิ หากจะให้เปรียบเทียบ ท่านเคยถามพ่อกับแม่หรือเปล่า ว่าเป็นห่วงท่านมากแค่ไหน หากรู้ว่าสถานที่ท่านเดินทางไปเป็นสถานที่อันตราย”

“นั่นสินะ เอาล่ะ ใกล้จะถึงแล้ว ถ้ำที่พวกข้าไปเจอ หากเข้าไปข้างในได้เราน่าจะไปเจออะไรดีๆ”

“ขอให้เจ้าโชคดีก็แล้วกันนายน้อยหาน”

“เจ้าก็อย่ามาแย่งข้าล่ะ ถ้าข้างในเป็นของดี”

“เหอะ ถ้าไปถ้ำของข้า เจ้าก็อย่าเข้ามาแย่งเช่นกัน หากว่ามันเป็นของดี”

ตงฟางมองเห็นออร่าที่พร้อมระเบิดปะทะกันของนายน้อยทั้งสอง เขาจึงพยายามหางทางหยุดการปะทะกัน ด้วยการหาเรื่องมาถามพวกเขา

“นายน้อยทั้งสอง นี่พวกท่านเป็นศิษย์หลักเลยเหรอ ข้าจำได้ว่าพวกท่านพึ่งเข้าเป็นศิษย์สถาบันดาราและสถาบันชิงอี้เองนะ”

“ใช่ ข้าได้เป็นศิษย์หลักของสถาบันชิงอี้ มีอาจารย์ท่านหนึ่งเห็นความสามารถการกระบี่ของข้าจึงรับข้าไปสั่งสอน”

“ข้าก็เช่นกัน อาจารย์เห็นความสามารถของข้าในการใช้ดาบ จึงเลือกข้าไปเป็นศิษย์หลัก”

“ไม่ใช่พวกท่านมีระดับผสานวิญญาณขั้น 5 ตอนอายุเพียง 15 ใช่ไหม อาจารย์จึงเลือกพวกท่าน”

“ไม่มีทาง” ตงฟางมองดูนายน้อยทั้งสองปฎิเสธพร้อมกัน สำหรับเขาคิดว่าอาจารย์คงไม่ได้เลือกเพราะนายน้อยทั้งสองเก่งแน่นอน คงจะเป็นเพราะนายน้อยทั้งสองน่าจะมาจากตระกูลใหญ่ มีทรัพยากรมากมาย การจะเติบโตเป็นคนแข็งแกร่งจึงง่ายกว่าคนอื่นๆ อาจารย์จึงเข้ามารับช่วงต่อจากตระกูล จึงเป็นการหนุนเสริมเพื่อให้นายน้อยทั้งสองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมจนเชิดหน้าชูตาได้

“ถึงแล้ว ถ้ำนี้แหละที่ข้าเจอ”

ตงฟางมองไปยังรูเล็กๆบนพื้น รอบๆล้วนเต็มไปด้วยหินมากมาย ถึงอย่างนั้นรูมันกลับไม่ใช่ธรรมดาเพราะเขาเห็นค่ายกลและยันต์มากมายเขียนสลักไว้บนหิน

“นายน้อยหาน ข้าไม่เคยเรียนค่ายกล แบบนี้ก็ไม่สามารถเข้าไปได้”

“ไม่สิ นักยันต์ระดับ 3 ของเจ้าจะต้องเข้าไปได้ ตอนนี้เจ้าก็เป็นระดับผสานวิญญาณแล้วต้องใช้ยันต์ระดับ 4 ได้”

“มันเป็นอย่างที่ท่านพูด ข้าเป็นระดับผสานวิญญาณแล้ว แต่ข้าไม่ได้เข้าสังกัดตึกยันต์ จึงมีความรู้เพียงแค่การใช้ยันต์ การแก้ค่ายกล จำเป็นต้องมีความรู้เรื่องค่ายกล ของแบบนั้นข้าเรียนไม่ได้”

“งั้นก็หมายความว่าข้าต้องทิ้งถ้ำนี้ไปสิ”

“ทำไมท่านไม่ลองทำลายมันล่ะ”

“ข้าลองแล้ว แม้เราจะรวมพลังกันก็ไม่สามารถทำลายค่ายกลนี้ได้”

“แล้วนายน้อยลู่ ถ้ำของท่านมีค่ายกลด้วยไหน ถ้ามีข้าขอตัวกลับก่อน”

“ใช่ ถ้ำของข้ามีค่ายกล แต่เจ้าจะกลับไปไม่ได้ เราพูดกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเจ้าจะกลับตอนค่ำ ดังนั้นเจ้าจงอยู่ก่อน เราอาจจะเจอถ้ำที่ใช้ยันต์ของเจ้าเปิดได้”

“ข้าเห็นด้วยกับนายน้อยลู่”

ตงฟางที่กำลังจะเดินจากไปกลับถูกจับไหล่จากนายน้อยทั้งสองฝั่ง ทำให้เขาต้องยิ้มแห้งแล้วตามไปเช่นเดิม

“นี่ พวกท่านไม่คิดจะหาค่ายกลวิญญาณเหมือนคนอื่นๆดูดซับเหรอ”

“พวกข้าก็หา แต่แถวนี้เต็มหมดแล้วล่ะ ต้องเข้าไปลึกกว่านี้”

“เหรอ แล้วนายน้อยคิดจะไปยังสถานที่ตั้งนิกายโบราณหรือเปล่า”

“หืม ไม่อ่ะ ที่นั่นอันตรายเกินไป ระดับจารึกยังเกือบตายเพราะงั้นเราจึงเข้ามาเก็บสมุนไพรและดูดซับวิญญาณเท่านั้นแหละ เอาล่ะ เดินทางกัน” นายน้อยหานพูดด้วยท่าทางสบายใจ ต่างจากตงฟาง เขาอยากรีบไปยังนิกายโบราณ เพื่อดักรอเจอน้องสาวของเขา

“ให้ตายสิ ไอ้พวกเวรนี้ เดี๋ยวพ่อก็ฆ่าทิ้งซะหรอก”

“ตงฟาง เจ้าพูดอะไร” 

“เปล่าเลยนายน้อยหาน ข้าแค่บ่นคิดถึงลูกเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรเราเดินทางกันต่อเถอะ”