ยอดคุณพ่อชาวประมงกับเกาะหรรษา

พอเดินออกจากบ้านเถียนเสี่ยวอวี้ กั่วกัวก็คาบไอศกรีมไว้ในปาก มือเล็กๆ ตบขาหลี่รุ่ย แปะ แปะ เป็นสัญญาณให้พ่อนั่งลง

“ป่าป๊า นั่งลงเร็วเข้า กั่วกัวจะขี่คอป่าป๊า”

กั่วกัวหัวเราะคิกคัก

หลี่รุ่ยเบ้ปาก ยิ้มอย่างจนใจ “เจ้าตัวแสบ เรื่องเยอะจริงนะเรา”

บ่นไปงั้นแหละ แต่ตัวก็ย่อลงไปนั่งยองๆ ให้ลูกสาวขี่คอแต่โดยดี

“ป่าป๊า กั่วกัวขึ้นแล้วน้า!” ตาของกั่วกัวหยีจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ขาป้อมๆ กางออก แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งแปะบนคอหลี่รุ่ยอย่างคล่องแคล่ว

หลี่รุ่ยลุกขึ้นยืน เดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

ระหว่างทาง กั่วกัวก็ร้องเพลงเจื้อยแจ้ว

“รองเท้าขาด~ หมวกก็ขาด~ พัดก็ขาดกระรุ่งกระริ่ง~ (เพลงจี้กง)”

หลี่รุ่ยแอบขำในใจ เจ้าเด็กคนนี้รู้เพลงเยอะเหมือนกันแฮะ

แปดโมงตรง รถโรงเรียนอนุบาลก็มาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้าน

ก่อนขึ้นรถ กั่วกัวที่สะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก ก็กวักมือน้อยๆ เรียกพ่อ “ป่าป๊า นั่งลงอีกทีสิคะ”

“จะทำอะไรอีกล่ะ?” หลี่รุ่ยถามด้วยความสงสัย

แต่ปากถามไป ตัวก็ย่อลงไปนั่งยองๆ ให้ลูกสาวระดับสายตาเสมอตัวเองอย่างว่าง่าย

จุ๊บ!

จู่ๆ ริมฝีปากเล็กๆ นุ่มนิ่มของกั่วกัวก็ประทับลงบนแก้มขวาของหลี่รุ่ยฟอดใหญ่

“ป่าป๊า บ๊ายบาย!”

จุ๊บเสร็จ กั่วกัวก็สับขาป้อมๆ วิ่งตึกตึกตึกขึ้นรถโรงเรียนไป

บนรถ คุณครูอนุบาลคอยรับกั่วกัวขึ้นไปนั่งเรียบร้อย

หลี่รุ่ยยืนโบกมือส่งลูกสาวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์

พอกลับเข้ามาในลานบ้าน ซูเซียงยวี่ก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “หลี่รุ่ย เราเอาของไปขายกันเถอะ ดูซิว่าจะได้เงินเท่าไหร่”

พอคิดว่ากำลังจะมีเงินเข้ากระเป๋าอีกหลายพันหยวน รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเซียงยวี่ก็ปิดไม่มิด

“ปะ ไปขายของกัน” หลี่รุ่ยตอบอย่างกระตือรือร้น

หลังจากขนปูน้ำมันเหลืองและของอื่นๆ ขึ้นกระบะรถสามล้อ หลี่รุ่ยยืนมองรถอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกทะแม่งๆ

ซูเซียงยวี่ถามด้วยความงุนงง “หลี่รุ่ย เป็นอะไรไปคะ?”

“เราจะขับไปบ้านอาอวี๋โต้งๆ แบบนี้เลยเหรอ มันจะดู ‘เรียกร้องความสนใจ’ เกินไปไหมเนี่ย?” หลี่รุ่ยลูบคางครุ่นคิด

“เรียกร้องความสนใจก็ช่างมันสิ จะเป็นไรไป” ซูเซียงยวี่ไม่ยี่หระ

“โบราณว่าไว้ ‘รวยเงียบๆ ดีที่สุด’  ขืนชาวบ้านเห็นเราขนของไปขายเยอะขนาดนี้ ต้องมีคนอิจฉาตาร้อนแน่ๆ” หลี่รุ่ยวิเคราะห์

เกลียดคนมี สมน้ำหน้าคนจน

นี่คือสัจธรรมของสังคมชนบท

ซูเซียงยวี่กลับไม่กังวล “จะกลัวอะไร ของพวกนี้เราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง คนอื่นเห็นแล้วจะอิจฉาก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย”

