“กรี๊ดดดดด !!!!เหยาตงมาถ่ายใกล้บ้านฉันมาก ต้องไป.....”
“ที่ไหน?”
“ก็จวนตรงทางข้าบ้านฉันไง เห็นปล่อยร้างมาเป็ชาตินี่เขาซื้อไปเป็สถานที่ถ่ายทำล่ะ” หนี่เฟิ่งจิวผู้คลั่งไคล้พระเอกดังอย่างเหยาตงชายหนุ่มผู้มีฉายาว่าสามีแห่งชาติ
แน่นอนว่าหลี่หลันรู้จักเพื่อนสาวของเธอดี หนี่เฟิ่งจิวเรียกได้ว่าคลั่งไคล้เหนียวแน่นตามเหยาตงไปได้เกือบทุกที่ เชื่อว่าพ่อดาราหนุ่มคนนั้นคงจำเธอได้
“เหยาตงอ่า เมื่อไรหนอจะได้สามีแบบนี้”
“ชาติหน้า!”
“จะบ้าหรอยะ!!ใครจะไปรอถึงชาติหน้าไหว”
“เดี๋ยวก็โดนม๊าบ่นหรอก เดือนนี้แกตามเขาไปแทบจะทุกที่แล้วนะ”
“คนมันรักนี่นา คนดีของฉันยิ้มหวานมาก” ว่าแล้วก็เปิดอัลบั้มรูปที่ตามถ่ายให้หลี่หลันดูเหยาตงทรงเสน่ห์สุดทั้งในจอและนอกจอ ยิ่งเวลายิ้มทีทำใจของสาวทั้งประเทศเกือบวาย
“เออนี่ พรุ่งนี้ตามดูแต่พอควรนะ”
“รู้แล้วน่า ประชุมแองจี้คราวนี้ฉันคงบ้าของจริง”
“ขอให้ราบรื่น”
“อย่าพูดอะไรที่มันเป็ไปได้ยาก เธอก็รู้ว่าแองจี้โคตรบ้าเลย” หนี่เฟิ่งจิวส่ายหน้าแหยงๆแองจี้คือเลขาสาวปากแซ่บที่ทั้งสองอยากใส่เดี่ยวด้วย
“ถึงยอมให้ไปเจอเหยาตงก่อนไง จะได้มีแรงมาสู้รบกับแองจี้”
“ถ้าไม่เกรงใจนะ ฉันคงสวนด้วยรองเท้าไปแล้ว”
“ว้าว! เธอนี่มันอ่อนโยนแค่กับผู้ชายสินะ”
“ใครบอก ฉันอ่อนให้เหยาตงคนเดียวค่า คิกคิก !!” หนี่เฟิ่งจิวกับหลี่หลันหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ถ้าถามว่าชีวิตของหนี่เฟิ่งจิวมีอะไรบ้าง นอกจากตามติ่งดาราแล้วเธอก็ยังต้องทนประสาทแดกในที่ทำงานเพราะฉะนั้นเหยาตงจึงกลายเป็ที่ยึดเหนี่ยวในหัวใจ
แม้จะโดนม๊าโทรมาโวยบ้างเป็ครั้งคราวเธอก็ยังคิดว่าการตามดูเหยาตงเป็เื่ที่ดีที่สุด
บางครั้งหนี่เฟิ่งจิวก็ทำตัวเป็ผู้จัดการดาราเธอรู้หมดว่าเขาจะไปที่ไหน ทำอะไรในแต่ละวัน หญิงสาวรู้ขอบเขตของตัวเองเป็อย่างดีไม่เคยทำตัวเป็โรคจิตละลาบละล้วงไปถึงชีวิตส่วนตัว
โซลเชียลมีเดียของเธอ จึงถูกผู้คนขนานกล่าวว่าเป็เมียใหญ่ของเหยาตงหนี่เฟิ่งจิวโปรโมททุกสิ่งอย่าง ช่วยสนับสนุนอย่างเต็มที่ผู้ติดตามของเธอก็มาจากแฟนคลับของเหยาตงทั้งนั้น
เย็นวันนั้นเธอนั่งรถกลับบ้านปากทางมีจวนเก่าแก่ที่หนี่เฟิ่งจิวเห็นมาแต่เด็ก ได้แต่คิดว่าหากปรับปรุงมันก็สวยงามเหมาะแก่การเอามาไว้ถ่ายหนัง ถ่ายละคร
ไม่คิดว่ามันจะมีคนซื้อไปจริงแถมยังปรับปรุงให้เป็ที่ถ่ายซีรี่ย์เื่ใหม่ของเหยาตงใกล้บ้านของหนี่เฟิ่งจิวไม่พอ เหมือนได้อยู่ใกล้เหยาตงอีกด้วย
มีคนมากมายกำลังช่วยกันจัดสถานที่ พรุ่งนี้เวลาเจ็ดโมงเช้าเหยาตงจะมาเปิดกล้องที่นี่
“ม๊า!พรุ่งนี้ลูกเขยจะมารู้ยัง???”
“ใคร??!!”
“แรงมากนะ มีคนเดียวที่อยู่ในชีวิตของหนู”
“แกนี่มันไม่รู้จักโตสักทีนะอาเฟิ่งจิวม๊าอยากเห็นแกแต่งงานเหมือนคนอื่นบ้าง”
“ไม่รู้อ่ะ ถ้าไม่ใช่เหยาตงหนูไม่แต่ง!”
“โอ้ยยย!งั้นก็ปล่อยให้ม๊าตายห่าไปเลย คงไม่ได้แต่งแกแล้วงั้น”
“โห่ม๊า แรงมากนะ หนูอาจได้เป็เมียเขาก็ได้ใครจะรู้ ชิ!” หนี่เฟิ่งจิวแอบเถียงแม่ไปฉอดใหญ่ แต่คนแม่ก็ไม่ได้สนใจฟังเื่มโนจากเธอที่ผ่านมาหนี่เฟิ่งจิวก็เอาแต่คิดว่าตัวเองเป็เมียดาราทุกวัน
เปิดมือถือขึ้นมาก็พบว่าเหยาตงพึ่งลงรูปรอยยิ้มสดใสจากใบหน้าหล่อนั้นทำเอาหญิงสาวระทวยเลื่อนไปอีกหลายรูปก็พบว่าเป็การโปรโมทซีรีย์เื่ใหม่
เหยาตงรับบทท่านอ๋อง หล่อจนแทบอยากเป็ลม อยากเป็สนม อยากถวายตัววันละพันรอบ !
หนี่เฟิ่งจิวอายุใกล้สามสิบเข้าทุกวันม๊าก็หวังให้เธอแต่งงานมีลูกกับเขาสักทีแต่จะทำไงได้เมื่อเธอรักเหยาตงเกินกว่าจะนอกใจไปรักใครได้
เพราะแบบนี้ม๊าถึงได้บ่นไม่เลิก ออกปากเลยว่าจะไม่รับเหยาตงเป็ลูกเขย
แต่ก็นะ ไม่รู้สิว่าใครที่ดูละครของเหยาตงทุกคืน ทุกเื่ไม่เคยจะพลาดสักฉากถ้าไม่ใช่ม๊าของหนี่เฟิ่งจิว ก็คงเป็ิญญาหมาแมวเอามาพูดล่ะมั้ง
นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน ก็ได้ยินเสียงทีวีข้างล่างแว่วขึ้นมาแน่นอนว่ามันคือละครที่เหยาตงเล่น พระเอกเบอร์หนึ่งที่ในตอนนี้ไม่มีใครต้านลง
ฝีมือการแสดง หน้าตา รูปร่างที่มีแต่กล้ามเนื้อแน่นๆรวมถึงทัศนคติแสนเพอร์เฟก เหมาะสมที่จะเป็พ่อของลูก เป็สามีของเธอมากที่สุด
หนี่เฟิ่งจิวไม่รู้เลยว่าตายไปแล้วเกิดใหม่อีกครั้งยังจะมีบุญวาสนาโอกาสได้สนิทกับเหยาตงหรือเปล่ากู้ชาติก็น่าจะไม่ได้แล้วระดับเหยาตง ต้องกู้โลกไปเลยน่าจะเห็นผลไวกว่า
มือถือที่อยู่ข้างตัวก็สั่นเพราะมีคนโทรเข้ามาสายเรียกเข้าคงไม่พ้นเพื่อนสนิทอย่างหลี่หลัน
“ว่า”
[ประชุมเก้าโมงเช้าอย่าสาย]
“เหยาตงมาเจ็ดโมง ทันอยู่แล้วน่า”
[ขอให้ได้ให้โดนให้เป็ภรรยาสุดที่รักของเหยาตง] คำอวยพรของเพื่อนนี่มันเหมือนพลังวิเศษถึงจะดูมโนจิตไปมาก แต่หนี่เฟิ่งจิวก็บิดม้วนจนเกือบตกเตียง
“แน่นอน!”
