ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 51 ขโมยถุงเงิน

“ที่เจ้าเห็นนั้นคือเศษเสี้ยวอดีต” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพลางแอบเหงื่อไหลเมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำเอาไว้กับนางเมื่อครั้งในอดีต
ถ้านางเห็นหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่างานยากแน่ที่จะง้อนาง ขนาดตอนนี้ว่ายากแล้ว มาอยากจะคิดเมื่อนางจำเรื่องราวได้ทั้งหมด
“ท่านบังคับข้าแต่งงานด้วย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามพลางหรี่ตาจ้องจับผิดอีกฝ่ายไปด้วย ภาพในอดีตหากดูและวิเคราะห์ดูดีๆ แล้ว อีกฝ่ายดูเหมือนจะรักนางมากเกินไป มากจนเขาทำเรื่องที่ไม่สมควร
แต่เรื่องนี้อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่เอาไว้มากกว่านั้นก็เป็นไปได้เพราะว่านางจะเห็นอดีตเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น คงต้องรอดูไปก่อน
แถมอีกอย่างคือนางไม่แน่ใจว่าเซียวป้อจ้านนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่
เพราะตั้งแต่ชายหนุ่มเข้ามาใกล้นาง หลงฉี่ก็เงียบหายไปเลยไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลย พูดง่ายๆ เลยก็คือ หายไปทั้งครอบครัวนั้นแหละ
“บังคับอะไรกัน เจ้าแต่งงานกับข้าด้วยความเต็มใจต่างหาก” เซียวป้อจ้านกล่าวบอกเสียงสูง ก่อนจะปรับให้เป็นปกติในประโยคหลัง ขออย่าให้นางจำเรื่องได้ทั้งหมดเลยนะ
“ดูเหมือนว่าท่านจะบังคับข้าแต่งงานสินะ ดูแล้วท่านก็น่าสงสารนะที่ถึงขนาดต้องบังคับหญิงสาวแต่งงานด้วย” เว่ยลู่เซียนกล่าวขึ้นเมื่อจับได้ว่าอีกฝ่ายโกหก
อย่าคิดว่านางไม่รู้นะ เพราะนางโกหกพวกพี่ๆ ของตัวเองบ่อยทำไมจะดูไม่ออกละว่าอีกฝ่ายโกหกนะ
“เฮอะ! เจ้านะรักข้ามากต่างหาก” เซียวป้อจ้านเค้นเสียงออกมาก่อนจะเอ่ยบอกจากนั้นก็ลุกแล้วเดินออกจากห้องไป
ขืนอยู่ต่อคงไม่ดีสำหรับเขาอย่างแน่นอน วันนี้ยอมให้ก่อนวันหลังเขาไม่ยอมนางหรอก
“เฮ้อ! นึกว่าจะไม่รอดแล้ว” ทันทีที่เห็นเซียวป้อจ้านเดินออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด นางก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว
“หลงฉี่ๆ อยู่หรือไม่” เว่ยลู่เซียนเรียกหาเพราะอีกฝ่ายหายเงียบไปเลยว่าจะถามเรื่องเกี่ยวกับเซียวป้อจ้านเสียหน่อย
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ทำไมเวลาแบบนี้ดันหายไปเสียได้นะ” เว่ยลู่เซียนบ่นอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ ไม่รู้ปานนี้เซียวจิ่งยู๋จะทำอะไรอยู่
“อาบน้ำก่อนแล้วกัน” ตกลงกับตัวเองเสร็จนางก็เดินไปเข้าห้องน้ำ
แต่ในขณะนั้นเอง นางก็นึกขึ้นมาได้ว่าลืมทิ้งข้อความบอกชายชราว่าพวกนางพากันย้ายมาอยู่ที่นี่
“เดี๋ยวคงตามมาเองนั้นแหละน่า” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก็เดินไปอาบน้ำทันที

