ยี่ผิง นางได้แต่ส่ายหัว รู้ว่าอี้เฉินคิดจะทำอะไร ทว่านางรู้ได้เป็นอย่างดีอย่างไร ท่านพ่อของนางก็ไม่มีทางปล่อยอี้เฉิน ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน ไม่ช้าเรื่องใบประกาศจับ จะส่งผลกระทบต่ออี้เฉินแน่ มันจึงทำให้ใจลึกๆ ของนางอดเป็นห่วงอี้เฉินไม่ได้ ก่อนบอกกล่าวพี่หญิงของนาง ไม่ได้รบกวนการฝึกฝนของอี้เฉินอีกต่อไป "พี่หญิง เจียหลิน ข้าฝากท่านอารักขาเขาด้วย แม้เขาจะทำตัวโอหัง อย่างไรเขาก็คือผู้มีพระคุณของข้า"
เจียหลิน ครั้นได้ยิน นางมีสีหน้าบึ้งตึงไม่น้อย ก่อนส่งปราณจิตออกไปบอกกล่าวตัวนาง "เจ้าออกไปภายนอกเผ่าไม่นาน ถึงกับคบหาสหาย กะล่อนปลิ้นปล้อน ไร้ยางอายเช่นนี้เลยงั้นหรือยี่ผิง เจ้าดูก็รู้ชายผู้นี้คบไม่ได้"
ยี่ผิง ยิ้มเจื่อนๆ กลบเกลื่อน เดินจากไปในทันที แม้ว่าอี้เฉินจะดูทีเล่น ทีจริง ทว่าอย่างไร นางก็ยังชอบความซื่อตรงของเขา ที่มันยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของนางไม่น้อย แม้ว่าท่านพ่อของนางจะทำให้ชายหนุ่ม ลำบากใจอยู่ไม่น้อย อย่างไรนางก็ต้องเข้าไปคุยกับท่านพ่อของนางให้ได้
ทว่าเมื่อ หญิงสาวพลิ้วกายาไปด้านบนอากาศ พุ่งปราดไปในทิศทางอารามหลวง ไม่ได้นาน ก็ถูกแขนเรียวเล็กของหญิงงาม นางหนึ่งดึงไว้ นางนั้นก็คือฮูหยินเจีย "เจ้าคิดจะไปพูดคุยกับท่านพ่อของเจ้าอย่างนั้นหรือ ..ข้าว่าพ่อของเจ้าในยามนี้คงไม่ฟังเจ้า เหมือนเขาจะถูกอกถูกใจชายหนุ่มผู้นี้ไม่น้อย ถึงขั้นอยากให้เขามาอยู่ภายในเผ่าสงครามของเรา"
"ท่านแม่ ทำเช่นนั้นไม่ได้ ข้ายังไม่ได้บอกกล่าวเรื่องสำคัญ ทางที่ดีปล่อยเขาเดินไปตามทางของเขาเถอะ"
ฮูหยินเจีย ยิ้ม ก่อนจับหน้าอกที่กระเพื่อมไหว หัวใจเต้นแรงไม่น้อย ของยี่ผิง "เจ้าชอบคอเขาอย่างนั้นหรือ? เราไปหาที่สงบๆ คุยกันเป็นการส่วนตัวดีหรือไม่ยี่ผิง"
ยี่ผิงได้แต่พยักหน้ารับคำ ครั้นไปถึงศาลากลางทะเลสาบได้ นางก็บอกกล่าวเรื่องราวต่างๆ ให้แม่ของนางรับรู้จนหมด แม้กระทั่งเรื่อง ชายหนุ่มไม่ได้มีใจให้นาง จนยามนี้ใบหน้าของ ฮูหยินเจีย ดำมืดไม่น้อย ครั้นรับรู้เรื่องราว ของชายหนุ่ม ผู้สั่นคลอนดินแดนรกร้าง ชางไห่ ฆ่าสังหารส่งเหล่าผู้สูงส่งออกจากมิติหุบเหวสวรรค์มามากมาย ผู้ที่ได้ครอบครองวิชาระดับ จักรพรรดิ ชั้นฟ้า ไหนจะไปก่อเรื่องปล้นชิงหญิงงาม ภายในศาลาซากศพ ฆ่าสังหารเทพสวรรค์ ราวกับนี่มันตัวหายนะชัดๆ
