(จบ) ย้อนเวลากลายมาเป็นแม่สามีที่ชั่วร้าย

ตอนที่ 45 หากข้ามาสายเกินไปจวนเอ๋อร์จะตายหรือ!

        “จวนเอ๋อร์... ป่วยหนักหรือ?”

        “ข้าไม่อาจบอกได้แน่ชัด แต่หากท่านมาสายเกินไป นางอาจตายก็เป็นได้ ทว่าหากถามว่าอาการร้ายแรงหรือไม่ เพราะท่านมาถึงพอดีนางถึงได้ไม่ตาย”

        “หมายความว่าหากข้ามาสายเกินไปจวนเอ๋อร์จะตายงั้นหรือ?”

        “ข้าเองก็บอกไม่ได้ บางทีคราวก่อนท่านอาจไม่สังเกตเห็นหรือไม่ตระกูลเกาอาจไม่ต้องการให้ท่านล่วงรู้ก็ได้”

        หวงต้าเสิ่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ได้เร่งรัด ได้แต่ปล่อยให้นางค่อย ๆ ครุ่นคิด ถึงอย่างไรวันนี้ก็มีเวลาเหลือเฟือ ทว่าต่อไปไม่รู้ว่าจะมีเวลาเช่นนี้หรือไม่

        อาการของหวงจวนทรงตัว ส่วนเถ้าอ้ายเฉ่าถูกทาบนท้องทารกน้อยเรียบร้อยแล้ว หวงต้าเสิ่นกอดลูกสาวไว้ทั้งน้ำตา

        นางถามลูกสาวว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงได้มาอยู่ในเล้าหมูเช่นนี้

        หวงจวนร่ำไห้ในทันใด “ท่านแม่ ...”

        ทุกความขมขื่นกลั่นกลายเป็นน้ำตา เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของหวงต้าเสิ่น

        หวงจวนคร่ำครวญบอกมารดาว่าเพียงเพราะนางคลอดลูกสาว ไม่ใช่ลูกชาย แม่สามีจึงเอาแต่ดูแคลนตน ถึงขั้นอยากจะโยนทารกน้อยลงถังมูลและจับกดน้ำ

        “นางเป็นลูกในไส้ จะทนไหวได้อย่างไร”

        “ข้าจึงแย่งลูกกลับมา แม่สามีโกรธมาก บอกให้สามีจับตัวข้าไว้ เขาสมคบกับคนอื่นก่อนจับข้ามัดมาอยู่ในเล้าหมู ...”

        “ท่านแม่ ได้โปรดให้ข้ากลับไปสักพักเถิด ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว สามีจับภรรยาโยนเข้าเล้าหมูด้วยตนเอง แถมยังรั้งมือเอาไว้ แล้วยังปล่อยให้แม่สามีทุบตีเช่นนี้อีก ...”

        “เขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเป็นภรรยาเขา หยวนเอ๋อร์เป็นลูกสาว เขาทำลงได้อย่างไร”

        …

        คำถามประโยคแล้วประโยคเล่าเสมือนมีดเฉือนใจหวงต้าเสิ่นออกเป็นเสี่ยง ๆ

        “จวนเอ๋อร์คนดีของข้า ทำไมถึงอาภัพเพียงนี้ พวกเขาทำกับเจ้าลงคอได้อย่างไร”​ นางไม่อาจตอบคำถามของลูกสาวได้ เพียงแค่ต้องการรู้ว่าลูกสาวตนทำผิดอันใดต่อตระกูลเกา พวกเขาถึงทำกับนางเช่นนี้ได้

        หวงต้าเสิ่นก็คือหวงต้าเสิ่น นางไม่มีความมั่นใจเท่าไป๋เพ่ยเพ่ย นางกล้าตั้งคำถามกับตระกูลเกาและเรียกร้องคำอธิบายเหตุการณ์นี้ ทว่ากลับไม่กล้าให้ลูกสาวหย่ากับลูกชายตระกูลเกา

        นางตาแดง ในใจพลันชอกช้ำ จึงกระโจนเข้าหาแม่เฒ่าเกา ก่อนจิกผมและข่วนหน้าอีกฝ่าย

        เดิมทีแม่เฒ่าเกาโกรธเพราะหกล้ม และหมูหนีออกจากคอกไป มีหรือนางจะไม่ต้องการระบายโทสะใส่หวงต้าเสิ่นที่ถลาเข้ามาเช่นนี้ 

        นางพาลลงที่หวงต้าเสิ่น คิดว่าเพียงว่าเป็นความผิดของอีกฝ่าย หากหวงต้าเสิ่นไม่พาคนบุกมาที่บ้าน ตนจะเกิดหกล้มแล้วหมูของนางจะวิ่งหนีไปเช่นนี้หรือ

        แม่เฒ่าเกาต้องการให้หวงต้าเสิ่นชดใช้เรื่องหมูของตน

        ลูกสาวคนรองของแม่เฒ่าเกาไม่ยอมคน สีหน้าของนางฉายแววถมึงทึง ครั้นเห็นแม่เฒ่าเกาถูกผู้อื่นรังแกก็ไม่รอช้าออกโรงลงไม้ลงมือ