“เฟยเทียนไหนเจ้าบอกว่ามีปัญหาใหญ่ แล้วนี่อะไร” จ้าวชินหวังหรือก็คือชายชราที่เป็นปู่ของจ้าวเฟยเทียนเอ่ยถามเมื่อมาถึงตระกูลมันกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิด
“ท่านตาเล็กกลับมาอยู่ที่ตระกูลของเราเถอะนะขอรับ ความผิดที่ข้าทำเอาไว้กับท่านตาในครั้งนี้ชดใช้ด้วยชีวิตนี้ก็ไม่หมด” จ้าวเฟยเทียนเอ่ยบอกด้วยความรู้สึกผิด
หากเขาไม่พาท่านตาของเขากลับมาด้วยตั้งแต่ตอนนั้นก็คงดี ท่านตาของเขาจะได้มาต้องเจ็บช้ำน้ำใจเพียงนี้
“พูดจาไม่รู้เรื่องเฟยเทียน ข้าไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น บอกมาว่ามีปัญหาอะไร” จ้าวชินหวังกล่าวถามพลางเปลี่ยนตัวเองจากชายชราเป็นชายหนุ่มรูปงามทันที
“ท่านตาเล็กที่ตระกูลไม่มีปัญหาอะไรหรอกขอรับ แต่ปัญหาก็คือท่านตาอกหักจากลู่เซียนนี่สิขอรับเรื่องใหญ่” กล่าวบอกด้วยท่าทีจะร้องไห้มันคือความผิดของเขาที่ทำให้ท่านตาต้องเจอกับความเจ็บปวด
“ไปกันใหญ่แล้ว” จ้าวชินหวังกล่าวขึ้น นี่หลานของเขาคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย
อันที่จริงแล้วถ้าจะพูดกันตรงๆ เลยก็คือที่เขายอมอยู่ที่นั่นกับเว่ยลู่เซียนก็ไม่ใช่เหตุผลอื่นใดหรอกเพียงแค่ถูกใจนาง และคิดจะรับนางเป็นศิษย์ของตัวเองเท่านั้น
แต่เมื่ออยู่ไปอยู่มาคือ คิดว่าคงต้องหยุดความคิดพวกนั้นเอาไว้นั้นก็เพราะว่านางเก่งเกินกว่าที่จะมาเป็นศิษย์ของเขาแล้วล่ะ
อีกอย่างนางไม่น่าจะเป็นลูกศิษย์ของเขาได้ด้วยนั้นก็เพราะนางไม่ได้เน้นการใช้กำลัง พูดง่ายๆ ก็คือนางดูชอบความสบายมากกว่า ถ้าเป็นเวลานางโมโหก็ว่าไปอย่าง
แต่จะว่าไปเรื่องของเขากับนางนี้ก็ดูตลกดีนะ ไม่รู้จักกันแต่ก็ยังอยู่ด้วยกันราวกับว่ารู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ
“อ้าวชินหวังเจ้ามาพอดีเลย พี่มีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยพอดี ป่ะ ไปวังกลับพี่เสียหน่อยทางนั้นมีเรื่องอีกแล้ว” ชายหนุ่มอีกคนที่ผ่านมาพอดีก็ร้องขึ้นอย่างดีใจที่เห็นน้องชายตัวเองกลับตระกูลมาเสียที
เรื่องที่หลานชายของเขารายงานว่าจ้าวชินหวังนั้นถูกใจหญิงสาวทำเอาคนในตระกูลดีใจแทบแย่อายุจะครบร้อยปีแล้วยังไม่เคยมีภรรยากับเขาเสียทีเรื่องนี้ทำเอาคนทั้งตระกูลวุ่นวายไปหมด กลัวว่าจ้าวชินหวังจะหาภรรยาไม่ได้กับเขาเสียที
“หาเรื่องให้ข้าทำอีกแล้วหรือท่านพี่” จ้าวชินหวังกล่าวพลางมองข้อมือของตัวเองที่ถูกผู้เป็นพี่ชายคว้าจับเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าเขาจะหนีไปเสียก่อน
“น่าๆ เจ้าว่างนี่น่า ช่วยๆ กันหน่อยสิ” ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายกล่าวบอกยิ้มๆ
“ท่านตาข้าขอโทษขอรับ” หลังจากท่านตาทั้งสองของเขาจากไปจ้าวเฟยเทียนก็ได้แต่ร้องบอกด้วยความรู้สึกผิดไม่หาย

“ท่านแม่ขอรับ เที่ยงแล้วเราไปทานอาหารกันเถอะขอรับ” เซียวจิ่งยู๋ร้องบอกในตอนที่ท่านแม่ของเขาตรวจดูคนไข้เสร็จแล้ว
“อืม” เว่ยลู่เซียนครางตอบพลางอุ้มเซียวจิ่งยู๋ขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที สุดท้ายชายชราก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านหายไปไหนก็ไม่รู้
ผลัก!
ในขณะที่เว่ยลู่เซียนเดินออกจากโรงหมอไป ก็เดินชนเข้ากับอีกคนที่ตั้งใจเดินเข้ามาชนพวกนาง
“ขออภัย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกพลางมองหญิงสาวที่ใส่ผ้าปิดใบหน้าเอาไว้แล้วอุ้มเด็กผู้ชายอยู่ในอ้อมกอดด้วยสายตาเรียบนิ่ง
“ถ้าจะให้ดีช่วยคืนถุงเงินให้ข้าด้วยขอรับท่านลุง” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยขึ้นนั้นถุงเงินที่ท่านแม่เพิ่งซื้อให้เมื่อเช้าเองนะ จะไม่ให้เขาหวงได้ยังไง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 51 ขโมยถุงเงิน

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 51 ขโมยถุงเงิน

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้