“รวยเงียบๆ ไว้ปลอดภัยกว่า ผมไม่อยากให้ครั้งหน้าเราไปหาของทะเล แล้วมีคนแห่ตามก้นเราไปเป็นกองร้อย” หลี่รุ่ยยืนกราน

พอได้ยินหลี่รุ่ยพูดแบบนี้ ซูเซียงยวี่ก็เริ่มใจฝ่อ

ถ้าครั้งหน้าไปหาของทะเล แล้วมีกองทัพชาวบ้านเดินตามต้อยๆ มันคงไม่สนุกแน่

หลี่รุ่ยไปหาผ้าผืนสีเทาเก่าๆ มาคลุมปิดของทะเลในกระบะรถจนมิดชิด

“ปะ ไปบ้านอาอวี๋กัน” หลี่รุ่ยกระโดดขึ้นนั่งคนขับ

“โอเค” ซูเซียงยวี่ปีนขึ้นไปนั่งในกระบะรถสามล้อ

ก่อนออกรถ หลี่รุ่ยหันมาถาม “จับแน่นหรือยัง?”

ซูเซียงยวี่ยิ้มตอบ “แน่นแล้วจ้ะ”

ชีวิตเริ่มมีความหวังแล้วสินะ

ได้ยินเสียงตอบรับ หลี่รุ่ยก็บิดคันเร่ง รถสามล้อพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน ที่ลานบ้านของอวี๋เทา มีชาวบ้านหลายคนกำลังเอาของที่หามาได้เมื่อคืนมาขาย

เฉินสยงยืนคอตกอยู่ในฝูงชน สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

“เฉินสยง เมื่อคืนได้ของดีอะไรมาบ้างล่ะ ขอดูหน่อยซิ” ปู่รองหูเดินเข้าไปหา ชะโงกหน้ามองลงไปในถังของเฉินสยง

ไม่ดูไม่เท่าไหร่

พอดูแล้ว ปู่รองหูถึงกับยืนงง

“เฮ้ย! ทำไมมีแค่หอยแมลงภู่ไม่กี่ตัว กับหอยหนามอีกนิดหน่อยเองล่ะ?”

“เฉินสยง เมื่อคืนเอ็งหาของได้น้อยกว่าข้าอีกนะเนี่ย”

ปู่รองหูหัวเราะร่า จนเห็นฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่ในปาก

เฉินสยงขึ้นชื่อว่าเป็นเซียนหาของทะเลแห่งหมู่บ้านซิ่งฝู

แต่ดูเหมือนเมื่อคืน ดวงพี่แกจะกุดไปหน่อย

สิ้นเสียงปู่รองหู บรรดาแม่บ้านปากตลาดในลานบ้านก็กรูกันเข้ามาล้อมเฉินสยง

พวกนางส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเหมือนฝูงนกกระจอกแตกรัง

“จริงด้วยแฮะ เมื่อคืนเฉินสยงได้แค่หอยแมลงภู่กับหอยหนามเอง”

“เฉินสยงเมื่อคืนดวงซวยชะมัด”

“ขนาดฉันยังจับปูได้ตั้งหลายตัวแน่ะ”

คำพูดของชาวบ้านทำเอาเฉินสยงอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เฉินสยงก็เจ็บใจจนแทบกระอักเลือด

เมื่อคืน เขาเสียเวลาไปกับการปั๊มกุ้งโครงกระดูกที่หาดโคลนอยู่นานสองนาน แต่ไม่ได้กุ้งแม้แต่หนวดเดียว

จากนั้น...

เขาดันไปเห็นหลี่รุ่ยกับซูเซียงยวี่จับปูจักจั่นได้ตั้งยี่สิบสามสิบจินที่โขดหิน

ตอนนั้นเขาดีใจแทบตาย นึกว่าจะได้ส่วนแบ่ง

แต่ที่ไหนได้... พอหลี่รุ่ยลุกไป เขาไปจับต่อ ดันเจอแต่ลูกปูตัวเท่าหัวแม่มือ

ปูตัวแค่นั้น ขายไม่ได้สักแดงเดียว

หมู่บ้านซิ่งฝูมีกฎเหล็กที่รู้กันอยู่

ปูตัวเล็กเท่าหัวแม่มือ ถ้าจับได้ต้องปล่อยคืนสู่ทะเล

พอกลับไปถึงบ้าน เมียเขา สวีหลานจือ เห็นว่าไม่ได้ของมีค่าติดมือกลับมา ก็ด่าเช็ดเม็ดไม่เลี้ยง

“เมื่อคืนผมแค่ดวงไม่ดีเท่านั้นแหละ” เฉินสยงเกาหัวแกรกๆ ตอบเสียงอ่อยแก้เขิน

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป

มีหวังอีเมียใจร้ายคงไล่เขาออกไปทำงานก่อสร้างแน่ๆ

ในระหว่างที่คุยกัน หลี่รุ่ยก็ขี่รถสามล้อพาซูเซียงยวี่เข้ามาจอดในลานบ้านอวี๋เทาพอดี

ประจวบเหมาะกับที่สวีหลานจือเดินเข้ามา

“อ้าว หลี่รุ่ย เซียงยวี่ เมื่อคืนได้ของเยอะสิท่า ถึงขั้นต้องเอารถสามล้อขนมาขายที่บ้านอวี๋เทาเลย” สวีหลานจือพูดแขวะลอยๆ

สิ้นเสียงนาง สายตาทุกคู่ในลานบ้านก็จับจ้องไปที่หลี่รุ่ยและซูเซียงยวี่เป็นตาเดียว

หลี่รุ่ยเห็นคนเยอะขนาดนี้ ก็ถอนหายใจในใจ ‘เฮ้อ... กะว่าจะทำตัวเงียบๆ  สักหน่อย ดูท่าจะเงียบไม่สำเร็จซะแล้ว’

“พี่สะใภ้หลานจือ เมื่อคืนผมไม่ได้อะไรเลยครับ” หลี่รุ่ยยิ้มตอบแบบขอไปที

“ไม่ได้อะไร? ถ้าไม่ได้อะไรแล้วจะขับรถสามล้อมาทำไมแต่เช้าฮะ?” สวีหลานจือปักใจเชื่อไปแล้ว

หลี่รุ่ยมันก็แค่พวกไม่เอาถ่าน วันๆ เอาแต่เล่นไพ่ เรื่องหาของทะเลไม่ใช่ทางของมันหรอก

หลี่รุ่ยฟังออกว่าสวีหลานจือจงใจเหน็บแนม

เขาจึงสวนกลับทันควัน “ผมจะขับรถมามันก็เรื่องของผม ผมพอใจจะขับ พี่เกี่ยวอะไรด้วย? ไปดูแลผัวพี่ให้ดีเถอะ อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน”

“นี่แกพูดจาภาษาอะไรฮะ?” สวีหลานจือหน้าเปลี่ยนสีทันที

“หมาจับหนู ยุ่งเรื่องชาวบ้าน (สำนวน: เสือกไม่เข้าเรื่อง)” หลี่รุ่ยกระโดดลงจากรถสามล้อ

สวีหลานจือโกรธจนปอดแทบระเบิด

นางตะโกนแว้ดๆ “ฉันล่ะอยากจะเห็นนักว่าแกจะมีของมาขายสักกี่น้ำ!”

คราวนี้ หลี่รุ่ยทำหูทวนลม ไม่สนใจนางอีก

“ทำไมไม่พูดล่ะ? หรือว่าเมื่อคืนไม่ได้อะไรจริงๆ?” สวีหลานจือยังคงตามจิกไม่ปล่อย

“หนักหัวพี่เหรอ?” หลี่รุ่ยไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม ใครมาหาเรื่อง เขาไม่เคยยอม

สวีหลานจือกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

เฉินสยงเหลือบมองเมียตัวเอง แอบคิดในใจว่า ‘เมียจ๋า เมื่อคืนไอ้สองผัวเมียนั่นมันได้ของดีไปเพียบเลยนะจ๊ะ’

แค่ปูจักจั่นอย่างเดียว ก็ปาเข้าไปยี่สิบสามสิบจินแล้ว

“เซียงยวี่ เมื่อคืนเธอไปหาของทะเลกับหลี่รุ่ยด้วยเหรอ?” พี่สะใภ้กุ้ยฮวาถามด้วยความห่วงใย

“อื้ม เมื่อคืนหลี่รุ่ยบอกให้ฉันลางานไปช่วยเขาหาของ ฉันก็เลยลางานไปน่ะ” ซูเซียงยวี่กระโดดลงจากกระบะรถ

พี่สะใภ้กุ้ยฮวาได้ยินเข้าก็อ้าปากค้าง

เซียงยวี่นี่ทำอะไรบ้าบิ่นจริงๆ!

สมัยนี้หาของทะเลมันหากินยากจะตาย ได้เงินไม่กี่ตังค์

ถึงขั้นลางานเพื่อมาหาของทะเลเนี่ยนะ มันไม่คุ้มเลยสักนิด!