        โชคดีที่หวงต้าเสิ่นมีโจวต้าเหนียงคอยช่วยเหลือ รวมถึงคนอื่น ๆ จากหมู่บ้านหนิงซาน 

        หลังตะลุมบอนกันอยู่พักใหญ่พวกนางก็แยกออกจากกัน

        ผลสุดท้ายคือหวงต้าเสิ่นพาหวงจวนเอ๋อร์ออกจากบ้านสามี

        หมูถูกตามจับกลับมาจนหมด ไม่จำเป็นต้องชดใช้ค่าเสียหายใด

        ไป๋เพ่ยเพ่ยรักษาอาการบาดเจ็บจากการหกล้มของแม่เฒ่าเกา แต่ไม่ได้เรียกร้องค่ารักษา หากแม่เฒ่าเกาอยากเรียกร้อง เกรงว่าคนแรกที่ต้องจ่ายคงเป็นนาง

        ไป๋เพ่ยเพ่ยทำท่าทีแข็งกร้าว กระทืบหินเท่ากำปั้นลงหน้าบ้านตระกูลเกา ทำให้แม่เฒ่าเกาเงียบลงในทันใด

        ใครบางคนที่อยู่ข้าง ๆ บอกแม่เฒ่าเกาว่าเมื่อครู่ไป๋เพ่ยเพ่ยเพิ่งหามลูกชายตระกูลเหอทั้งสามคน ก่อนปรามให้นางอดทนเอาไว้ อย่าได้ไปมีเรื่องด้วย ไม่เช่นนั้นคงได้เจ็บหนักเป็นแน่

        เทียบกับหญิงสาวคนอื่น ๆ จากหมู่บ้านหนิงซานที่แต่งเข้าหมู่บ้านโกว ไม่มีใครอาภัพได้เท่านี้อีกแล้ว แม้พวกนางจะถูกต่อว่าต่อขาน แต่ก็ไม่มีใครเคยถูกผลักไสมาอยู่ในเล้าหมูหลังคลอดลูกเช่นนี้

        ต่อให้ไม่มีเรื่องของไป๋เพ่ยเพ่ย ชื่อเสียงของหมู่บ้านโกวก็ยังนับว่าฉาวโฉ่ รู้กันทั่วว่าเป็นหมู่บ้านที่ขึ้นชื่อเรื่อง ‘จงใจข่มเหง’ ลูกสะใภ้

        “จริงหรือ โหดร้ายเพียงนั้นเชียวหรือ!”

        “ขนาดนั้นเลยล่ะ เพิ่งคลอดแท้ ๆ หากบ้านเดิมของนางไม่บังเอิญมาพบเข้า นางอาจทุกข์มรมานอยู่ที่นั่น ไม่เพียงเท่านั้น ทารกน้อยยังถูกโยนเข้าเล้าหมูเพื่อไปเป็นอาหารอีกด้วย ...”

        หญิงชราผู้หนึ่งสูดหายใจก่อนบอก “หา! ทารุณเกินไปแล้ว ตั้งใจบีบให้ตายเพื่อเป็นอาหารหมูโดยที่รู้เห็นเช่นนี้ ทำได้ลงคอด้วยหรือ!?”

        “ถึงว่ากันว่าคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อพบคนหมู่บ้านโกวก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน”

        …

        เมื่อไป๋เพ่ยเพ่ยกลับมา ทุกคนในครอบครัวล้วนพร้อมหน้าพร้อมตา และมีท่าทีเป็นกังวล

        “ท่านแม่ ท่านได้ลงไม้ลงมือหรือไม่?”

        “เปล่า เหตุใดต้องทำเช่นนั้นด้วย เราไปด้วยเหตุผลต่างหาก” ไป๋เพ่ยเพ่ยบอกพลางชำเลืองมองเหอเหลียนลูกสะใภ้ใหญ่ที่อยากจะเข้าใกล้แต่ก็กลัวจะถูกต่อว่า 

        “ตระกูลเหอก็ใช่ว่าไม่มีเหตุผล ดูสิ เห็นไหมว่าพ่อเจ้าเอาสิ่งใดกลับมา มันคือรางวัลที่พี่ชายเจ้าทำงานให้ตระกูลเหอในช่วงที่ผ่านมา แม้จะไม่มากแต่ก็ทำให้เรามีกินไปอีกหลายมื้อ”

        “ครอบครัวพี่สะใภ้ใหญ่ใจดีถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน” น้องเล็กเซี่ยเสี่ยวหย่าเอ่ย

        ลูกสะใภ้ใหญ่เหอเหลียน “...”

        ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อ ท่านแม่ข้าเป็นคนประนีประนอมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

        ไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ได้อธิบาย นางให้เซี่ยเหล่าเอ้อร์วางตะกร้าลง ก่อนหยิบของด้านในออกมายื่นให้หลานสาวอย่างเซี่ยเหมียวเหมียวทันที เพื่อให้เอาไปทำอาหารกินเย็นนี้

        ตนยังจัดการมันสำปะหลังที่บ้านไม่เสร็จ ไป๋เพ่ยเพ่ยจึงสั่งให้ทุกคนมาช่วยกัน

        ระหว่างนี้ลูกสะใภ้ใหญ่เหอเหลียนยังไม่กล้าปริปากสักคำ ทำได้เพียงนั่งลงก่อนทำงานต่ออย่างสงบเสงี่ยม

        เซี่ยเสี่ยวหย่าใจกล้า เอาแต่ถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่หยุดปากด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น ทั้งยังตัดพ้อว่ามารดาตนอ่อนข้อเกินไป พี่ใหญ่กลับมาจากบ้านตระกูลเหอในสภาพนี้ ได้กลับมาแค่นี้ถือว่าน้อยนัก

        “ข้าเองก็เสียดาย แต่ใครใช้ให้พวกเขาเป็นบ้านเดิมของพี่สะใภ้เจ้าเล่า ข้าไม่สามารถเรียกร้องจนพวกเขาหมดตัวและบาดหมางด้วยได้ ว่ากันว่าเมื่อต่างละความแค้นจากศัตรูก็กลายเป็นมิตร เข้าใจหรือไม่?”

        “ข้าไม่เข้าใจ”

        ไป๋เพ่ยเพ่ยเหลือบมองเหอเหลียนที่ยังคงนิ่งเงียบก่อนเอ่ย “เรื่องของเรื่องคือพี่สะใภ้เจ้าไม่ได้ทำร้ายครอบครัวเรา เราจะผูกใจเจ็บกับบ้านเดิมของนางได้หรือ หากเป็นเช่นนั้นพี่สะใภ้เจ้าก็คงไม่กลัวจะเกลียดชังครอบครัวเราด้วย”

        “นางกล้าหรือ!”

        สิ้นคำเซี่ยเสี่ยวหย่า นางก็ได้ยินเหอเหลียนลนลานแก้ตัว “ข้าไม่กล้าเกลียดชังแม้แต่น้อย ...”

        “เจ้าไม่เกลียดชัง แต่เจ้าพาลูกชายข้ากลับบ้านเดิมไปด้วยกันเสียนาน ถึงขั้นปล่อยให้เขาทำงานหนักโดยไม่ทักท้วง ข้าคิดว่าเจ้าใจกล้าไม่น้อยเลย”

        เหอเหลียนพลันตาแดงก่อนปาดน้ำตา

        เซี่ยเสี่ยวหย่าว่าถากถาง “รู้จักแต่จะร้องไห้ ทำอะไรไม่เป็นนอกจากร้องไห้”

        เซี่ยหมิงหนานลูกชายคนโตตั้งท่าจะช่วยเหลือ ทว่าโชคไม่ดีที่ได้รับสายตาเย็นชาจากไป๋เพ่ยเพ่ยเสียก่อนจึงพลันหุบปาก ช่วยไม่ได้ วันนี้เขาถูกต่อว่าอย่างหนักมา ไม่กล้าเหิมเกริมกับมารดาอีกแล้ว ในใจรู้สึกว่าหากพูดสักคำคงถูกขับไล่ออกจากบ้านเป็นแน่

        ระหว่างทางกลับมา บิดาไม่แยแสเขาแต่อย่างใด กลับถูกทั้งสองคนหมางเมินติดต่อกัน แม้แต่บิดายังเข้าข้างมารดา แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีก

        ทำได้เพียงเก็บหางและอยู่อย่างสงบเสงี่ยม

        ไป๋เพ่ยเพ่ยจ้องหน้าเหอเหลียน พลางเล่าเรื่องตระกูลเกาว่าให้ลูกสะใภ้อยู่ในเล้าหมู บอกว่าโชคดีที่หวงต้าเสิ่นไปพบได้ทันการ ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าหวงจวนและลูกสาวจะเป็นอย่างไรบ้าง นางบรรยายความสกปรกโสโครกในเล้าหมูละเอียดยิบ รวมถึงอาการสาหัสของหวงจวนด้วย

        เมื่อเหอเหลียนได้ยินก็หวาดผวา รีบคุกเข่าร้องคร่ำครวญ “ท่านแม่ ข้ารู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว ไม่กล้าทำอีกแล้ว ได้โปรดอย่าขังข้าในเล้าหมูเลย... ขอเพียงท่านไม่ทำเช่นนั้น หากท่านต้องการสิ่งใด ข้ายินยอมจะทำทุกอย่าง” 

        ฮือ ๆ ๆ ... นางไม่ต้องการตกอยู่ในสภาพเดียวกับหวงจวน!

        น่ากลัวเหลือเกิน!

        ไม่ว่าหวงจวนจะน่าสงสารแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็ยังมีบ้านเดิมหนุนหลัง แล้วนางเล่า

        นางมีหรือ?

        หากถูกขังในเล้าหมู นางกล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่เพียงแต่มารดาจะไม่ปกป้อง แต่ยังจะตบตีและต่อว่าที่ตนไร้ความสามารถ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเอาใจครอบครัวสามี