เกิดใหม่ในยุคที่ไม่มีใครรู้ว่า KFC คืออะไร

⭐ บทที่ 43: เสียงหัวเราะในเงามืด

ควันสีดำที่พวยพุ่งเข้ามาเมื่อครู่สลายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกที่เกาะตามผนังหินของโถงใต้ดิน ซูอินยังอยู่ในอ้อมแขนขององค์ชายหลงอวิ๋น—จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกร้อนหน้าขึ้นเรื่อย ๆ

เธอรีบดันอกเขาเบา ๆ
“พะ…พอได้แล้ว! ข้าไม่ได้กลัวจนขาสั่นขนาดนั้น!”

องค์ชายหลงอวิ๋นไม่ยอมปล่อย
ดวงตาคมเข้มมองลึกจนเธอใจสั่นกว่าเดิม
“เจ้าสั่นจนข้ารู้สึกได้ทั้งตัว”

“ข้าไม่ได้สั่นเพราะกลัว!”
ซูอินหน้าแดงเหมือนลูกพีช
“ข้า…ข้าสั่นเพราะ…ลมมันหนาว!”

องค์ชายเลิกคิ้ว
“งั้นทำไมแก้มเจ้าร้อนกว่าน้ำมันทอดไก่เสียอีก?”

ซูอิน: “…..”
(อยากเอาหม้อทอดฟาดหัวเขาจริง ๆ!)

ยังไม่ทันโต้ เสียง ฮ่ะ…ฮ่ะ…ฮ่า…
ดังก้องจากมุมมืดสุดของโถงหิน
เสียงนั้นเบามาก…แต่เหมือนดังอยู่ข้างหู

ราวกับใครกำลังหัวเราะเยาะทั้งพวกเขา
ทั้งโลก
และโชคชะตาของสองภพ

ซูอินตัวแข็งทื่อ
แต่ไม่ใช่เพราะกลัว
เพราะเสียงนั้น…เธอเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน

องค์ชายหลงอวิ๋นยกดาบขึ้นช้า ๆ
ท่ามกลางความมืดที่ยังคงอบอวลเหมือนควันพิษ
“ออกมา” เขาสั่งเสียงต่ำ
“ซ่อนอยู่อย่างนี้ ดูไม่ใช่ผู้มีพลังเลยสักนิด”

เสียงหัวเราะขยายกว้างขึ้น…
แห้งแล้ง เหมือนกระดูกเสียดสีกัน
แล้วกลายเป็นเสียงกระซิบ—

“นางคือกุญแจ…
เจ้าคือดาบ…
ทั้งสองต้องตายก่อนดาวจะเรียงตัว…”

ซูอินขนลุกทั้งตัว
“ใคร…พูดว่าอะไรนะ!?”

เสียงหัวเราะนั้นขยับเข้ามาใกล้จนน่าขนลุก
แต่ก็มองไม่เห็นตัวตนแม้เงาเดียว
“หึ…นางเอกแห่งชาติกำเนิดผิดภพ…
กลิ่นของเจ้ายังเหมือนเมื่อพันปีก่อน…”

กลิ่น?
ซูอินเบิกตา
องค์ชายหลงอวิ๋นกำดาบแน่นทันที

“เจ้า…” เขากล่าวเสียงเครียด
“เจ้าจำกลิ่นนางได้ตั้งแต่พันปีก่อนงั้นหรือ?”

เสียงนั้นหัวเราะช้า ๆ
น่าขนลุกจนหัวใจเหมือนถูกบีบ
“ใช่…เช่นเดียวกับเจ้า…องค์ชายหลงอวิ๋น…”

ซูอินหันไปหาองค์ชายทันที
“เดี๋ยว! นี่คืออะไร!? ทำไมเขาถึงพูดราวกับท่าน—”

องค์ชายหลงอวิ๋นไม่ตอบ
ใบหน้าเขาเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

เสียงหัวเราะเดินวนรอบเงามืดเหนือเพดาน
ราวกับเจ้าของเสียงกำลังปีนอยู่บนหลังคา
ทั้งที่หลังคาอยู่สูงกว่าสิบวา

“เจ้าไม่มีวันหนีโชคชะตาของสามภพได้หรอก…
ทั้งคู่เกิดมาเพื่อ—”

องค์ชายตวัดดาบขึ้น!
ดาบตวัดใส่ความว่างเปล่า
แสงสีฟ้าพุ่งเป็นแนวยาวเหมือนปลายหางดาวตก

“เงียบซะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมในทันที
เงาสีดำหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนถูกฉีกออกจากโลกนี้
เหลือเพียงกลิ่นกำมะถันที่แผ่วบาง

ซูอินยังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
แต่มือขององค์ชายจับไหล่เธอไว้แน่น
มั่นคง…อุ่น…และจริงใจ

“ซูอิน” เขาเอ่ยเบา ๆ
“เจ้า…ยังปลอดภัยอยู่ ข้าอยู่ตรงนี้”

เธอกลืนน้ำลาย
“เมื่อครู่นี้…มันคืออะไร?”

องค์ชายถอนหายใจลึก
“เงาเซียน…ศัตรูที่อยู่เหนือมนุษย์ เหนือเซียน และเหนือเวลา”

ซูอินสะท้าน
“แล้วทำไมเขาถึงรู้จักข้า…?”

องค์ชายก้มมองเธอ
แววตาอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
เหมือนเขาพยายามปิดความจริงบางอย่างไว้

“เพราะเจ้า…เคยเป็นคนสำคัญของภพสวรรค์”
เขาพูดเสียงแผ่ว
แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ
“และข้า…ก็เช่นกัน”

ซูอินตาโต
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา

“ท่านกำลังบอกว่า…เราสองคน…รู้จักกันในชาติก่อน?”

องค์ชายหลงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ
“ไม่ใช่แค่รู้จัก”

เขายื่นมือแตะหน้าอกเธอเบา ๆ
ตรงตำแหน่งที่หัวใจเต้นรัว
สัมผัสอุ่นจนเธอสะดุ้ง

“เรา…เคยสาบานต่อกันในสามภพ”

โลกหยุดหมุนอีกครั้ง
เสียงหัวเราะในความมืดเมื่อครู่
กลายเป็นเสียงกระซิบที่ฉีกหัวใจเธอออกเป็นสองส่วน—

“และคำตอบของเจ้าในคืนนี้…
จะทำให้ชะตาของทั้งสามภพเปลี่ยนไปอีกครั้ง…”

องค์ชายมองลึกเข้ามาในดวงตาเธอ
จนเธอแทบลืมวิธีหายใจ

“ซูอิน—เจ้ายังจะเลือกข้าอีกครั้งหรือไม่…
เหมือนที่เจ้าทำไว้เมื่อพันปีก่อน?”

หัวใจของเธอเต้นรัว
ใบหน้าแดงจัด
สมองตีกันทั้งความกลัว ความสับสน และความรักที่แอบเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะตอบ—

ฟุ่บ!

เงาดำอีกสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
พร้อมเสียงหัวเราะที่ดังกว่าเดิม—

“ข้าจะไม่ให้คำตอบนั้นเกิดขึ้น!!!”

ทุกอย่างระเบิดเป็นแสงสว่าง และบทต่อไปของโชคชะตาทั้งสามภพ—เริ่มขึ้นอีกครั้ง…

—จบบทที่ 43—