ยี่ผิงพยัก หน้ารับด้วยความจนใจ เมื่อนางไปสืบหาข้อมูลใบประกาศจับอี้เฉิน มันยิ่งทำให้นางรับรู้เหตุใดชายหนุ่ม ไม่อยากหยุดอยู่ที่เผ่าพันธุ์ของนาง กลัวจะชักนำหายนะเข้ามาสู่ดินแดน นางได้แต่ทอดถอนใจ
... เมื่อยาม รุ่งเช้าของวันใหม่มาถึง เหล่าคุณหนู คุณชายไม่น้อยก็ยังอยู่สถานที่แห่งนี้ไม่ไปไหน ทว่ายามเช้านี้กลับเต็มไปด้วยข่าวคราวที่น่าตกใจ ของเผ่าอสูรฟ้า เรื่องที่คุณชาย จางอู่จี้ อนุชนผู้ที่เป็นอันดับหนึ่งของดินแดน เผ่าอสูรฟ้า ตายตกลงไปภายในป่าเยือกแข็งอเวจี กองกำลังไม่น้อยเริ่มรวมพล จวนชายแดนทั้งสองฝ่าย คุกรุ่นเป็นไปด้วยความตึงเครียด
เหล่าผู้คนที่รอชมความอับอายของชายหนุ่มผู้โอหัง ต่างพากันจับกลุ่ม พูดคุยถึงเรื่องนี้ ดังออกมาไม่ขาด จนเสียงดังระเบ็งเซ็งแซ่ แม้แต่ คุณหนู เจียหลิน ที่เฝ้าอารักขาอี้เฉิน นางยังขมวดคิ้วมุ่นจนติดเข้าหากันเป็นปม ครั้นรับรู้จากสายรายงาน ทว่าเมื่อนางครุ่นคิดถึงเรื่อง ยี่ผิงหนีรอดจากป่าเยือกแข็งอเวจี นางจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ด้านล่างตัวนาง กล่าวอุทานออกมาด้วยความตกใจ "หรือว่าจะเป็นเขา คนที่ฆ่าสังหารนายน้อยเผ่าอสูรฟ้า?"
...ทว่าเมื่อถึงยามซื่อ แสงแดดเริ่มสาดส่องใบหน้าให้ความรู้สึกอบอุ่นไม่น้อย หมู่ชนใจกลางหมู่บ้านไม้ไผ่ก็เริ่มเดือดดาล ทนรอชายหนุ่มผู้โอหัง ภายในกระท่อมไม้ไผ่ ไม่ไหวอีกต่อไป "นี่มันยามซื่อ แล้วนะเหตุใดมันยังไม่มาอีก ส่งคนไปดูมันซิ จะให้คุณชาย ชางเหยียน ผู้เป็นอันดับหนึ่งมารอเช่นนี้อย่างนั้นหรือ"
"ใช่ๆ ไอ้หมอนี่ มันคงไม่ใช่ลืมคำท้า เมื่อวานไปหรอกนะ ปล่อยให้คุณชายพวกเรา ยืนรอลานกว้าง กลางทะเลสาบได้เยี่ยงไร"
เหล่าคุณหนู ตระกูลต่างๆ ครั้นรับรู้ว่า อนุชนผู้เป็นอันดับหนึ่ง ขึ้นท้าประลอง มีหรือพวกนางจะไม่มาดูชม จนใจกลางหมู่บ้านไม้ไผ่ บริเวณสนามฝึกกลางน้ำ ในยามนี้เต็มไปด้วยเหล่าอนุชน พูดคุยกันออกมาดังไม่ขาดสาย ออกรสออกชาติไม่น้อย ทว่าดวงตาของเหล่าสตรีงามเพริศพริ้ง จับจ้องไปที่บุรุษหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา ผมสีม่วงสั้น ปลิวไสวไปกับสายลม ยืนหลับตาสงบนิ่ง ด้านบนลานกว้าง ท่ามกลางทะเลสาบ อย่างไม่วางตา
