เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สี่สิบเก้า ตัวละครที่สร้างมาไม่ได้อย่างที่คิด

ดูสถานะตัวละครก็ทำให้ผมปวดใจ

เพราะความขี้ขลาดของผมในการต้องการเอาตัวรอดจากการโจมตีของคานาเอะ ทำให้ผมทุ่มไปที่ VIT ด้วยเพชรที่เหลือเกือบทั้งหมดเพื่อรับประกันว่าจะรอดจากการโจมตีของเธอไปได้

เรื่องนั้นพอมองย้อนกลับไปเราอาจจะรู้สึกเสียดายแต่เป็นอะไรที่เข้าใจได้ หากเราตยไปตอนนั้น เราอาจจะไม่มีโอกาสเสียดายอย่างนี้

แต่ที่ผิดพลาดตามความรู้สึกของผมคือ

การที่ผมเน้นไปที่ INT เพราะต้องการปริมาณเวทย์และการเรียนรู้ทักษะเวทย์

แต่เมื่อได้ค้นพบว่า ค่า CHA ของผมคือค่าสถานะที่สูงที่สุด ทั้งที่ผมไม่ได้ใช้เพชรไปเลยแม้แต่ครั้งเดียวกับค่าCHA นั้นทำให้ผมอดตำหนิตนเองไม่ได้

ในการ Min-Maxingเน้นค่าสถานะไปค่าใดค่าหนึ่งนั้นมีผลอยู่ เพราทางเทคนิคการเพิ่มไปจาก 100 ไปสู่ 101

มีค่ามากกว่าการเพิ่มค่าสถานะจาก 10 ไปสู่ 11

การเพิ่มขึ้นของปริมาณเพชรที่ต้องใช้ในการเพิ่มค่าสถานะในตัวเลขที่สูงขึ้นก็คือการแสดงถึงจุดนั้น

เรียกว่าเพราะการไม่รู้อนาคตของผมทำให้ผมเลือกอัพสายผิดพลาดนั่นเอง

เพราะหากรู้ตั้งแต่แรกผมคงทุ่มเทไปที่ค่า CHA ทำให้ค่า CHAอาจจะทะลุ 300 ไปแล้ว

อาจจะต้องเล่นสายอัญเชิญภูตรับใช้

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาขึ้นอยู่กับการวางแผนการเล่นนั่นเอง

แต่จิตใจของผมเย็นขึ้นอาจจะเพราะผลจากSage III หรือเปล่า?

และผลกระทบจาก The Beast นั่นอีก

นึกถึงแนวความคิดของการเล่นเกมส์แนว Warhammer เลยแฮะ ที่ต้องอยู่ระหว่างการเป็นผู้มีพลังจิตไปโดยไม่โดนปีศาจครอบงำไปก่อน

แต่ทางเทคนิค The Beast มันก็คือตัวตนของผมนั่นล่ะมันแค่ทำสิ่งที่ผมอยากทำเท่านั้น

นั่นล่ะปัญหา...

Consider your origins: you were notmade to live as brutes, but to follow virtue and knowledge.

พิจารณาต้นกำเนิดของเจ้า:เจ้าไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อใช้ชีวิตอย่างคนป่าเถื่อนแต่ด้วยการทำตามคุณธรรมและความรู้

..คำพูดประโยคคั่นฉากของเกมส์ที่แท้จริงแล้วคือคำใบ้หรือเปล่านี่?

นี่คงเป็นการลงเอยแบบเดียวกับการที่ผมใช้เพชรไปที่VIT อีกแล้ว

เคยโดน GM ตำหนิว่าคิดอะไรไม่ออกก็จะเพิ่มค่าพลังชีวิตไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย

โดยไม่คำนึงถึงความเหมาะสมของตัวละคร

แต่นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าหากเราต้องการรอดชีวิต เราไม่สามารถทำได้ทุกอย่างตรงตามที่คิดแบบการเล่นเกมส์อย่างปลอดภัยอยู่หน้าจอ

และเหนืออื่นใด ที่ผมสนใจแต่ระบบเกมส์เพราะผมอาจจะหนีความจริงเรื่องหนึ่ง

คานาเอะยังเกาะแขนผมอยู่

เธอไม่ได้หายไปให้เหลือแต่ตัวละครของผมคนเดียวเวลาเดินทางไปทำภารกิจต่างๆและจะออกมาเมื่อเราเลือกหน้าจอตัวละครของเธอแบบในเกมส์

เธอคือคนจริงๆที่ผมไม่สามารถเก็บเธอเข้าโปเกบอลอย่างเดียวกับโปเกมอนได้

เฮียกัซแห่ง Berserk รู้สึกอย่างนี้หรือเปล่า?ว่าความสามารถในการดูแลใครคนหนึ่งต้องใช้ความสามารถคนละอย่างกับตนเองผจญภัยคนเดียว

เราไม่สามารถเสี่ยงแบบเดิมได้เพราะชีวิตไม่ใช่ของเราคนเดียวเท่านั้นอีกต่อไปแล้ว

บ้าเอ๊ย

ผมนึกว่าการปล่อยความแค้นในจิตใจไปเป็นเรื่องดีแต่มันทำให้ผมขาดความแค้นความรู้สึกด้านลบที่เป็นแรงผลักดันตนเองไป

คนมีความสุขจะเกิดอาการไม่อยากเสียสิ่งที่มีไปสินะต่างกับคนที่ไม่มีอะไร ที่จะพยายามไขว่คว้าทุกอย่าง

แต่ว่า

ผมสูดลมหายใจ

มันทำให้ผมคิดบางอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อนได้

การพึ่งพาคนอื่นหรือใช้แรงงานคนอื่นนอกจากตนเองนั่นเอง

ราวกับว่าประชดผม

พี่สูทดำมาในบริเวณที่ผมกับคานาเอะอยู่พอดี

แต่ว่าผมเข้าไปในโลกเบื้องหลังอีกครั้งและกลายเป็นThe Beast โดยมีคานาเอะเกาะคอผมอยู่

“เกาะดีดีนะ คานาเอะเพราะเราอาจจะต้องเดินทางอย่างนี้กันอีกหลายครั้ง”

ไม่ต้องมี precognition ผมก็คิดว่าผมเดาได้ว่าหน้าของอาจารย์จะออกมาแบบไหนเมื่อผมกลับไปอีกครั้งด้วยเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงจากที่จากมา

เธอกอดผมแน่นขึ้นแทนคำตอบ

เราต้องใช้สติปัญญามากขึ้นจากการแก้ปัญหาที่พบเจอระหว่างทางปลดปล่อยภาระอย่างหนึ่งไปก็อาจจะต้องแบกรับภาระอย่างอื่นซึ่งเราอาจจะเต็มใจแบกมันมากกว่าเดิม นี่ล่ะคือชีวิต