ปลายสายวางไปเพราะกำลังจะกินข้าว หลี่หลันแต่งงานไปเมื่อปีที่แล้วยังจำได้ติดว่าว่าหนี่เฟิ่งจิวที่กำลังกินขนมแก้มป่องได้รับช่อดอกไม้อย่างไม่ทันตั้งตัว
ตอนนั้นนึกอยากโยนทิ้งไปให้ไกล แต่ทุกสายตาจดจ้องมาที่หนี่เฟิ่งจิวอย่างไม่ละสายตาทำให้ต้องแสดงความตื่นเต้นดีใจกับเ้าสิ่งที่อยู่ในมือ
มาถึงตอนนี้ก็อยากได้สามีอย่างเหยาตง อยากได้คนแบบนี้เขามาในชีวิต
อย่างว่าเขาก็เป็เขา เหยาตงก็คือเหยาตงจะหาใครมาโคลนนิ่งเป็ตัวเขามันก็ไม่ใช่ วาสนาของหญิงสาวผู้หนึ่งที่อยากได้ชายในฝันมาเป็ของตัวเอง
“อาเฟิ่งจิว กินข้าวไหม?”
“เดี๋ยวลงไป”
เสียงม๊าเรียกกินข้าวอยู่ข้างล่าง สงสัยว่าละครของลูกเขยจะจบลงไปแล้วชีวิตของเธอหลังจากที่ไถมือถือดูหน้าสามีมโนจนอิ่มใจแล้วก็ทำให้มีแรงกินข้าวกินปลาได้อร่อยขึ้น
“พรุ่งนี้แกจะไปดูเขาใช่ไหม ตอนเช้าอ่ะ?”
“จะพลาดได้ไงล่ะม๊า”
“ละครเื่อะไรคราวนี้ มาถ่ายถึงจวนเก่าหน้าบ้าน”
“เหยาตงรับบทท่านอ๋องเชียวนะ!”
“จวนหน้าบ้านเรา ก็เคยเป็จวนเก่าของท่านอ๋องท่านหนึ่งเหมือนกัน” สิ่งที่ม๊าเล่าทำหนี่เฟิ่งจิวหยุดกินทันทีความสนใจในเื่ราวฉายออกทางแววตา
“จริงหรอม๊า”
“อืม คนแก่เขาเล่าว่าสมัยก่อน ที่นี่เป็แคว้นตรงจวนนั้นก็เป็ที่อยู่ของท่านอ๋อง”
บุญนำพาเหยาตงจริงๆ
“ใครเคยอยู่ ก็ต้องกลับมาที่ของตัวเอง”
“อย่าพูดอะไรน่ากลัวนักสิม๊า”
“ห้ามหลบหลู่คำพูดโบราณ มันจริงทั้งนั้นแหล่ะ” ม๊าเริ่มทำตัวเป็คนแก่ชอบอาบน้ำร้อนทั้งที่น้ำอุ่นก็มีไม่รู้จะทนร้อนไปทำไมหนี่เฟิ่งจิวคิดว่าจวนนั้นมันไม่ควรถูกปล่อยร้าง
เหยาตงเป็คนทำให้มันกลับมามีชีวิตพ่อนักแสดงหนุ่มรูปหล่อใจดีกำลังช่วยชีวิตจวนเก่านั่น
คืนนั้นทั้งคืนหนี่เฟิ่งจิวถึงกับนอนไม่หลับอากาศร้อนอบอ้าวต่างจากทุกคืนที่ผ่านมา หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นไหล่ขาวเนียนโชว์ปานรูปพระจันทร์เสี้ยว
เคยมีคนบอกว่าหนี่เฟิ่งจิวจะได้ช่วยคนด้วยปานที่อยู่บนไหล่ของเธออันนี้ ตอนนั้นก็ฟังไปงั้นไม่ได้เชื่ออะไรนักหรอกมันก็แค่ปานที่ติดตัวมาั้แ่เกิด ไม่ได้มีความพิเศษอะไรกับเธอสักนิด
ดวงดาวตกวูบไปทางที่ตั้งจวนเก่าหนี่เฟิ่งจิวขอให้ละครของเหยาตงดังเป็พลุแตกทุกเื่
ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เกือบสว่างอยู่รอมร่อ ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปั้แ่ตอนไหนทำได้เพียงรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเจอเหยาตง
หกโมงเช้าที่หนี่เฟิ่งจิวมาถึงจวนเก่านั่นสายตาก็มองหาเวทีหรือที่เขาจะเปิดกล้องกันวันนี้เธอเห็นเพียงคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ด้วยชุดจีนโบราณบางคนเดินชนเธอแล้วยังหันมาบ่นด้วย
ทหารดูแลจวนก็แต่งเต็มเหมือนจริงอีกกองถ่ายนี้เขาคงอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด หนี่เฟิ่งจิวก้าวเข้าไปด้านในจวนเพื่อที่จะถามว่าแฟนคลับควรนั่งรอมุมไหนเพราะเธอไม่เห็นแฟนคลับที่คุ้นหน้าคุ้นตาโผล่มาเลยสักคนเห็นแต่นักแสดงตัวประกอบเต็มจวนไปหมด
“ขอโทษนะคะ”
“แม่นางเป็ใคร? เข้ามาในจวนอ๋องได้อย่างไร”
นั่นแน่ะ!ซ้อมการแสดงซะแเีเลยเชียว โดยเฉพาะสีหน้าที่กำลังสงสัยในตัวของเธอนั้นอินมากหากมีเวลากว่านี้คงต้องได้อยู่คุยแน่นอน
“ที่นี่กำลังถ่ายละครกันป่ะ แล้วเหยาตงพระเอกของฉันจะมาตอนไหน?”
“ท่านกำลังพูดถึงผู้ใด?”
“โอ้ย!เหยาตงเขาเป็พระเอกเื่นี้ไง ฉันเป็แฟนคลับตัวยงของเขา” หนี่เฟิ่งจิวไม่คิดว่านักแสดงสมทบหรือตัวประกอบจะอินอะไรมากนักแต่ไม่รู้จักเหยาตงนี่จะเป็ไปได้หรอ
หนี่เฟิ่งจิวเดินเข้าไปในจวนอย่างไม่เกรงอะไรเธอต้องถามคนอื่นว่าเหยาตงจะมาเมื่อไร มองนาฬิกาบนข้อมือก็พบว่ามันตายสนิทกระเป๋าหรือมือถือก็อยู่บนรถหมด
“หญิงบ้าผู้นี้ใคร??? บุกเข้ามาในจวนของท่านอ๋อง !!”
“ว่าใครบ้า ฉันเป็แฟนคลับของเหยาตง”
“คือผู้ใด!???!!”
เออดูท่าว่าคนในกองนี้จะบ้ากันไปหมดแสดงร่วมกับพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ แต่กลับไม่รู้ว่าเหยาตงเป็ใครถ้าเธอไม่โดนอำก็จะคิดว่าได้ย้อนมาในอดีต
“ฉันต้องรอตรงไหน วันนี้มีประชุมอีกนะคะ จะซ้อมการแสดงไว้ก่อนได้ไหม?”
“การแสดงอะไร”
“แล้วพวกคุณเป็อะไรกันไปหมด ไม่รู้จักเหยาตงได้ยังไงเขาน่ะพระเอกละครเื่นี้เลยนะ”
“นางบ้าจริงๆด้วย !”
“นี่!! ฉันไม่ได้บ้าพวกคุณนั่นล่ะที่บ้า”
“จับนางไปหาท่านอ๋อง ต้องเค้นความว่าเป็สายจากเมืองไหน??”
“จะบ้าหรือไง สายอะไรฉันไม่เข้าใจ นี่ไอ้บ้า! ฉันต้องกลับไปทำงานอีกนะโว้ย..” ร่างของหนี่เฟิ่งจิวถูกโยนเข้ามาในห้องของท่านอ๋องชายหนุ่มใบหน้าเ็าที่หนี่เฟิ่งจิวแทบจะเป็ลม
“เหยาตง ! พ..พะพวกเขาบอกไม่รู้จักคุณ เปิดกล้องตรงไหนคะ ทำไมฉันไม่เห็นเลย”
“นังบ้านี่เป็ผู้ใด? พูดจาน่าหนวกหูยิ่งนัก!”
“ห...ห้ะ! นะ น่าหนวกหูหรอเหยาตงคะ คือฉัน...”
“ที่นี่จวนสกุลหลง ข้าคือ หลงเสี่ยวเหยา เ้าผู้ครองแคว้นฮั่ว !”
“เอ๋! กำลังต่อบทหรอคะ??”
หนี่เฟิ่งจิวโคตรจะไม่เข้าใจเลยสักอย่างเหยาตงที่เธอเห็นก็เอากับเขาด้วย จวนนี้ก็คือสถานที่ถ่ายละครไปแล้วโดยสมบูรณ์นักแสดงถูกลบความเป็ตัวเองไปจนหมด
“เหยาตงค่ะ”
“บังอาจ!!!”
“นี่นังบ้า ถ้าไม่อยากโดนขังคุกมืดก็พูดความจริงมาว่าเ้าเป็ผู้ใดมาจากไหน?”
“โถ่ว้อยยย !ก็บอกแล้วไงว่ามารอเหยาตง ฉันเป็แฟนคลับของเขา” หญิงสาวยืนขึ้นชี้หน้าคนในห้อง เธอชักทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ยัยนี่มันบ้าของแท้ บ้าไม่มีวันกู่กลับ บ้าจนข้าทนสนทนาด้วยไม่ไหว”
“เหยาตง....”
“จะพูดอีกครั้งนะแม่นาง นี่คืออ๋องหลงเสี่ยวเหยา แห่งสกุลหลงเ้าผู้ครองแคว้นฮั่ว !”
หนี่เฟิ่งจิวมองไปรอบก็พบว่าจวนแห่งนี้ประหลาดทุกอย่างเหมือนโดนเซ็ตให้ออกมาเป็แบบนี้แต่เมื่อเธอมองคนที่นั่งสงบอยู่เบื้องหน้า ก็เริ่มพบความจริงว่าทุกอย่างไม่ใช่ฝัน
เธอหลุดมาในอดีตของจวนแห่งนี้ และชายที่หน้าเหมือนเหยาตงก็คือท่านอ๋องที่ม๊าเคยบอก
เวรกรรมของอิหญิงแล้วคราวนี้ หนี่เฟิ่งจิวจะต้องทำตัวยังไงกับเื่ตรงหน้า เธอควรจะบ้าแบบที่พวกเขาบอกไปเลยดีไหม
779