แต่เสียงพูดซุบซิบนินทา ก็มีดังเล็ดลอดออกมาไม่ขาด ถึงเรื่องที่ชายหนุ่ม เป็นที่โปรดปราน ของท่านผู้นำเผ่าสงคราม ยี่หาญเจีย มีแม้กระทั่งบางคนบอก กล่าวว่าอี้เฉินจะได้หมั้นหมายกับคุณหนู ยี่ผิง แทนที่ ชางเหยียน ที่เป็นอันดับหนึ่ง ของเหล่าอนุชนเผ่าสงคราม "ข้าเองก็อยากจะรู้ว่ามันผู้นี้จะเก่งถึงเพียงใด คงไม่ใช่ว่าอยู่บนสนามประลองปราณจิต ไม่กี่ชั่วอึดใจหรอกนะ หากเป็นเช่นนั้นข้าจะไม่ยอมรับเด็ดขาด"
จนเสียงรอบๆ ดังอึกทึกครึกโครม "ใช่ๆ หากมันอ่อนแอขนาดนั้น พวกเราจะรับได้เยี่ยงไร อย่างน้อยๆ มันต้องมีดี พอๆ กับ ชางเหยียน อนุชนผู้เป็นอันดับหนึ่งของเรา"
ด้านบนฟ้าสูง ฮูหยินเจีย ยิ้มจ้องมองไปที่ ผู้อาวุโสใหญ่ ชางซี ก่อนไต่ถามไปที่ชายชรา "ผู้อาวุโสใหญ่ เหมือนคนของตระกูลท่าน จะมั่นใจในชัยชนะเสียเหลือเกินนะ มันจะไม่เป็นการดูถูกดูแคลน คุณชายของเผ่าอสูรฟ้า ที่ตายตกหรอกหรือ"
"ฮ่าๆ ฮูหยินเจีย ท่านก็รู้ที่พวกข้ามาดู ไม่ใช่ว่าข้าต้องการผลการแพ้ชนะ เพียงแค่ข้าอยากมาดูให้เห็นกับตาเท่านั้น ว่าไอ้เด็กนั้นมันมีดี อย่างที่กล่าวขานหรือไม่"
ฮูหยินเจีย ครั้นได้ยินป้องปาก หัวเราะน้อยๆ 'เหมือนว่าพวกตระกูลใหญ่ จะยังไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของอี้เฉิน' ทว่าเมื่อนางคิดถึงเรื่อง อี้เฉินทีไร มันก็ทำให้ใบหน้านางมืดทะมึนไม่น้อย 'จะทำอย่างไรถึงจะผักไสไล่ส่งชายผู้นี้ออกไปได้ ทว่าหากไร้ทางเลือกจริงๆ อาจจะต้องส่งตัวเขาออกไป แต่นางก็ไม่อยากรู้สึกผิดกับลูกสาวของนางในยามนี้'
เจียหลิน ที่เห็น ท่านแม่ของนางอยู่บนท้องฟ้าสูง นางไม่ได้เดินอารักขาอี้เฉินอีกต่อไป พลิ้วกายาคำนับท่านแม่ กับเหล่าผู้อาวุโสใหญ่ อีกสองคนในทันที ก่อนไต่ถามแม่ของนาง "ท่านแม่ลมอะไรหอบท่านมายังสถานที่แห่งนี้เล่า" ทว่าเมื่อนางเห็นสีหน้าของแม่นางไม่ค่อยสู้ดีนักเพียงแค่ยกยิ้มให้นางเท่านั้น เจียหลิน จึงไม่ได้เอ่ยคำพูดใดอีกต่อไป จ้องมองลงไปด้านล่าง ดูชมเหมือนคนอื่นๆ
เหล่าคุณหนู ที่เห็นยี่ผิง ถูกเหล่าชายหนุ่มรุมล้อมพูดคุย พวกนางไต่ถาม ยี่ผิงในทันที "ยี่ผิง ไม่ใช่ว่า คู่หมั้นในอนาคตของเจ้าไม่มาหรอกนะ" ทว่าคำพูดนั้นของหญิงสาวแฝงด้วยความ ริษยาไม่อยากเห็นนางได้ดี คำพูดจึงเต็มไปด้วยคำใส่ไฟ
ยี่ผิงครั้นได้ยินเพียงหน้าแดงน้อย ส่ายหัวเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกไป ให้เสียมารยาท
มันจึงทำให้ข่าวลือยิ่งลุกโหมหนักกว่าเก่า "หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่ชายหนุ่มผู้นี้ จะได้หมั้นหมายกับยี่ผิง?" หนุ่มๆ หลายคนมีใบหน้าไม่ยินยอมให้ไข่มุกเม็ดงาม ออกไปแต่งงานกับชายหนุ่มไม่รู้หัวนอนปลายเท้า
ทว่าเมื่อหมู่ชนได้ยินเสียงชายหนุ่มผมขาว เอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมาอีกครา มันก็ทำให้หมู่ชนบ้าคลั่งกันอยู่ไม่น้อย "ข้าได้ยินว่า ไม่ใช่แค่ไข่มุกเม็ดงามเพียงคนเดียว แต่เป็นสองคนต่างหาก" ครั้นอี้เฉินเอ่ยพูดเสร็จสิ้น เขาก็เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในทันที
"เจ้าหนุ่ม ที่เจ้าพูดมาเรื่องจริงหรือ?" หมู่ชนไม่น้อยครั้นได้ยินก็ต่างอยากรู้ ต่างไต่ถามอี้เฉินออกมาไม่ขาด
อี้เฉิน ส่ายหัว กล่าวโดยไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน "ข้าได้ยินมาจากข่าววงใน ไข่มุกเม็ดงามทั้งสองจะหมั้นหมาย แต่งงานพร้อมกัน ไม่รู้พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่" ครั้นอี้เฉินเอ่ยคำพูดเสร็จสิ้น เขาก็ขอทางเหล่าหญิงสาว เดินเข้าไปด้านใน สนามประลองปราณจิต ทว่าผู้คนมีไม่น้อย ขวางทางเดินขึ้นไปของเขาอยู่
ด้านบน ท้องฟ้าสูงฮูหยินเจีย กับ เจียหลิน พวกนางสองคนกำฝ่ามือจนเสียงกระดูกดังลั่น หนังตากระตุกถี่ยิบ อยากจะเข้าไปตบใบหน้าอี้เฉินสั่งสอนซักฉาด ไม่คิดว่าเพียงชายหนุ่ม ปล่อยถ้อยคำอันเป็นเท็จ ออกมา จะทำให้หมู่ชนบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้ "ท่านแม่ข้า เกลียดไอ้เวรนี่จริงๆ"
ทว่าเหล่าผู้อาวุโสใหญ่ พวกเขายกยิ้มขำน้อยๆ ไม่คิดผู้คนจะเดือดดาลหน้ามืดกันจนลืมความเป็นจริงไปเสียนี่ "แต่ก็ต้องยอมรับ ไอ้เด็กนี่ มันปั่นหัวคนได้เก่งใช่ย่อย สามารถทำให้หมู่ชน เต้นบนฝ่ามือของมันได้"
****หมายเหตุ ยามซื่อ 09.00 – 10.59 น
152K
